Σε πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο «Βήμα της Κυριακής» διαβάσαμε ότι η εντύπωση του κόσμου για το έργο της κυβέρνησης είναι 53% «μάλλον θετική» στα θέματα πολιτισμού. Εντυπωσιακό που ο μέσος Ελληνας δίνει τόσο μεγάλη σημασία στον πολιτισμό, το παραμελημένο παιδί των κρατικών προϋπολογισμών.
Ασφαλώς η επικοινωνιακή πολιτική της Λίνας Μενδώνη είναι πολύ καλά οργανωμένη (αλλά και οι προκάτοχοί της δεν πήγαν πίσω), ασφαλώς και η ίδια γνωρίζει, εκ των έσω, πολύ καλά τους μηχανισμούς του υπουργείου (σε μικρότερο βαθμό οι προκάτοχοί της). Πιστεύω όμως ότι το συγκεκριμένο αποτέλεσμα της έρευνας εκφράζει γενικότερα τις προσδοκίες του κόσμου να ενισχυθεί η παρουσία του πολιτισμού στην καθημερινή πραγματικότητα, στην καθημερινή ζωή.
Οπως έγινε με τα έργα τέχνης σπουδαίων καλλιτεχνών που βρίσκονται στους σταθμούς του μετρό, τις δημόσιες εικαστικές εγκαταστάσεις των δήμων, τις συμμετοχικές εκδηλώσεις του Εθνικού Θεάτρου, της Λυρικής Σκηνής, της Στέγης, του ΝΕΟΝ, της Μπιενάλε και άλλων φορέων, σε πολυσύχναστους αλλά και πιο απρόβλεπτους χώρους της πόλης. Είναι τυχαίο ότι οι επισκέπτες στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταυρος Νιάρχος έφτασαν τα 6,3 εκατομμύρια το 2019, σημειώνοντας νέο ρεκόρ;
Ετσι, τώρα αυξάνονται οι προσδοκίες για την επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με τη σύνδεσή του με το Ακροπόλ και το Μετσόβιο Πολυτεχνείο για να αναζωογονήσει τον δημόσιο χώρο, αλλά και το άνοιγμα του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και της υπό ανακαίνιση Εθνικής Πινακοθήκης, για να αναλάβουν τον καλλιτεχνικό και εκπαιδευτικό ρόλο τους, όπως και για την πρόσβαση στις αρχαιότητες του μετρό Θεσσαλονίκης. Γιατί δεν αρκεί να αναζητάς τις τέχνες, πρέπει και να «σκοντάφτεις» πάνω τους σε κάθε βήμα.
