Aστροπελέκι δημοκρατίας στην Ευρώπη

«Εκοίταα, κι ήτανε μακριά ακόμη τ’ ακρογιάλι / αστροπελέκι μου καλό, για ξαναφέξε πάλι!», Δ. Σολωμός

Το δημοψήφισμα έλαμψε αστροπελέκι δημοκρατίας και ελπίδας στην πολιτική καταχνιά της γηραιάς ηπείρου. Η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης και του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα σχετικά με την εκβιαστική πρόταση των θεσμών είναι ιστορική κίνηση-τομή για ολόκληρη την ευρωζώνη. Επαναφέρει τη λαϊκή κυριαρχία στην κοιτίδα της.

Σε μια περίοδο κατά την οποία, με κύριο εργαλείο την άκρα λιτότητα, η οικονομική και η πολιτική ελίτ της Ευρώπης έχει οδηγήσει σε εξαθλίωση τους λαούς, το δημοψήφισμα δεν είναι μόνο ζήτημα δημοκρατίας και αξιοπρέπειας για τον ελληνικό λαό, αλλά ταυτόχρονα ένα ηχηρό καμπανάκι επαναπροσδιορισμού της πολιτικής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης όπως την οραματίστηκαν οι σημαντικοί ηγέτες της.

Γιατί όμως η γερμανική ελίτ οδηγεί το τρένο σε μια αδιέξοδη λιτότητα με βαθμιαία κατάργηση της δημοκρατίας; Το κράτος, στη θεώρηση του Γερμανού φιλοσόφου Χέγκελ -ο οποίος διαμόρφωσε τη γερμανική σκέψη και τη γλώσσα όσο κανείς άλλος-, είναι η ανώτατη μορφή του πνεύματος, ένας Θεός, περίπου, που δεν πρέπει να κρίνεται. Αλλωστε στο έργο του η έννοια της δημοκρατίας και των πολιτών είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Ο Χέγκελ είναι ουσιαστικά αντίθετος με τον Διαφωτισμό, θεωρώντας μεταξύ άλλων πως «η πίστη έχει το θείο δίκαιο, το δίκαιο της απόλυτης αυτο-ισότητας ή της καθαρής νόησης, έναντι του Διαφωτισμού, και υφίσταται μια τέλεια αδικία από πλευράς του τελευταίου… Αλλά ο Διαφωτισμός έχει μόνο το ανθρώπινο δίκαιο έναντι της πίστης και ως δική του αλήθεια, διότι το άδικο, που αυτός διαπράττει, είναι το δίκαιο της ανισότητας»!

Ο Μαρξ, μπροστά στον επερχόμενο διανοητικό και πολιτικό ολοκληρωτισμό, άσκησε δριμύτατη κριτική στον Χέγκελ: «Η Λογική δεν χρησιμεύει για να αποδείξει το Κράτος, αλλά αντίθετα το Κράτος χρησιμεύει για να αποδείξει τη Λογική… ο Χέγκελ βλέπει παντού στο Κράτος την πραγμάτωση της ελεύθερης θέλησης».

Η κληρονομιά του Χέγκελ μέσω των συντηρητικών επιγόνων του διαπότισε κυριολεκτικά τη Γερμανία, με κορυφαία περίπτωση τον πολέμιο του Διαφωτισμού και της Δημοκρατίας, σύμβουλο του Χίτλερ, τον φιλόσοφο Χάιντεγκερ που δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διέπραξαν οι ναζί. Είναι αυτή η άποψη περί κράτους και εναντίον της δημοκρατίας, η οποία διακλαδιζόμενη σε διαφορετικές ιστορικές και πολιτικές συγκυρίες τροφοδότησε δύο παγκόσμιους πολέμους.

Το κράτος, πνεύμα του Χέγκελ, μπορεί να αναφέρεται ιδεαλιστικά, αλλά στο υλικό επίπεδο έχει μια ολοκληρωτική πρακτική η οποία μπορεί να καλύπτει από την «τοξική» γερμανική τράπεζα για τις παραβάσεις της μέχρι να μεταβάλλεται η Ζίμενς σε πραγματικό κράτος, όπως είπε ο κ. Βαλυράκης στην Επιτροπή Διαφάνειας της ελληνικής Βουλής. Αυτή η γερμανική πολιτική εκδοχή, που μεταβάλλει την Ευρώπη και πρωτίστως τη χώρα μας σε τελματωμένη λίμνη τιμωρίας και εκδικητικότητας, επιδιώκει να σβήσει για πάντα ο φάρος αξιών του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Δηλαδή, να αντικατασταθεί η δημοκρατία από την αγορά και την τεχνοκρατία.

Το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών με γερμανική εντολή είναι χτύπημα στην καρδιά της Δημοκρατίας. Η κυρίαρχη ελίτ συρρικνώνει πολιτικά και ηθικοπνευματικά την Ευρώπη, και την αποκολλά από τη βασική αριστοτελική αρχή περί δημοκρατίας, που υπήρξε το θεμέλιο του Διαφωτισμού, ότι, «η αιτία και ο σκοπός των όντων είναι το σημαντικότερο αγαθό κι η αυτάρκεια είναι και σκοπός και μέγιστο αγαθό». Η υλική και πνευματική φτωχοποίηση των ανθρώπων είναι πλήρης κατάλυση της αυτάρκειας και της δημοκρατίας των πολιτών.

Γι’ αυτό το χεγκελιανό γερμανικό έμβολο ο νεαρός Μαρξ τόνιζε: «Η γερμανομανία παράτησε τον άνθρωπο για την ύλη, κι έτσι, ένα ωραίο πρωί, οι ιππότες μας τού μπαμπακιού και οι ήρωές μας του σίδερου ξύπνησαν μεταμορφωμένοι σε πατριώτες. […] Ενώ το δίλημμα που τίθεται στην Αγγλία και στη Γαλλία είναι: πολιτική οικονομία ή κυριαρχία της κοινωνίας πάνω στον πλούτο, στη Γερμανία είναι: εθνική οικονομία ή κυριαρχία πάνω στην εθνότητα». Τώρα, η γερμανική ελίτ ξαναχτυπά με τη σκληρή λιτότητα και την τοκογλυφία, τη ληστεία του Νότου και τη μεταφορά κεφαλαίων στον Βορρά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με το δημοψήφισμα, επαναφέρει το αίτημα Δημοκρατία, Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Ισότητα στην Ευρώπη. Το «όχι» σημαίνει Ευρώπη των λαών χωρίς λιτότητα, με περισσότερη δημοκρατία· το «ναι», γερμανοποιημένη Ευρώπη των τραπεζών, με σκληρή λιτότητα και νεκρή δημοκρατία. Κάποιοι ηγούμενοι του «ναι» υπήρξαν «τροχονόμοι» στη ληστεία των 23 τρισεκατομμυρίων δραχμών το 1998 από το Χρηματιστήριο, χωρίς καμία τιμωρία.