efsyn.gr , Τάσος Παππάς
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Πολλοί έχουν αναρωτηθεί γιατί οι δανειστές επιμένουν στα θέματα της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων και της μη επαναφοράς των δεσμευτικών συλλογικών συμβάσεων, αφού από πρώτη ματιά δεν υπάρχει δημοσιονομικό κόστος. Το πρόβλημα είναι ιδεολογικό και, όπως όλα τα ζητήματα τέτοιας φύσεως που περνάνε από τα υψίπεδα της θεωρίας στα κράσπεδα της πολιτικής πράξης, κάποιους ωφελούν και κάποιους βλάπτουν.

Πρόσφατα ο διευθυντής της «Μοντ Ντιπλοματίκ» Σ. Χαλιμί μάς θύμισε πως ο πρύτανης του νεοφιλελευθερισμού Φρίντριχ Χάγεκ είχε από το 1947 προειδοποιήσει τις ελίτ του χρήματος και τα κόμματα που τις υπηρετούν ότι «εάν θέλουμε να διατηρήσουμε οποιαδήποτε ελπίδα σε μια ελεύθερη οικονομία, το ζήτημα περιορισμού της ισχύος των συνδικάτων είναι ένα από τα κεντρικά» (από την «Αυγή της Κυριακής» 19-4-2015). Επρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια (μεσολάβησε η χρυσή 35ετία του κοινωνικού κράτους) για να εφαρμοστεί πλήρως η οδηγία Χάγεκ από τις κυβερνήσεις Θάτσερ και Ρέιγκαν. Σήμερα, οι διάδοχοι της «σιδηράς κυρίας» και του ατάλαντου ηθοποιού (η συντηρητική παράταξη και τα –κατά τον Μπαλιμπάρ- πολιτικά πτώματα της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας) επιχειρούν παντού στην Ευρώπη να επιβάλουν στο όνομα της ανταγωνιστικότητας ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα.

Την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και τη μη επαναφορά των δεσμευτικών συλλογικών συμβάσεων επιθυμούν οι τράπεζες και οι μεγάλες επιχειρήσεις. Ο στόχος τους είναι να μπορούν χωρίς χρονοβόρες συζητήσεις και θεσμικά εμπόδια να απελευθερωθούν από τους παλιούς και «ακριβούς» εργαζομένους τους, να φορτώνουν το κόστος στο κράτος (επιδόματα ανεργίας) και στο ασφαλιστικό σύστημα (εθελούσιες έξοδοι και πρόωρες συνταξιοδοτήσεις) και να προσλαμβάνουν νέους και φτηνούς, δίχως ουσιαστική νομική και συνδικαλιστική κάλυψη. Τους ίδιους όρους θέτουν επίσης μετ’ επιτάσεως ξένοι όμιλοι, μαζί φυσικά με την απαίτησή τους για γενναιόδωρες φορολογικές διευκολύνσεις στα όρια της ασυλίας, προκειμένου να επενδύσουν στις ανοχύρωτες χώρες, προσδοκώντας γρήγορο και εύκολο κέρδος σε συνθήκες απόλυτης εργασιακής γαλήνης (διάβαζε νέκρας).

Με τα ίδια ζητήματα ασχολούνται και οι τεχνοκράτες που επεξεργάζονται, ερήμην των κυβερνήσεων, των Κοινοβουλίων και των κοινωνιών, περίπου εν κρυπτώ και παραβύστω, τη διαβόητη «ευρω-ατλαντική συμφωνία απελευθέρωσης του εμπορίου και των υπηρεσιών». Είναι λοιπόν θέμα τιμής για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, η οποία οφείλει να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργαζομένων, διαφορετικά δεν έχει λόγο ύπαρξης, να αντισταθεί με όλα τα πρόσφορα μέσα.

Ανάγωγα

Ο κ. Σαμαράς μάς έλεγε προεκλογικά ότι με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έχουμε σοβιέτ και θα κατεβούν οι εικόνες από τα δημόσια κτίρια. Σοβιέτ δεν βλέπω στον ορίζοντα. Αντιθέτως, υποδεχόμαστε με τιμές αρχηγού κράτους το Αγιο Φως και τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας. Μάλλον Σαουδική Αραβία θυμίζουν αυτά παρά Σοβιετική Ενωση.