Κάποιοι θα πληρώσουν

Τα τελευταία τρία χρόνια διαβάζω και ακούω το ίδιο τροπάριο από δημοσιολόγους και πολιτικούς της αντιπολίτευσης: «Το ματσάκι τελειώνει», «Παίζουμε τις καθυστερήσεις», «Κυβέρνηση σε αποδρομή», «Δεν βγάζετε εξάμηνο» «Μετράτε αντίστροφα» και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Οι μέρες περνούν, οι μήνες περνούν, τα χρόνια περνούν, οι προφήτες διαψεύδονται, αλλά δεν μαζεύονται. Επανέρχονται με τις ίδιες προβλέψεις. Δεν τους πτοεί τίποτε. Ούτε ο κίνδυνος της γελοιοποίησης. Από την πρώτη στιγμή δεν χώνεψαν το συμβάν του 2015. Κι ας προέκυψε δις (Γενάρης, Σεπτέμβρης).

Στην αρχή διακίνησαν τη θεωρία της αριστερής παρένθεσης. Περίμεναν ότι θα έρθει η κατάρρευση πολύ γρήγορα. Το σενάριο δεν τους βγήκε. Στη συνέχεια πόνταραν στους δανειστές και πανηγύριζαν κάθε φορά που εμφανίζονταν προβλήματα στις διαπραγματεύσεις.

Οι εταίροι, όμως, δεν τους έκαναν το χατίρι. Αντί να τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια του Τσίπρα, τον αποθέωναν για τις επιδόσεις του. Δεν είχαν λόγο να τον δυσκολέψουν. Η δουλειά τους γινόταν και μάλιστα από αυτούς που έλεγαν πως ήθελαν να καταργήσουν τη συνταγή. Αφού στις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» οι ερασιτέχνες αποδείχτηκαν ικανότεροι από τους επαγγελματίες, μπήκε στην ημερήσια διάταξη το θέμα της δημοκρατίας.

Οι προηγούμενοι άρχισαν τις επιθέσεις στους δανειστές, λέγοντας ότι ο Τσίπρας τούς έχει μαγέψει και τον στηρίζουν ως μη όφειλαν, ενώ αυτός χτίζει μεθοδικά ένα ανελεύθερο καθεστώς λατινοαμερικανικού ή βορειοκορεατικού τύπου.

Διατυμπανίζουν ότι υπονομεύεται το κράτος δικαίου, ότι χειραγωγείται η Δικαιοσύνη, ότι δημιουργούνται πελατειακά δίκτυα, ότι φιμώνονται τα μέσα ενημέρωσης και ενθαρρύνονται οι ακροαριστερές και αναρχικές ομάδες ακτιβισμού.

Δεν λείπουν κι αυτοί που καταγγέλλουν την κυβέρνηση για απόπειρα άλωσης των Ενόπλων Δυνάμεων, ώστε να ολοκληρωθεί το σχέδιο επικράτησης του αυταρχικού λαϊκισμού. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με αγωνία τους για την κατάσταση της ελληνικής δημοκρατίας. Περί φόβου πρόκειται για την απώλεια των προσβάσεών τους στο κράτος και στους θεσμούς.

Δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι συνέβη το 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να εκφράσει, να εκλογικεύσει και τελικώς να τιθασεύσει ένα μαζικό κύμα οργής, το οποίο αν έπαιρνε άλλη κατεύθυνση θα ήταν πολύ εκδικητικό απέναντι σε κείνους που προκάλεσαν την οικονομική καταστροφή της χώρας.

Του χρωστάνε λοιπόν χάρη. Βεβαίως αυτό δεν θα μπορούσε να προχωρήσει «αναίμακτα». Θα ξηλωθούν κάποιοι από τους μηχανισμούς, θα συγκροτηθούν καινούργιοι (κάβα για τις δύσκολες μέρες). Ετσι δεν γίνεται στις αστικές δημοκρατίες;

Ακόμη και στις πιο πληκτικές, το ρεπερτόριο είναι εναλλασσόμενο. Προς τι η έκπληξη; Το ξέρουν το παιχνίδι οι παλιοί πολύ καλά. Την εποχή της παντοδυναμίας τους είχαν ξεσαλώσει. Πιστεύοντας ότι τίποτε δεν θα τους αγγίξει, δεν κράτησαν ούτε τα προσχήματα. Κινήθηκαν απρόσεκτα. Ηταν ασύδοτοι. Εκτέθηκαν.

Σήμερα μιλούν για σκευωρίες και συνωμοσίες. Στην ουσία πρόκειται για επιχείρηση προστασίας της αστικής δημοκρατίας για να μην κυριαρχήσει η άποψη ότι «είναι όλοι ίδιοι». Αναγκαστικά κάποιοι θα πληρώσουν. Αλλιώς δεν γίνεται.

Ανάγωγα

Στα 86 δισ. ευρώ αποτιμά τη ζημιά που υπέστη η Ελλάδα το πρώτο πεντάμηνο του 2015 ο Κλάους Ρέγκλινγκ («Πρώτο Θέμα»). Λείπουν περίπου 120 δισ. ευρώ για να φτάσουμε στα 200 που ήταν η ζημιά σύμφωνα με τον άλλο αστέρα της οικονομικής σκέψης, Τόμας Βίζερ. Τι παίρνουν και δεν μας δίνουν οι σκιτζήδες των Βρυξελλών;