Σχεδόν σε όλους τους ενημερωτικούς ιστότοπους οι αναγνώστες έχουν πια τη δυνατότητα να σχολιάσουν δημόσια κάποιο ρεπορτάζ ή άρθρο που μόλις διάβασαν. Συνήθως το μοναδικό προαπαιτούμενο για να μπορέσει κάποιος να συμμετάσχει στην κατ’ ευφημισμόν συζήτηση είναι μια υπαρκτή διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ενώ οι χρήστες μπορούν να συνδεθούν και μέσω του λογαριασμού τους στο facebook. Το σχόλιο που κάποιος επιθυμεί να αναρτήσει πρέπει να έχει την έγκριση του διαχειριστή της σελίδας, πριν εκτεθεί σε κοινή θέα. Σε αρκετές ιστοσελίδες, μάλιστα, υπάρχει και η επιλογή ξεχωριστής απάντησης σε κάποιο μεμονωμένο σχόλιο που ήδη αναρτήθηκε. Μπορεί, δηλαδή, κανείς, εκτός από τον συντάκτη του κειμένου, να σχολιάσει προσωπικά και τους σχολιαστές!
Στα ηλεκτρονικά μέσα που επιθυμούν να συντηρήσουν ένα πιο σοβαρό προφίλ, τα σχόλια που εγκρίνονται προς δημοσίευση αν μη τι άλλο δεν εμπεριέχουν υβριστικούς και συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς που άπτονται του ποινικού κώδικα. Κατά τα λοιπά, η ασυνταξία και η κατά συρροήν καταστρατήγηση κάθε ορθογραφικού κανόνα είναι, ίσως, τα πιο ανώδυνα ατοπήματα που απαντούν στα δημοσιευμένα σχόλια. Μειωτικές εκφράσεις, επιθετικότητα, συγκρουσιακή διάθεση, καχυποψία, κρυμμένες συνήθως πίσω από την ανωνυμία, δίνουν και παίρνουν. Αντεγκλήσεις μεταξύ αγνώστων που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, κουβέντες βαριές να ανταλλάσσονται με ελαφρότητα, άνθρωποι που θέλουν να εκτονώσουν απωθημένα σε δημόσια θέα και να επιβάλουν τη δική τους οπτική εκμηδενίζοντας και προσβάλλοντας τη διαφορετική θέαση και γνώμη. Με τις όποιες φωτεινές εξαιρέσεις να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Η κατάσταση γίνεται χαοτική και εντελώς ανεξέλεγκτη σε ιστοσελίδες με ανεκτικότερους διαχειριστές. Κανένας κανόνας διαλόγου δεν τηρείται, προς άγραν περισσότερων αναγνωστών και μεγαλύτερης επισκεψιμότητας. Πολλές φορές, μάλιστα, στον καβγά συμμετέχει κι ο ίδιος ο αρθρογράφος, που σκοπίμως τον έχει υποδαυλίσει με το κείμενό του! Η βία είναι ωμή και κραυγαλέα. Οσο κι αν στρουθοκαμηλίζουμε, η λεκτική βία δεν είναι υποδεέστερη των άλλων μορφών. Και στον κόσμο του ίντερνετ, των ηλεκτρονικών μέσων και των blogs, όχι απλά υπάρχει ανοχή, αλλά σε μερικές περιπτώσεις καλλιεργείται σκοπίμως και συστηματικά.
Απαραίτητη η θέσπιση κανόνων που θα εξασφαλίζουν τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ελεύθερη έκφραση και τη διακοπή της ανατροφοδότησης της κοινωνίας με ακόμα περισσότερη βία. Απαραίτητη και η συνειδητοποίηση της αδυναμίας μας να συμμετέχουμε σε νηφάλιους διαλόγους με μοναδικό όπλο τη δύναμη των επιχειρημάτων μας. Της ανικανότητάς μας να ακούμε διαφορετικές γνώμες, της άρνησής μας να παραδεχόμαστε το δίκιο του άλλου, του πάθους μας να περιχαρακωνόμαστε στον εαυτό μας. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, έτσι κι αλλιώς, δεν μας εφοδιάζει με τη δεξιότητα να μπορούμε να συζητάμε. Προτιμά, τα κρίσιμα χρόνια της διαμόρφωσης του χαρακτήρα μας, να λειτουργεί ως προπομπός των πανελλαδικών εξετάσεων, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο. Και τα τηλεοπτικά μέσα, ανεξέλεγκτα και χωρίς καμία εποπτεία, μας εκπαίδευσαν από χρόνια στη χάβρα. Αποτέλεσμα, η βία να διογκώνεται με τη συγκατάβαση και την ανοχή όλων αυτών που ανέξοδα την καταδικάζουν τώρα τελευταία απ’ όπου κι αν προέρχεται.
