Ηταν το γεγονός που στιγμάτισε όσο κανένα άλλο τις φετινές εκδηλώσεις μνήμης του Πολυτεχνείου. Φοιτητές που είχαν αποκλείσει την είσοδο της Σχολής δεν επέτρεψαν να εισέλθει στον χώρο ούτε το προεδρείο του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ).
Το επεισόδιο σημειώθηκε όταν έτυχε την ίδια στιγμή να προσπαθούν να καταθέσουν στεφάνι ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Τσαραμπουλίδης και ο δήμαρχος Νεάπολης Συκεών Σίμος Δανιηλίδης.
Πέρα από την αξιολόγηση που μπορεί να κάνει κανείς για όσους έχουν αναλάβει αυτό το ιδιότυπο face control, κατέστη φανερό ότι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που παρεμπόδιζαν την πρόσβαση δεν γνώριζαν καν τα πρόσωπα στα οποία απευθύνονταν και την ιστορία που κουβαλούσαν. Κι αυτό είναι το πλέον οδυνηρό.
Με τις κάμερες να γράφουν, φοιτητές αντιδικούσαν με την Καίτη Τσαρουχά και τη Ζιζύ, χήρα του αείμνηστου Θωμά Βασιλειάδη, πρωτεργάτη της κατάληψης του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης.
Και τι να πει κανείς για τον Αδάμ Δράγα, τον Βασίλη Δεμουρτζίδη ή τον Αλέκο Γρίμπα. Εάν οι φοιτητές που συμμετείχαν στο επεισόδιο τους γνώριζαν, τότε τα σχόλια περιττεύουν. Εάν δεν τους γνώριζαν, το πρόβλημα καθίσταται μεγαλύτερο.
Δυστυχώς ήταν εξόχως αποκαλυπτική η σκηνή κατά την οποία φοιτήτρια απευθυνόμενη στην Καίτη Τσαρουχά της έλεγε «κι εμένα ο πατέρας μου ήταν στο Πολυτεχνείο αλλά δεν υπέγραψε μνημόνια».
Τα λόγια που ξεστομίζονται με μεγάλη ευκολία δεν γυρνάνε πίσω και οι περισσότεροι από τους ηλικιωμένους/ες -πώς να πεις γέροντες/ντισσες τούτους τους αειθαλείς αγωνιστές και αγωνίστριες- ήταν κυριολεκτικά φαρμακωμένοι και από το γεγονός ότι τα επεισόδια τυγχάνουν εκμετάλλευσης από τον ακροδεξιό οχετό.
Απαρηγόρητος ένας από αυτούς έλεγε στην «Εφ.Συν.» πως «είχα την εντύπωση πως αυτά τα παιδιά νόμιζαν ότι μας έπαιρναν το δικαίωμα να τιμήσουμε και να κλάψουμε και φέτος για τους χαμένους συντρόφους μας, αλλά δεν μπορούν να μας πάρουν τίποτα. Τα έχουμε δώσει όλα μόνοι όταν έπρεπε. Κρίμα γι’ αυτά τα ίδια τα παιδιά…».
