Τα άλμπατρος συνοδεύουν τα ποντοπόρα καράβια στα ταξίδια τους. Τα αδέξια και ντροπαλά αυτά θαλασσοπούλια, με το άνοιγμα των φτερών τους να φτάνει τα εφτά μέτρα, η πιο μεγάλη φυσική πτητική μηχανή στον κόσμο, έχουν στοιχειώσει τη φαντασία των ποιητών. Ομως οι ναυτικοί, μας λέει ο Μποντλέρ στο ποίημά του «Αλμπατρος», τα παγιδεύουν κάποτε για να διασκεδάσουν. Καρφώνουν τα φτερά τους στο κατάστρωμα του πλοίου, τα λοιδορούν. Κι έτσι οι βασιλιάδες αυτοί των ουρανών, μαθημένοι να πετούν και όχι να σέρνονται, μπορεί να καταντήσουν θύματα ηλιθίων, που ξέρουν μόνο να βασανίζουν. Ιδιος με το άλμπατρος ο ποιητής, συνεχίζει ο Μποντλέρ, ζει κι αυτός εξόριστος στο έδαφος. Τα γιγάντια φτερά του τον εμποδίζουν να βαδίσει. Εκτός κι αν κάποτε τα καταφέρει να δραπετεύσει στον ουρανό.
Ανθρωποι σαν το Αλέκο Παναγούλη, τον Μανώλη Γλέζο, τον Περικλή Κοροβέση τόλμησαν αυτή την έφοδο προς τον ουρανό. Με την πτήση τους ζωγράφισαν ένα πεδίο ελευθερίας και ένα μέτρο του τι μπορεί ο άνθρωπος. Μας προίκισαν με περγαμηνές της μιας και μοναδικής αριστοκρατίας, αυτής που ξέρει να χαμογελά μπροστά στο τραγικό και να συμπονά κάθε αδύνατο. Μας δίδαξαν ότι το έλεος είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα της αυστηρότητας και της ακεραιότητας και η αυτοειρωνεία το πιο πολύτιμο εφόδιο του επαναστάτη.
Ισως, Περικλή, θα βρεθούν αυτοί που μιλώντας για ήρωες θα σε δουν με τα μάτια των ανόητων ναυτικών που έβρισκαν τα φτερά του άλμπατρος ακατάλληλα για το βρόμικο κατάστρωμα του πλοίου που κουβαλά τη μετριότητά τους. Και οι έπαινοι όλων αυτών θα είναι πιο ενοχλητικοί από τις λοιδορίες που ίσως κάποιοι θα αποτολμήσουν με μισόλογα. Αλλά εσύ Περικλή ήσουν, είσαι, στη ζωή και στην τέχνη ποιητής. Και σαν ποιητής άνοιξες τα φτερά σου προς τον ουρανό που ήταν πάντα η πατρίδα σου.
