Δεν με νοιάζει! Καθόλου! Δεν μ’ ενδιαφέρει, πώς το λένε; Δεν πα’ να το ’χει κάνει 10 και 20 και 220 φορές έως τα τώρα. Τι σημαίνει δηλαδή «ε, δεν τον ξέρεις; Τώρα θα τον μάθεις;». Τι κι αν τον ξέρω και να τον έχω μάθει, εγώ και ο κόσμος όλος και από την καλή και από την ανάποδη, και απ’ τα μέσα και απ’ τα όξω -που δηλαδή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ντουμπλ φας δεν έχει: ό,τι βλέπεις απ’ όξω το αυτό είν’ κι από μέσα.
Εχει πει κι αν έχει πει ο Αδωνις. Πάντα δημόσια. Α, αυτό του το μετράω. Δεν ξέρω τι κάνει στο υπουργείο του και τα «αναπτυξιακά» του οράματα (αν φάγαμε από την Υγεία, ούτε θέλω να φανταστώ τι γίνεται με την «Ανάπτυξη»), αλλά στη δημόσια εικόνα του είναι συνεπής: θα πει ό,τι θέλει και κυρίως ό,τι νιώθει -ας μείνουμε λιγάκι σε αυτή τη φρασούλα…
Στο Αμύνταιο πήγε ο υπουργός για κοπή πίτας. Ο δήμαρχος εκεί έχει αντιρρήσεις ως προς τη μεταβίβαση της επιχείρησης «Ξινό Νερό Φλώρινας» στον πρώην δήμαρχο Αμυνταίου και στενό πολιτικό φίλο του Αδωνη Γεωργιάδη, Μάκη Ιωσηφίδη.
Δημόσια, μπροστά σε όλους, ο υπουργός είπε στον «αντιρρησία» νυν δήμαρχο να μην ξεχνάει πως «αυτός τον έβγαλε», πως «τόσα τηλέφωνα έκανε για να μη χαθεί ψήφος» και πως καλά θα κάνει να μην κάνει του κεφαλιού του γιατί «εγώ είμαι καλός καλός, μέχρι να με πειράξεις. Αν με πειράξεις, ααα!». Αυτό το «α» του Αδωνη ψηφίσαμε. Για να μπορεί τώρα να μας το θυμίζει, όλος α-λαζονεία.
