Την ώρα που όλα τα ΜΜΕ, διεθνή και ντόπια, κάνουν φύλλο και φτερό την προσωπικότητα του ανθρώπου που οδήγησε στον θάνατο τους επιβάτες και το πλήρωμα της θυγατρικής εταιρείας του γερμανικού ιπτάμενου κολοσσού, τα ερωτήματα καίνε.
Από την τρομοκρατική ενέργεια, που δεν… έκατσε, το ελάττωμα στο παλιό αεροπλάνο, που επίσης δεν προέκυψε, το ασυνείδητο ανθρώπινο λάθος στους χειρισμούς, που πάλι δεν τεκμηριώθηκε, μέχρι τη βαριά κατάθλιψη (αν υπήρχε), την ερωτική απογοήτευση ή τα φάρμακα που έπαιρνε ή δεν έπαιρνε ο συγκυβερνήτης, οι αναλύσεις των ειδικών καταλαμβάνουν ατέλειωτες ώρες στα ΜΜΕ.
Ολα αυτά σε μεγάλο βαθμό είναι φυσικά, χάθηκαν τόσοι άνθρωποι κι ανάμεσά τους τόσα παιδιά. Εκείνο όμως που δεν «έπαιξε» τόσο πολύ και ίσως βάζει ακόμα μία πτυχή στην τραγωδία είναι η μαρτυρία της φίλης του πιλότου, που ανέφερε ότι ο ίδιος βρισκόταν σε μεγάλη εργασιακή πίεση, δεν έπαιρνε ικανοποιητικό μισθό και περίμενε με αγωνία να μεταφερθεί στα καλύτερα μεροκάματα της Λουφτχάνσα.
Οι αεροπορικές εταιρείες και τα πληρώματα -ειδικά στις χαμηλού κόστους πτήσεις- έχουν υποστεί μεγάλες «εκπτώσεις» τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης και όπως έγινε πλέον γνωστό τα ιατρικά πιστοποιητικά παρέχονται πιο «εύκολα», οι εταιρείες τα ελέγχουν πιο επιπόλαια και η ασφάλεια των επιβατών μπαίνει σε επικίνδυνους δρόμους. Πολλά είναι πια τα αεροπορικά δυστυχήματα που δεν εξηγήθηκαν στη γνωστή βάση της τρομοκρατικής ενέργειας ή του «ανθρώπινου» λάθους και τα συντρίμμια μαζί με τους νεκρούς επιβάτες χάνονται στα νερά των ωκεανών ή στα βουνά των ηπείρων.
Στο συγκεκριμένο δυστύχημα, όμως, πέρα από το κύρος της γερμανικής εταιρείας που μπήκε σε καθοδική πορεία, ήρθε και η εταιρεία να προσφέρει -λέει- 50.000 ευρώ ως προκαταβολή σε κάθε οικογένεια που έχασε το παιδί ή κάποιο συγγενή της. Βέβαια επειδή μιλάμε για Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους πολίτες, τα πράγματα δεν θα κυλήσουν τόσο ρόδινα για τη συγκεκριμένη εταιρεία, παρακλάδι της Λουφτχάνσα.
Είναι όμως ευκαιρία, αν πράγματι τα ελληνικά ΜΜΕ θέλουν να συνεισφέρουν στην αποκατάσταση της πίστης των πολιτών στις αεροπορικές εταιρείες, να ξεκινήσουν να ασχολούνται με τις συνθήκες πτήσης της μεγάλης ιδιωτικής εταιρείας που πήρε τη θέση του δημόσιου αερομεταφορέα και στο ποιες είναι οι συνθήκες πτήσης, οι εργασιακές σχέσεις, η πίεση των εργαζομένων και τα ιατρικά πιστοποιητικά που παίρνουν οι Ελληνες πιλότοι.
Να ελέγξουν αν όλα είναι όπως πρέπει, αν όλοι ελέγχονται όπως πρέπει κι αν εργάζονται εκεί οι άνθρωποι όπως πρέπει. Η δουλειά που κάνουν οι πιλότοι δεν είναι μια απλή δουλειά και πριν από κάθε τι θα πρέπει να αισθάνονται ευχαριστημένοι στο πιλοτήριο για να είναι ασφαλείς και οι επιβάτες. Γίνεται άραγε αυτό; Κι αν όχι, θα το μάθουμε;
Καλή η ενασχόληση με την προσωπικότητα του νεκρού συγκυβερνήτη, αλλά το ζήτημα είναι να σταματήσουν κατά το δυνατό τα «ανεξήγητα» συχνά αεροπορικά δυστυχήματα στα χαμηλού ή και υψηλού κόστους ταξίδια.
