Για να μη χάσει η ΑΕΚ και αυτή την ιστορική ευκαιρία…

Κάποιες μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες παραμένουν μεγάλες, ακόμα και αν κάποιες φορές χάνουν ιστορικές «χρυσές» ευκαιρίες για να γίνουν ακόμα μεγαλύτερες. Η ΑΕΚ κατά γενική ομολογία, και δικαίως, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις μεγαλύτερες διαχρονικά οντότητες του εγχώριου ποδοσφαίρου. Ελέω τίτλων, δημοφιλίας, πολιτισμικής ταυτότητας και ευρύτερης μενταλιτέ… Τα τελευταία χρόνια, όμως, διανύει μία παράξενη περίοδο στασιμότητας έως οπισθοχώρησης, που δεν την αφήνει να κινείται στο υψηλότερο επίπεδο του ανταγωνισμού. Αντιθέτως, την υποχρεώνει να υιοθετεί δεύτερο ρόλο σε σχέση με τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές, τον Ολυμπιακό Πειραιώς και τον ΠΑΟΚ, και την φέρνει διαρκώς μπροστά σε ενδογενή (τελικώς) προβλήματα για τα οποία δεν βρίσκει σοβαρές λύσεις… Η Lady Hope διακρίνει το οξύμωρο της όλης φάσης, γιατί το ίδιο διάστημα το club βρίσκεται σε καλά (και «κιτρινόμαυρα») χέρια…

H αναζήτηση των αιτιών κάθε χρόνο επεκτείνεται σε διαφορετικά πεδία. Αρχικά, στο επίκεντρο ήταν οι παίκτες και οι προπονητές. Τώρα, πια, η κριτική εξαπλώνεται στους ανθρώπους του επιτελικού τιμ που τρέχουν τις υποθέσεις της ομάδας, αλλά αγγίζει και τον ίδιο το διοικητικό ηγέτη, τον Δημήτρη Μελισσανίδη. Κυρίως με νουθεσίες και παρακλήσεις «να το πάρει αλλιώς», και όχι με όρους ιδιοκτησιακής αλλαγής. Ο ίδιος παραμένει ο άνθρωπος που σχετίστηκε άμεσα με τα τρία τελευταία πρωταθλήματα της ΑΕΚ (1993, 1994, 2018), αλλά και εκείνος που συνέλαβε, δρομολόγησε και υλοποιεί (έστω και με σχετική καθυστέρηση είναι η αλήθεια…) το μεγάλο έργο της κατασκευής του νέου γηπέδου της Ένωσης, στα «ιερά χώματα» της Νέας Φιλαδέλφειας. Όμως, αν συνεχιστεί η αγωνιστική ανομβρία, θα τεθεί στο προσκήνιο το επόμενο διακύβευμα που (θα) αφορά στην ικανότητα ή μη του νυν διοικητικού ηγέτη να οδηγήσει την ΑΕΚ ξανά ψηλά. Με όρους που ενδεχομένως να θέτουν την αλλαγή σκυτάλης, το γνωστό από άλλες περιπτώσεις «πούλα την ΠΑΕ», σε περίοπτη θέση…

Πολλοί κατακρίνουν τη σφιχτή οικονομική πολιτική που έχει διαλέξει συνειδητά ο Μελισσανίδης ως τη βασική αιτία του κακού που βιώνει η ομάδα από το 2018 κι ύστερα. Σίγουρα, αν έπεφταν περισσότερα χρήματα, η ΑΕΚ θα είχε μεγαλύτερες πιθανότητες για καλύτερη πορεία από αυτή που έχει πραγματοποιήσει από την ώρα που απέκλειε την ουγγρική Βίντι (στα play off του UEFA Champions League) έως σήμερα… Η ΑΕΚ στη Super League τερματίζει, συνήθως, σε διψήφιες βαθμολογικές διαφορές πίσω από τον πρώτο, για να κερδίσει ντέρμπι πρέπει να εναρμονιστούν και να συνηγορήσουν συναστρίες (και να παίζει κυρίως με τον Παναθηναϊκό…), στην Ευρώπη έχει φτάσει στο σημείο να τρώει εντός έδρας τριάρα από τη Ζόρια και να αποκλείεται Ιούλιο μήνα από τη Βελέζ του Μόσταρ (που είναι γνωστή κυρίως για… το πέρασμα από εκεί του Ντούσαν Μπάγεβιτς…, και τίποτα άλλο…).

