Καθείς και τα χούγια του. Και να πεις, δεν το ξέρω; Το ξέρω… Ειδικά όταν μπλέκονται οι δικές σου ιδιοτροπίες με τα κουλά του άλλου, άντε να βρεις άκρη. Προσωπικά, δεν, πώς να το πω, χωρίς να παρεξηγηθώ… δεν αισθάνομαι, ας πούμε, έλξη για τα ταξί. Χίλιες φορές να ζουμπιχτώ σε φισκαρισμένα λεωφορεία, τρόλεϊ και λοιπά μέσα κοινωνικής ασφυξίας, παρά να πάρω ταξί. Κάτι, κάπως, κάπου με χαλάει. Θες η μοναξιά του επιβάτη, θες ο οδηγός που καπνίζει, ενώ μιλάει στο κινητό, θες που το νιώθω πολυτέλεια να με πηγαινοφέρνουν, κάτι, κάπως, κάπου δεν κολλάει. Ασε που κάθε φορά -κάθε, όμως- γίνεται διάλογος.
Τρίτη πρωί προς μεσημέρι -παράκεντρο προς κέντρο- δρόμοι ανοιχτοί προς κλειστοί – εκείνος κι εγώ:
– Πάμε Σύνταγμα;
– Μάλιστα. Ισως να ‘χουν ανοίξει οι δρόμοι, γιατί σήμερα ο πρόεδρος του Ισραήλ είναι με τον πρωθυπουργό στη Θεσσαλονίκη.
– Τη μια είναι εδώ, την άλλη Θεσσαλονίκη. Πανεύκολο είναι γι’ αυτούς.
– Τι εννοείτε «πανεύκολο»; Οπως πάμε εσείς κι εγώ, πάνε κι αυτοί.
– Ε, όχι… αυτοί έχουν ιδιωτικά τζετ.
– Ε, δεν έχουν κι όλοι… (αντιμιλάω βλέπεις, κιόλας)
– Τι λες, κοπέλα μου; (μια επικίνδυνη οικειότητα αρχίζει να γλυκοχαράζει). Δεν έχει ο πρωθυπουργός το δικό του αεροπλάνο;
– Το πρωθυπουργικό αεροσκάφος εννοείτε; Ολοι οι πρωθυπουργοί έχουν.
– Ναι, αλλά για να πηγαινοέρχεται ο Αλέξης χρωστάω εγώ στην εφορία!
– Για να πηγαινοέρχεται ο Αλέξης χρωστάτε εσείς στην εφορία;
– Εμ, γιατί νόμιζες;
– Ισως… για τα σκάνδαλα χρηματισμού και διαφθοράς;
– Ε, αυτό λέω. Ολοι τα λεφτά μας φάγανε.
– Ολοι; (το φανάρι, εν τω μεταξύ, να μη λέει ν’ ανάψει)
– Κοίταξε, δεν ξέρω ονόματα, αλλά όλοι.
– Μα… έχουν βγει ονόματα.
– Δεν τα ξέρω. Είμαι βλάκας φαίνεται.
– Για το βλάκας, δεν μπορώ να το πω με σιγουριά. Ελλιπώς πληροφορημένος, όμως, είστε.
– Καλύτερα να κατέβεις εδώ. Δεν πάει παρακάτω. Είναι κλειστά. Δες μη σε κόψει κάνα μηχανάκι ανοίγοντας την πόρτα.
Φυσικά και δεν ήταν κλειστά. Φυσικά και ήμασταν καταμεσής του δρόμου. Φυσικά και κοίταξα. Φυσικά και πέρασε μηχανάκι σαν αστραπή, που δεν φαινόταν όταν κοίταξα, φυσικά και άκουσα τα σχολιανά μου. Δεν έδωσε απόδειξη, είχε προσπαθήσει να πάρει και διπλοκούρσα και φυσικά δεν έφερα αντίρρηση σε τίποτε από τα παραπάνω. Είχα έτοιμο κείμενο – κι ευχαριστώ θα έπρεπε να του πω του ανθρώπου!
Το ενοχλητικό μ’ αυτές τις περιπτώσεις ισχυρογνωμοσύνης σε συνδυασμό με ανεπαρκή πληροφόρηση, ως εκ τούτου και ανίσχυρης επιχειρηματολογίας, είναι πως και πολλές είναι και δικαιώνονται εν τέλει.
Γιατί, δηλαδή, να έχει μάθει ο άνθρωπος, όλη μέρα στο τιμόνι, πως στέλεχος της HSBC στην Ελλάδα στη δίκη για τα «μαύρα» ταμεία της Siemens είπε προχθές πως ο πρώην εμπορικός διευθυντής της Siemens Hellas, Χρήστος Καραβέλας, που ήταν «εξαιρετικά κερδοφόρος τραπεζικός πελάτης» και τον οποίο η τράπεζα συνέστησε στην Barclays του Λονδίνου, προκειμένου να μεταφέρει χρήματα σε εξωχώρια εταιρεία με έδρα τις Παρθένους Νήσους και ακολούθως να αγοράσει, μέσω αυτής, ακίνητο στον Παρνασσό και ο οποίος το 2008 (μόλις δηλαδή ξεκίνησε να ερευνάται η υπόθεση/σκάνδαλο Siemens) ρευστοποίησε όλους τους λογαριασμούς του στην HSBC, ύψους μόλις 7 εκατομμυρίων ευρώ, και όλο αυτό έγινε, τελείως συμπτωματικά, δύο μόλις μέρες αφού ο εισαγγελέας τότε είχε ζητήσει να δεσμευθούν οι επίμαχοι λογαριασμοί;
Γιατί να τα ξέρει όλα αυτά ο συνομιλητής μου; Σαν πολλά δεν είναι;
Λεπτομέρειες και τράπεζες και ονόματα ξενικά και εξωχώρια και ιδιότητες περίεργες και λεφτά πολλά. Ερχεσαι και ζαλίζεσαι. Ενώ το «φταίει ο Τσίπρας και το αερόπλανό του»; Πιο εύκολο. Μία πρόταση, ένα όνομα (και ντόπιο), λέξεις απλές.
Είναι, τώρα, να μπλέκεις με τη γραφειοκρατία των ειδήσεων; Δουλίτσα να γίνεται. Και για τους μεν. Και για τους δε όμως. Και για τους οδηγούς ταξί και για τους «εξαιρετικά κερδοφόρους τραπεζικούς πελάτες»… Αυτή είναι και η παγίδα. Και, δυστυχώς, αφορά μόνο τους μεν.
