Οργίστηκε η θεά Αθηνά με την τσιμεντόστρωση της Ακρόπολης και του ναού της, του Παρθενώνα. Οργίστηκε η θεά της Σοφίας για την ύβρη της τσιμεντώστρας Υπουργού Πολιτισμού, Λ. Μενδώνη. Οργίστηκε με την αλαζονεία και την επικίνδυνη επιλογή της απαίδευτης Υπουργού Παιδείας, κ. Κεραμέως, να ανοίξει τα Λύκεια εν μέσω πανδημίας. Οργίστηκε η θεά Αθηνά με τον ηθικό εκφυλισμό των φαινομένων Λιγνάδη, Φουρθιώτη, με τη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης από τον πλούτο και την πολιτική εξουσία, που καταργούν την ελευθερία και τη δημοκρατία, εγκαθιδρύουν βαθμιαία τη μεταμοντέρνα δικτατορία.
Καλεί τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, με το γκριζοκίτρινο υπουργικό συμβούλιο, τις προαναφερόμενες απαίδευτες υπουργίνες του, τον ροπαλοφόρο υπουργό Χρυσοχοΐδη, γονατιστούς με τη μούρη στην τσιμεντένια Υβρη, πάνω στην Ακρόπολη.
Μπροστά στην Καθολική Ελευθερία και Ομορφιά του Παρθενώνα τούς επιβάλλει να απαγγείλουν:
«Είν’ όλα φανερά για τη φτωχολογιά:
πως με την μπαμπεσιά και με την πονηριά
μας φέραν μουλωχτά και τη δικτατορία
αφού, βρε κατεργάρη με πατέντα, μακρυμαλλαμυνία,
τα δικαιώματά μας εμποδίζεις τα συνταγματικά,
και δίχως αφορμή κι αιτία λογική
αφέντης είσαι εσύ».
«Απ’ τη βαλβίδα κιόλας θ’ αποδείξω πως η δική μας εξουσία
κατώτερη δεν είναι από βασιλεία καμιά.
Γιατί ποιο πλάσμα είναι τυχερό, πιο ζηλευτό από το δικαστή;
Και ποιος καλοπερνάει πιο πολύ; Και ποιον φοβούνται
τόσο, κι ας είν’ και γέρος;
Μόλις σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, με καρτερούν στα κάγκελα
κύριοι σπουδαίοι και τρανοί κι όταν πλησιάσω,
μου δίνουνε το χέρι τους το μαλακό, πο’ χει γδύσει το δημόσιο,
σκύβουν το κεφάλι και πιάνουν τα παρακάλια με φωνή σα να
μοιρολογάνε: “Λυπήσου με, κύριε, σε παρακαλώ, κάτι θα
σούφρωσες κάποτε κι εσύ, διορισμένος στο δημόσιο, ή σιτιστής
σαν ήσουν στο στρατό κι αγόραζες τα τρόφιμα”».
«Σκέψου λοιπόν:
Θα μπορούσες να είσαι πλούσιος, όπως κι όλοι,
μα οι πολιτικάντηδες σ’ έχουν τυλίξει, κι εγώ δεν ξέρω πως, ….
Γιατί θέλουνε να είσαι φτωχός, και θα σου πω για ποιους λόγους:
για να ξέρεις ποιος είναι το αφεντικό σου, κι άμα σε ρίχνει στους
εχθρούς του και σου λέει “πάρ’ τον!” εσύ να τους χυμάς όλο
αγριάδα. Γιατί αν θέλανε να ζήσει ο λαός καλά, δε θα ’ταν δύσκολο».
Αριστοφάνης, «Σφήκες», μτφρ., σχ. Λ. Ζενάκος, εκδ. Βικελαία