Η ποδοσφαιρική ΑΕΚ είχε στο παρελθόν δύο «χρυσές» ευκαιρίες να ανεβάσει κι άλλο το επίπεδό της και να σταθεροποιηθεί ψηλότερα από τα συνηθισμένα της στάνταρντς. Η μία ήταν λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990, στην οποία η ομάδα «κένταγε» στα γρασίδια, αλλά στα διοικητικά δρώμενα «έχασε το τρένο». Η ENIC αποτέλεσε μία σπουδαία παράμετρο, που εν δυνάμει θα μπορούσε να συμβάλλει στην εκτόξευση της ΑΕΚ. Η πολυεθνική εταιρία διέθεσε προς αυτή την κατεύθυνση ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, αλλά λίγα χρόνια μετά χρειάστηκε το άρθρο 44 (με το κλείσιμο του ματιού της τότε κυβερνητικής τάξης πραγμάτων) για να συνεχίσει η Ένωση να αγωνίζεται στην Ά Εθνική… Οι άνθρωποι που διαχειρίστηκαν τα διοικητικά πράγματα των «κιτρινόμαυρων» εκείνη την εποχή παρασύρθηκαν από τη ζάλη των «παχιών αγελάδων» που προέκυψαν και πέταξαν την ιστορική ευκαιρία στον κάλαθο των αχρήστων, υποθηκεύοντας κιόλας το μέλλον του club…

Μετά, το 2004, μπήκε μπροστά ο Ντέμης Νικολαϊδης έχοντας τρία μεγάλα όπλα, πέρα από τη δικαιολογημένη δημοφιλία για τα παικτικά του πεπραγμένα και την εν γένει χαρισματική προσωπικότητά του: το τεκμηριωμένο όραμά του (που προκάλεσε έμπρακτη θετική αύρα σε κόσμο, δημοσιογράφους και γενικώς στο χώρο του ποδοσφαίρου), σημαντικά έσοδα στα ταμεία της ΠΑΕ από εύρος πηγών και, τέλος, αξιοπρόσεκτο «μαξιλάρι ασφαλείας» (λόγω της ταυτόχρονης αρωγής σημαντικών Ενωσιτών επιχειρηματιών του βεληνεκούς ενός Παππά, ενός Νοτιά, ενός Κανελλόπουλου, ενός Γκίκα Γκούμα, κοκ). Κι όμως, η ΑΕΚ την έχασε και αυτήν την ευκαιρία, ελέω οικονομικών κακοδιαχειρίσεων που οδήγησαν σε νέα χρέη, με αποτέλεσμα το πρωτάθλημα της σεζόν 2013-2014 η ΑΕΚ να αγωνίζεται στη Γ΄Εθνική…

Τότε, λοιπόν, ο σύλλογος αναγεννήθηκε από τις στάχτες του, καθώς ανέλαβε ο Δημήτρης Μελισσανίδης. Με το δυναμισμό και την αύρα του ξεχωριστού χαρακτήρα του, την πολύχρονη και έντονη τριβή του με το ποδόσφαιρο, την αγάπη του για την ΑΕΚ και το υψηλότατο και εύρωστο επιχειρηματικό του status, να εγγυώνται ένα πολύ καλό (και ενδιαφέρον συνάμα…) μέλλον. Μέχρι το 2018 η λογική του Νικαιώτη μεγαλοεπιχειρηματία (απ)έδειξε πως δεν είναι τα χρήματα το βασικότερο, αλλά οι σωστές-εύστοχες επιλογές. Με μικρό σχετικά κόστος έφτιαξε μία ομάδα που «ανάγκαζε» τον ΑΕΚτζή να θέλει να τη βλέπει, ενώ και οι πανηγυρισμοί ήταν συχνότατοι… Από εκεί και πέρα, άρχισαν τα λάθη. Πολλά και συνεχή λάθη… Αν η ΑΕΚ συνεχίσει να κάνει λάθη, θα χρειαστεί περισσότερη προσπάθεια για να σταθεροποιηθεί εκ νέου σε ένα επίπεδο κοντινό σε αυτό που θέλουν οι υποστηρικτές της ως minimum…  Το να μπει στο νέο της γήπεδο, ούσα η ίδια ημιτελής και ανέτοιμη, θα συνιστά ένα σοκ. Οι επόμενοι μήνες θα κρίνουν αν θα χάσει ή όχι και την τρίτη μεγάλη ευκαιρία που έχει για να γίνει από μεγάλη μεγαλύτερη…

