Δεν είναι λίγες οι φορές που καταφύγαμε στον Δαβίδ και τον Γολιάθ για να καταδείξουμε τον άνισο αγώνα που δίνει η Ελλάδα με τους Ευρωπαίους εταίρους για τη διευθέτηση του χρέους. Παρεμπιπτόντως το χρέος μπορεί να είναι διαχειρίσιμο, αλλά με τίποτα δεν θέλουμε να είναι βιώσιμο, δηλαδή να μπορεί να ζήσει εκείνο. Το θέμα είναι να ζήσουμε εμείς.
Πράγματι λοιπόν είναι άνισος ο αγώνας απέναντι στον τερατώδη, πανύψηλο, σωματώδη (φουσκωτό) Γολιάθ. Αλλά αυτά τα παλιά, που στεκόταν φοβιστικός απέναντι στον μικροκαμωμένο, χλεμπονιάρη Δαβίδ να τα ξεχάσετε. Αν ήταν έτσι, τότε μια καλή σφεντονιά από τον μικρόσωμο πολεμιστή θα τον πετύχαινε στο δόξα πατρί και θα τον ξάπλωνε φαρδύ πλατύ. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Ο σύγχρονος τρομερός γίγαντας δεν στέκει μόνος του. Γύρω του μαζεύει διάφορα αλαλάζοντα Γολιαθάκια, από φτωχά, αδύναμα και κακοχυμένα, μέχρι κακομαθημένα, δύστροπα και αυθάδη που δείχνουν να μην ενδιαφέρονται για τίποτα παρά μόνο για την εύνοια του δυνατού. Αποζητούν -και κατά περιόδους το πετυχαίνουν- τον ίσκιο του γιατί μόνο έτσι νομίζουν ότι είναι προστατευμένα.
Αυτά τα μικρά, που καμιά φορά δεν τα πιάνει και το μάτι σου (κακώς), κραδαίνουν τις σημαιούλες τους, με τα χρώματα της εθνικής τους και ιδεολογικής καταγωγής, ξεφυτρώνουν από παντού, ακόμη και από τις πλάτες του Δαβίδ, και απειλούν, λένε ψέματα, προκαλούν και ελπίζουν.
Είναι αλήθεια πως βρισκόμαστε ανάμεσα σ’ έναν πολύ περίεργο κόσμο που πρέπει να καταλάβει (μαζί με μας) ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το μεγάλο χρέος αλλά η αριστερή της κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που σκοπίμως επιμένουν πολλοί του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να την αποκαλούν κομμουνιστική, όχι γιατί δεν καταλαβαίνουν, αλλά για να προβληματίσουν τους λαούς τους, αφού για πολλούς το πέρασμα του κομμουνισμού άφησε τραυματικές εμπειρίες. Ομως η ιδεολογική ταυτότητα των ανθρώπων ή των ομάδων ή των κοινωνιών αλλάζει όσο οι διαφοροποιήσεις του εισοδήματος μεγεθύνονται και κάποια στιγμή γίνονται αιτίες των συγκρούσεων. Αυτό φοβάται η ευρωπαϊκή ελίτ, παρά τους λεονταρισμούς του Γιούνκερ, που με τρεμάμενα, ιδρωμένα χέρια διατείνεται πως δεν είναι λακές κανενός.
