Για τον Ντόναλντ Τραμπ και τα καμώματά του έχουν ειπωθεί τα πάντα. Δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβουμε. Με τις εικόνες όμως της εφόδου των οπαδών του στο Καπιτώλιο νωπές στη μνήμη, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το αίτημα που ακούγεται ολοένα και συχνότερα: να δημιουργηθεί ευρύ μέτωπο εναντίον της λαϊκιστικής Ακροδεξιάς.
Ξεκινώντας από το ερώτημα πώς θα απομονώσουμε τους ακροδεξιούς λαϊκιστές, μια πρώτη απάντηση έχει ήδη δοθεί. Και ανάμεσα στις θεμελιακές προϋποθέσεις του εγχειρήματος είναι η εξής, η οποία δεν δηλώνεται ρητά αλλά γίνεται εμφανής στην πράξη: η διάκριση ανάμεσα στη Δεξιά/Κεντροδεξιά και την Ακροδεξιά. Δηλαδή, στη Γερμανία η Μέρκελ δεν ταυτίζεται με τους νεοναζί του AfD, στη Βρετανία πολλοί Τόριδες απεχθάνονται τον Φάρατζ, ο Μακρόν δεν είναι η Λεπέν, στην Ιταλία οι απόγονοι της χριστιανοδημοκρατίας δεν προσχώρησαν στη Λέγκα του Σαλβίνι, ενώ ακόμα και στις ΗΠΑ διάφοροι επιφανείς Ρεπουμπλικανοί διαχώρισαν εξ αρχής τη θέση τους από τον Τραμπ και έπονται περισσότεροι μετά το γιουρούσι στο Καπιτώλιο, παρά το γεγονός ότι έτσι υπογράφουν οι ίδιοι τη θανατική πολιτική καταδίκη τους. Αν κρίνουμε μάλιστα από το πώς αντιμετώπισαν τον απελθόντα Αμερικανό πρόεδρο πολλοί καθ’ όλα «συντηρητικοί» σχολιαστές, ο Ντόναλντ Τραμπ πέρασε μια κόκκινη γραμμή που χωρίζει τη Δεξιά από την άκρα Δεξιά.
Για να έρθουμε στα δικά μας, με εξαίρεση λίγους κυνικούς ή/και γραφικούς που είναι διατεθειμένοι να πουν οτιδήποτε για να ασχοληθούμε μαζί τους, η καταδίκη του Τραμπ ήταν ομόφωνη. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν σοβαροί και συνεπείς τραμπιστές. Υπάρχουν όμως ακροδεξιοί. Ας μην βιαστούμε όμως να αποδώσουμε εις εαυτούς τα εύσημα. Γιατί η δική μας ιδιοτυπία έχει να κάνει με τη διόλου τυχαία αδυναμία να συγκροτηθεί ένα μέτωπο κατά της Ακροδεξιάς. Οχι επειδή δεν είμαστε αρκετά αντιακροδεξιοί, αλλά επειδή ορισμένοι θέλουν να φαίνονται πολύ αριστεροί.
Δύο συγκεκριμένα παραδείγματα: όταν η Χρυσή Αυγή τραμπούκιζε ανοιχτά, ο ΣΥΡΙΖΑ απηύθυνε μήνυμα που καλούσε όλους σε ένα αντιφασιστικό μέτωπο. Κατά σύμπτωση, όμως, λίγες μέρες μετά, οι χρυσαυγίτες ανακοίνωσαν ότι θα μοίραζαν τρόφιμα, αλλά σε Ελληνες μόνο, στην πλατεία Συντάγματος. Ο τότε δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης απαγόρευσε την εκδήλωση και έστειλε την αστυνομία που τη διέλυσε συλλαμβάνοντας όσους αντιστάθηκαν. Στα δελτία το βράδυ και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων είδαμε τα παλικάρια της Χρυσής Αυγής να τους περνούν χειροπέδες. Ιδανική αρχή για το παλλαϊκό μέτωπο κατά της Ακροδεξιάς που ζητούσε ο ΣΥΡΙΖΑ! Μόνο που στην «Αυγή» η είδηση θάφτηκε στις μέσα σελίδες και δεν μνημονεύτηκε ξανά. Είπαμε, να κάνουμε μέτωπο, αλλά για να φανούμε μπροστάρηδες εμείς, όχι οι διάφοροι Καμίνηδες.
Δεύτερο παράδειγμα: όταν «Η Εφημερίδα των Συντακτών» τόλμησε να συμπεριλάβει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αντώνη Σαμαρά σε εκείνους που οδήγησαν τη Χρυσή Αυγή στο εδώλιο και μετά στη φυλακή, άκουσε τα εξ αμάξης από αγανακτισμένους αριστερούς, οι οποίοι από τη μια μιλούν για μέτωπο κατά της άκρας Δεξιάς κι από την άλλη διεκδικούν την αποκλειστική πατέντα του. Ενα είδος ιδεολογικού face control.
Το πρόβλημα έχει βαθιές ρίζες. Ισως όλα άρχισαν με τη διάσπαση του ΚΚΕ. Εκτοτε το πρόβλημα που απασχολεί εμμονικά πολλούς αριστερούς είναι πώς θα φανούν πιο αριστεροί από κάποιους άλλους. Και για να έρθουμε στο θέμα μας, ο βαθμός της αριστεροσύνης καθορίζεται από το πόσους ακροδεξιούς θα ανακαλύψουν. Οσο για την επίσημη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, είναι σαφής: να ταυτιστεί η Ν.Δ. με την άκρα Δεξιά.
Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, διευκρινίζω ότι στις τάξεις της Ν.Δ. βρίσκονται και ακροδεξιοί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το κόμμα μπορεί να χαρακτηριστεί ακροδεξιό. Απλώς, ως κόμμα εξουσίας, έχει ανοιχτές ή μισάνοιχτες τις πόρτες του και προς τα δεξιά και προς τα αριστερά. Το ίδιο άλλωστε δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ; Οχι μόνο συγκυβέρνησε με τους ΑΝ.ΕΛΛ., αλλά μπορώ να σκεφτώ κάμποσους οι οποίοι δεν ενοχλήθηκαν ιδιαίτερα από τη 17 Νοέμβρη και ακόμα περισσότερους που έδειξαν υπερβολική κατανόηση για τους κάθε λογής κουκουλοφόρους. Δεν θα ήταν υπερβολικό και κακόπιστο να πούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα της τρομοκρατίας και του μπάχαλου;
Τέλος, υπενθυμίζω ότι πολλοί που ψηφίζουν τη Νέα Δημοκρατία έχουν δηλώσει ξεκάθαρα και δημόσια ότι καταδικάζουν τόσο τον Τραμπ όσο και τη Χρυσή Αυγή. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν θέση σε ένα ευρύ μέτωπο κατά του λαϊκισμού της Ακροδεξιάς. To να τους κλείσουμε την πόρτα δεν είναι μόνο πολιτικά κοντόφθαλμο αλλά υπονομεύει την ιδέα του μετώπου. Μόνο και μόνο για να ξεκολλήσει ο ΣΥΡΙΖΑ από τα χαμηλά ποσοστά που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις.