Η Lady Hope προβληματίζεται εσχάτως σφοδρά από το γεγονός πως η ΠΑΕ ΑΕΚ δυσκολεύεται πολύ να βρει τη σωστή συνταγή, μειώνοντας συνεχώς την εμπιστοσύνη του κορμού του οπαδικού της κόσμου στο κυρίαρχο project, αλλά και χάνοντας σημαντικούς πόντους στην υπόληψη των ουδέτερων και των αντιπάλων. Οι επόμενοι έξι μήνες, πιστεύουν πολλοί, πως θα κρίνουν την ΑΕΚ της επόμενης πενταετίας, και βάλε.., δίχως καμία υπερβολή… Όλοι, οι υποστηρικτές της, οι δημοσιογράφοι του καθημερινού ρεπορτάζ και της επίσημης σχολιογραφίας της, ακόμα και άνθρωποι που δεν είναι ΑΕΚ, καταθέτουν αυτές τις μέρες δημοσίως τη γνώμη τους για το τι χρειάζεται η Ένωση σε αυτό το κρίσιμο μεταίχμιο. Το μόνο στο οποίο συμφωνούν αυτοί που καταλαβαίνουν τι χρειάζεται, σα μία γενική θεώρηση, είναι η εναρμόνιση με το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Η ριζική παύση μίας πολύπλευρης νοοτροπίας που πηγάζει ξεκάθαρα από το μακρινό χτες…

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Σύγχρονα μυαλά με διασυνδέσεις στο διεθνή χώρο και την εκεί αναπτυσσόμενη τεχνοτροπία, που δεν στηρίζονται just σε μία καλή γνώμη -με κριτήρια παλαιότερων δεκαετιών…-  π.χ. για την τεχνική κατάρτιση και το χαρακτήρα ενός ποδοσφαιριστή, αλλά που προωθούν μία ολιστική κρίση (και για την ταχυδυναμική του υπόσταση, και για την τακτική του προσαρμοστικότητα, και για τη μεταπωλητική του αξία, και για το πόσο ανοίγει ο ίδιος πόρτες για την έλευση στην ομάδα κι άλλων παικτών από ποιοτικές ποδοσφαιρικές αγορές, και πάει λέγοντας)… Η ΑΕΚ, ή θα εξευρωπαϊστεί-εκσυγχρονιστεί συνειδησιακά κοσμώντας και αναβαθμίζοντας το ελληνικό ποδόσφαιρο, ή θα φθαρεί «ελληνικά» απομακρυσμένη από τις επικαιροποιημένες ποδοσφαιρικές εξελίξεις και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους που -υπό φυσιολογικές συνθήκες- της αναλογούν. Ο Δημήτρης Μελισσανίδης αγαπάει την ΑΕΚ, πρέπει όμως να βρει τον τρόπο να εναρμονίσει το συναίσθημα, την ιδιοσυγκρασία και τη σκέψη του με τις ανάγκες των καιρών για να διατηρήσει σε καλά επίπεδα την υστεροφημία του και να κάνει την Ένωση μεγαλύτερη… Τότε θα μπορεί να παραδώσει μέσα σε καλό κλίμα και όχι «να πουλήσει» ατάκτως…