Αντίο, φίλε

Ο Πιερ Μοσκοβισί έφυγε αφήνοντας διαβεβαιώσεις καλών προθέσεων για το εγγύς μέλλον. Είδε κόσμο και ντουνιά.

Η κυβέρνηση έλαβε κάποιου είδους επιβεβαίωση ότι τελειώνει το στοίβασμα στις αλλεπάλληλες επιστρώσεις κοινωνικών ερειπίων.

Η Ν.Δ. κατσούφιασε διότι χωρίς κοινωνικά ερείπια δεν μπορεί να πορευτεί, το Κίνημα Αλλαγής θρηνεί βουβά πάνω στα κοινωνικά ερείπια που δημιούργησαν οι επιφανείς του και κάνει ασκήσεις δεξιάς αφωνίας.

Οι γιάπηδες στο Ποτάμι λύνουν, ο καθένας χώρια, το κανόε καγιάκ του με την ελπίδα να βρεθούν σε ανέμελη πλεύση.

Στην Ενωση Κεντρώων δεν δίνουν και πολλή σημασία σε όλα αυτά διότι δεν έβγαλαν κάποια σχετική ανακοίνωση συνδεσμίτες του ΠΑΟΚ.

Το ΚΚΕ κοιτάει, ύστερα από δεκαετίες, κατάματα, την ασώματη φωτογραφία του Αρη Βελουχιώτη.

Ο Πιερ Μοσκοβισί έφυγε και με άφησε μόνο να ακούω στο τηλέφωνο τους λυγμούς της Γιώτας Θ. που δυο χρόνια -συμπληρωμένα- περιμένει από το Ταμείο Νομικών να ορίσει επιτέλους το ύψος (ευφημισμός αυτό) της αναπηρικής σύνταξής της, διότι δεν μπορεί άλλο πλέον να ζει με τα 270 ευρώ της προσωρινής που της καταβάλλουν.

Να μοιράζεται το κλάμα της μαζί μου δεν είναι κάποιου είδους λύτρωση, είναι ένας τρόπος να ουρλιάζει το αφόρητο.

Τα «κοινωνικά ερείπια» αχνίζουν βγαίνοντας από τα θανατηφόρα λουτρά των μνημονίων.

Ο Πιερ Μοσκοβισί έφυγε για να δει κι αυτός από τηλεοράσεως τα «Κοκόρια», την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γαλλίας, να συνεχίζουν θριαμβικά τα ραμφίσματα στις κοκορομαχίες του Μουντιάλ.

Οι ξέφρενες κούρσες στον χλοοτάπητα των ρωσικών γηπέδων από τον Κιλιάν Μπαπέ θα είναι ίσως ο λόγος που οι αλαφιασμένοι νεαροί θα σταματήσουν να πυρπολούν τη Νάντη.

Ο Πιερ Μοσκοβισί έφυγε κι εγώ κάθομαι –σε αναμμένα κάρβουνα, τα δικά μου, έστω– μπροστά στην τηλεόραση καθώς οι –γαλλόφωνοι– συνειρμοί με οδηγούν εκεί που οι ήρωες από τα παλιά έχουν «κόκκινα μάγουλα και πάντα νικούν στο τέλος», που ’λεγε η Κατερίνα Γώγου.

Ο Αλέν Ντελόν και ο Τσαρλς Μπρόνσον στο νουάρ του Ζαν Ερμάν «Αντίο, φίλε» συστρέφονται ως μισθοφόροι με σαρκαστική γοητεία και μελαγχολική σκληρότητα μπροστά στη λεία ενός χρηματοκιβωτίου.

Σε μια σκηνή ο Μπρόνσον συναγωνίζεται τους νόμους της φυσικής, της οικονομίας και –γιατί όχι– της ανθρώπινης συνθήκης.

Κάθεται –θαρρώ μαζί με τη Γιώτα Θ.– μπροστά σε ένα ποτήρι νερό μέσα στο οποίο ρίχνουν κέρματα χωρίς το νερό να ξεχειλίζει. Μέχρι που η επιδεξιότητα συναντά την πραγματικότητα.