Πάμε Ζιμπάμπουε;

Το σλόγκαν «να μη γίνει η Ελλάδα Ζιμπάμπουε» έχει γίνει κάτι σαν σημαία των υποστηρικτών τού «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα της Κυριακής, προφανώς επειδή η χώρα αυτή είναι μία από εκείνες, μαζί με τη Σομαλία και το Σουδάν, που, όπως η Ελλάδα, τέθηκε σε καθεστώς «καθυστερημένων πληρωμών».

Φυσικά η ρήση έχει και άλλες συμπαραδηλώσεις που παραπέμπουν στις αφρικανικές χώρες και υπονοούν ότι το «ΟΧΙ» θα μας οδηγήσει σε αντίστοιχο κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο.

Ομως σε επίπεδο «Ζιμπάμπουε» μας έχει υποβιβάσει η στάση όσων θεωρούν φυσιολογικό το οικονομικό πραξικόπημα των δανειστών με στόχο να ρίξουν την ελληνική κυβέρνηση, γεγονός που διαπιστώνουν πλέον όχι κάποιοι αριστεροί σχολιαστές, αλλά πολιτικοί, δημοσιογράφοι και διανοούμενοι απ’ όλες τις χώρες του κόσμου.

Οι θιασώτες του «ευρωπαϊσμού» έχουν δανειστεί και το επιχείρημα του ΛΑΟΣ (Καρατζαφέρη, Γεωργιάδη και σία) περί «Ελλάδας-τελευταίας σοβιετικής δημοκρατίας».

Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι η χώρα κινδύνεψε όχι από τις δαπάνες του όποιου κοινωνικού της κράτους, αλλά από την κεντρικά σχεδιαζόμενη οικονομία (σε κάθε της λεπτομέρεια) από τις κυβερνήσεις που νομοθετούσαν υπέρ μιας προνομιούχου ελίτ του πλούτου και συντηρούσαν με τον πελατειασμό έναν άθλιο κομματικό μηχανισμό για να κυριαρχούν στο κράτος. Ολοι ξέρουμε πια ότι η θεωρία του κράτους-νυχτοφύλακα δεν είναι παρά ο ευφημισμός για το κράτος-τροχονόμο των ιδιωτικών συμφερόντων.

Η αγαπημένη φράση της Ντόρας Μπακογιάννη και των απανταχού «φιλελεύθερων», ότι «θα γίνουμε Βόρεια Κορέα», επιχειρεί εδώ και χρόνια να παραπέμψει σε καθεστώς διεθνούς απομόνωσης και αποτελεί την ιστορική συνέχεια του ψυχροπολεμικού «θα γίνουμε Αλβανία του Χότζα».

Ομως τις προσβλητικές κατηγορίες περί «κράτους-παρία» ή «αποτυχημένου κράτους» που εκστομίστηκαν από διάφορους Ευρωπαίους ηγέτες του κύκλου Μέρκελ, τις προκάλεσαν οι πολιτικές του χρεοκοπημένου δικομματισμού (Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ), οι οποίες εφαρμόστηκαν επί δεκαετίες.

Ενα άλλο μότο στο στόμα πολλών εκ των υποστηρικτών του «ΝΑΙ» είναι ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να μας κάνει Βενεζουέλα». Η μόνη ομοιότητα που μπορώ να βρω είναι οι ακάματες εξωτερικές προσπάθειες επί χρόνια να ρίξουν την κυβέρνηση Τσάβες, αλλά και οι μνημειώδεις προπαγανδιστικές εκστρατείες των ΜΜΕ που κατέχουν οι μεγιστάνες του χρήματος

 Οπως σωστά είπε ο Αλέξης Τσίπρας, απαντώντας στην παρομοίωση του δημοψηφίσματος με πραξικόπημα, «πραξικόπημα δεν είναι η δημοκρατία, αλλά οι δοτές κυβερνήσεις». Δοτές, όπως αυτές των Μόντι-Παπαδήμου ή όπως αυτές που ευαγγελίζονται οι κύριοι Σαμαράς – Βενιζέλος – Θεοδωράκης.

Μέχρι και «το φάντασμα του Μεϊντάν» επικαλέστηκαν κάποια γνωστά και μη εξαιρετέα ΜΜΕ, προσπαθώντας να σκιαγραφήσουν μια «πορτοκαλί επανάσταση» α λα ελληνικά και να παρουσιάσουν την εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση σαν μια δράκα πραξικοπηματιών που έχουν καταλάβει την εξουσία και οδηγούν τη χώρα εκτός Ευρώπης.

Να κλείσω το σημείωμα με μια αναφορά στη διπλή χθεσινή παρέμβαση των δύο πρώην πρωθυπουργών -Κώστα Σημίτη και Κώστα Καραμανλή- οι οποίοι, απολύτως θεμιτά, εξέφρασαν την άποψή τους για τη στήριξη του «ΝΑΙ», αλλά δεν βρήκαν ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ αυτοκριτικής για τη δική τους διακυβέρνηση, η οποία συνέβαλε αποφασιστικά στην πολιτική, οικονομική και ηθική χρεοκοπία που καλούμαστε να διαχειριστούμε σήμερα.