Κάθε μέρα, σχεδόν, προκύπτει ένα σοβαρό και βίαιο περιστατικό στις ελληνικές φυλακές. Περιστατικά άγριων ξυλοδαρμών μεταξύ κρατουμένων, με τελευταίο και χειρότερο αυτό που έγινε το βράδυ της Τρίτης στις φυλακές Αλικαρνασσού. Τα ανησυχητικά αυτά φαινόμενα φτάνουν με πολύ κόπο στη δημοσιότητα, ενώ κρύβονται με επιμέλεια από τις μισθωμένες υπηρεσίες συμβούλων επικοινωνίας του υπουργείου ΠροΠο και της γ.γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής.
Και μη νομίζει κανείς ότι έτσι ξαφνικά αποφάσισαν οι κρατούμενοι να προσφύγουν στη βία. Η εξήγηση είναι δεδομένη και γνωστή. Η αύξηση του πληθυσμού των φυλακών και η διαβίωση σε άθλιες συνθήκες είναι το εφαλτήριο. Η πλήρης αδιαφορία για ανθρώπους που το μόνο που στερήθηκαν λόγω των πράξεών τους είναι η ελευθερία τους και όχι βέβαια η ζωή και η αξιοπρέπειά τους, δεν κρύβεται όσες εξαγγελίες κι αν κάνει η Σοφία Νικολάου για τις σύγχρονες ιδιωτικο/δημόσιες φυλακές που θα γίνουν. Οι νέες αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα με την αλόγιστη αυστηροποίηση των ποινών και τη συρρίκνωση του μέτρου της αναστολής (εκτός από κάποιες ειδικές και ευνοημένες κατηγορίες) προδιαγράφουν ένα ζοφερό και επικίνδυνο μέλλον όχι μόνο για τους κρατούμενους αλλά και για τους φύλακες.
Οι νυχτερινές επιδρομές των ΕΚΑΜ δεν προσφέρουν, αλλά αντίθετα πυροδοτούν περισσότερη βία και είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα ανοίγει την πόρτα σε νέες καταδίκες για απάνθρωπες πολιτικές κράτησης. Οι αληθινές ειδήσεις δεν κρύβονται, όσο επικίνδυνες κι αν χαρακτηριστούν, και κανένας δεν θα πέσει από τα σύννεφα αν όλα χειροτερέψουν. Πολύ φοβόμαστε ότι τότε κανένας βιαστικός νόμος αποσυμφόρησης δεν θα είναι σε θέση να εκτονώσει τη συσσωρευμένη πίεση απελπισμένων ανθρώπων.
