Τώρα που αποχωρεί από την πρώτη γραμμή, άνοιξε το στοματάκι του και λέει μερικές αλήθειες. Κι αυτές όμως μισές. Ο λόγος για τον Τόμας Βίζερ, τον πρώην επικεφαλής του EuroWorking Group. Με δήλωσή του στη «Real News» ο κ. Βίζερ μάς καλεί (ποιους άραγε;) να βρούμε και να τιμωρήσουμε όσους έφταιξαν για την ελληνική κρίση.
Ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Πόσο πίσω όμως να πάμε στην αναζήτηση των υπευθύνων και σε ποιους χώρους να εστιάσουμε την προσοχή μας; Να μείνουμε Ελλάδα ή να ψάξουμε και στην Ευρώπη; Μας βοηθάει ο ίδιος. Στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ αναφέρει πως «είναι γεγονός ότι η δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας όταν μπήκε στο ευρώ και πιο πριν ακόμη δεν ήταν αυτή που έπρεπε. Τα πράγματα θα είχαν αποδειχθεί άσχημα και χωρίς την κρίση του 2008, αλλά δεν θα είχαν καταλήξει καταστροφικά».
Παρατήρηση πρώτη: Σύμφωνα με τον κ. Βίζερ, η Ελλάδα δεν πληρούσε τα κριτήρια για να ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ. Δηλαδή μπήκε με στοιχεία-μαϊμού. Τα περιβόητα Greek statistics. Τι συνέβη όμως; Να δεχτούμε και να συμφωνήσουμε ότι η αρχή που εξέδωσε τα στοιχεία είναι ένοχη ή εν πάση περιπτώσει ύποπτη, γιατί υπάρχει και το τεκμήριο της αθωότητας. Η επιβλέπουσα αρχή (Κομισιόν) που τα αποδέχτηκε χωρίς να τα τσεκάρει τι είναι; Ανεπαρκής; Ηλίθια; Μήπως είναι συνεργός; Εξαπάτησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις τους κουτόφραγκους ή αυτοί έκαναν τα στραβά μάτια επειδή καμία χώρα (της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης) δεν συγκέντρωνε όλες τις προϋποθέσεις που όριζαν οι συνθήκες;
Παρατήρηση δεύτερη: Παραδέχεται ο κ. Βίζερ ότι ο στόχος που υπήρχε στα μνημόνια για έσοδα 50 δισ. ευρώ από τις ιδιωτικοποιήσεις δεν ήταν μόνο εξωφρενικός, ήταν και αφελής. Μάλιστα. Η αφέλεια στις διαπροσωπικές σχέσεις δεν είναι έγκλημα. Μπορεί να είναι και χαριτωμενιά, χωρίς συνέπειες σε ευρύτερους κύκλους. Αν όμως γίνεται δογματική πολιτική, επιβάλλεται με την ισχύ των οικονομικών όπλων και παράγει επί χρόνια δυσμενή αποτελέσματα στους ανθρώπους, τι είναι;
Παρατήρηση τρίτη: Ας πούμε ότι εντοπίζουμε τους υπόπτους και τους καλούμε να απολογηθούν για τα δεινά που προκάλεσαν οι πολιτικές επιλογές τους. Αναρωτιέμαι με ποια ιδιότητα θα κληθούν να συμβάλουν στην αναζήτηση της αλήθειας: Οι αξιωματούχοι της Ε.Ε. (Μπαρόζο, Αλμούνια), οι οποίοι δεν είχαν πάρει χαμπάρι (;) τι συνέβαινε στην Ελλάδα και άφησαν την κατάσταση να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Οι παράγοντες του ΔΝΤ, που παραδέχτηκαν με εγκληματική καθυστέρηση ότι ο πολλαπλασιαστής που χρησιμοποίησαν ήταν λανθασμένος και ότι οι προβλέψεις τους για τη μείωση του ΑΕΠ, την ύφεση και την ανεργία έπεσαν τελείως έξω.
Ο μέχρι χθες πρόεδρος του Eurοgroup Γερούν Ντάισελμπλουμ και η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, που με απόσταση λίγων μηνών ομολόγησαν κυνικά ότι το πρώτο μέλημα των θεσμών την περίοδο του πρώτου μνημονίου δεν ήταν να σώσουν την Ελλάδα αλλά τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες. Ολοι αυτοί θα είναι μάρτυρες κατηγορίας ή κατηγορούμενοι;
Και εκείνους (και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη) που είχαν από την πρώτη στιγμή επισημάνει και αναδείξει τις κραυγαλέες αντιφάσεις, τις χοντρές κατασκευαστικές αστοχίες και προειδοποιούσαν για τις συνέπειες θα τους καλέσουμε; Με ποια ιδιότητα; Τότε οι Βίζερ τούς αποκαλούσαν τυχοδιώκτες, αριστεριστές, λαϊκιστές, αντι-Ευρωπαίους. Δικαιώθηκαν όμως. Να τους δώσουμε λοιπόν τον ρόλο του εισαγγελέα;
Ανάγωγα
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με δήλωσή του έδωσε πλήρη πολιτική κάλυψη στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Δεν ξέρω αν η κάλυψη αφορά και τα συνθήματα των ομιλητών («ζήτω ο στρατός, ζήτω οι ειδικές δυνάμεις», «αλήτες, προδότες πολιτικοί»). Είναι μια παρέμβαση εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς, αφού διαπίστωσε ότι είχε κόσμο. Μου θυμίζει εκείνον που ψάχνει απελπισμένα στο σκοτάδι να βρει τον δρόμο του και όπου δει φως μπαίνει. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει φως, αλλά έρεβος.
