Ψαραντώνης, ο Προσωκρατικός

O Ψαραντώνης είναι ένας πλάτανος της πολιτισμικής μας παράδοσης. Δεν είναι ακόμα ένας καλός τραγουδιστής και οργανοπαίκτης της παραδοσιακής μουσικής μας. Ο Ψαραντώνης έχει το μοναδικό χάρισμα να ξεθάβει τους νεκρούς προγόνους μας και να τους βάζει να περπατούν ολόσωμοι πάνω στη λεωφόρο της συλλογικής μνήμης με την αρχέγονη ερμηνευτική του. Ολόκληρα γεγονότα και ιστορικές καταστάσεις ζωντανεύουν και αναπλάθουν μια νέα μυθολογική και οντολογική σύνθεση μέσα από το προσωπικό του ύφος. Το παρελθόν μορφοποιείται στο παρόν και δημιουργεί έναν ορίζοντα μελλοντικής παράστασης, ενώνοντας το κομμένο νήμα της διαμελισμένης σύγχρονης σκέψης από τον βομβαρδισμό των ανόητων πληροφοριών. Κουβαλάει μέσα του κάτι από την ιερουργία του Επιμενίδη στο Ιδαίον άντρο, τη μεγάλη Προσωκρατική σχολή, που η ποίηση, ο στοχασμός, η μουσική, η ιεροσύνη ως θεραπευτική πράξη και τέχνη συνυπήρχαν στο ίδιο πρόσωπο.

Γι’ αυτό μεταφέρει τα κορφοβούνια του Ψηλορείτη, μαζί με τα δεντρά, τα πουλάκια στην ανάσα του. Κελαρύζουν κρυφά νερά, τιτιβίζουν στο διάβα του οι χαμένες μνήμες, οι εσωτερικές ψυχικές πατρίδες αναδύονται από άγνωστα ναυάγια περασμένων καιρών, ηφαιστειακές εκρήξεις μιας καινούργιας ζωής.

Εχει τη συνείδηση πως δεν τραγουδάει μόνο, αλλά δίνει μια παράσταση στο μεταίχμιο ζωής και θανάτου, ανασαλεύει την υπαρξιακή απώλεια στα μαρμαρένια αλώνια. Γιατί η ζωή έχει Νόημα μόνο όταν ανέβει στην κορυφή των οικουμενικών αξιών, που το ανθρώπινο δράμα αποκτά την πληρότητα ενός καθολικού αγώνα για τον Ανθρωπο στην εποχή του. Η λύρα του δεν είναι πομπός μουσικής μελωδίας, εξοστρακίζει το Κενό, το καθημερινό ψευδεπίγραφο και το συμβατικό, είναι πολεμικό όργανο που κηρύσσει ηθική επιστράτευση και διεμβολίζει την ανοχή, πολύ περισσότερο την πτώση στη δολοφονική συνήθεια της ευκολίας και της υποταγής. Στης λύρας τη χορδή παίζει το βλέφαρο του Δία. Τρυγά τη σιωπή και τη νύχτα με ένα αρχέγονο φως αγωνίας, το οποίο είναι προσκλητήριο μιας νέας ψυχικής και κοινωνικής ενότητας που πρέπει να ψηλαφίσουμε, ένα αποκωδικοποιημένο Εμείς μιας μελλοντικής ύφανσης στον αργαλειό της παράδοσης αλλά στις ανάγκες τού σήμερα. Το ερμηνευτικό του βάθος ως υπαρξιακό πολιτισμικό αναγνωστικό αναδεικνύεται με μοναδικό τρόπο όχι μόνο στα κρητικά τραγούδια, αλλά όποιος ακούσει τον Ψαραντώνη στο δημοτικό τραγούδι «Σαράντα παλληκάρια», υπερβαίνει τον μέγιστο Στέλιο Καζαντζίδη με την πληρέστερη φωνή όλων. Βάθυνε το σκάψιμο στο ορυχείο της Παράδοσης και έβγαλε άγνωστα πολύτιμα μέταλλα αναζωογονητικά για τον κόσμο μας.