Η Αριστερά δεν βαδίζει ερήμην της ηθικής

Υπενθυμίζοντας τη ρήση του Πλάτωνα ότι «Ο αληθινός άρχοντας δεν γεννήθηκε για να αποσκοπεί στο δικό του συμφέρον, αλλά στο συμφέρον αυτού τον οποίο κυβερνά», εισάγουμε στη δημόσια συζήτηση ακόμη μία ακόμα διάσταση: η καθαρότητα που εδραιώνει την κοινωνική συνοχή και εν τέλει το δημοκρατικό ρίζωμα μιας κοινωνίας. 

Η παραπάνω προσέγγιση προϋποθέτει και κάτι ακόμα, που για κάποιους μπορεί να μην αποτελεί καν ζητούμενο, υπό δύο έννοιες: είτε το έχουν κατακτήσει είτε το απωθούν: την αποφασιστικότητα για την ανατροπή κακώς κείμενων, τα οποία δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά, αλλά καλλιεργήθηκαν από ένα αλληλοεξυπηρετούμενο πλέγμα σχέσεων επί ζημία της κοινωνίας. 

Τις τελευταίες μέρες η αξιωματική αντιπολίτευση θυμίζει όλο και περισσότερο έναν περιπλανώμενο που κρατά υπό μάλης κάτι σαν τη Λευκή Βίβλο του Τσώρτσιλ, με στόχο να τραυματίσει το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

Άλλωστε η Αριστερά είναι ο χώρος ο οποίος εξακολουθεί να δέχεται έναν σκληρό πόλεμο λόγω των ηθικών αρχών της που είναι η αδυναμία των ιδεολογικών αντιπάλων της!

Μετά την αποτυχία του σεναρίου της «αριστερής παρένθεσης», εκείνου της θεωρίας των δύο άκρων, σε συνδυασμό με την αντοχή, την αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα που ο ΣΥΡΙΖΑ επιδεικνύει στη διάφανη διαχείριση των πραγμάτων της χώρας, αυτός θα εντείνεται. 

Ο χαρτοκατακλυσμός με απόρρητα έγγραφα που λαμβάνει χώρα στο γραφείο του κ. Λοβέρδου (ο ίδιος το έχει δηλώσει δημόσια), που αφορούν την υπόθεση με τον υπουργό Άμυνας Πάνο Καμμένο, συζήτηση η οποία μεταφέρθηκε για σήμερα προς συζήτηση στο ελληνικό κοινοβούλιο από τη μία, και η Ν.Δ. σαν σύγχρονος Νώε από την άλλη να κατασκευάζει την κιβωτό της σωτηρίας από τις δήθεν αποκαλύψεις-πλημμύρα, αν αυτές οι εικόνες δεν αποτελούν μια διασκεδαστική μεταφορά, παραπέμπουν σε εμμονή: την πάση θυσία αποδόμηση του ηθικού πλεονεκτήματος της κυβέρνησης, τουλάχιστον.

Μόνο που από τις Εξεταστικές Επιτροπές, τις λίστες και τα μονοπάτια του χρήματος διάφορων παραδείσων που αρχίζουν κι αποκαλύπτονται, δεν παρελαύνει, όπως όλοι πλέον γνωρίζουμε, η Αριστερά. Όντως, η πραγματικότητα για την αξιωματική αντιπολίτευση και των ευκαιριακών συμμάχων της είναι αβίωτη. 

Σε μια δημοκρατία σαφώς και πρέπει να ασκείται και να απαιτείται ο έλεγχος· δεν είναι διαπραγματεύσιμο στοιχείο, αλλά καθήκον, υποχρέωση και απαράβατος όρος. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα έχει φοβηθεί ποτέ. Διότι δεν έχει λόγους να τα φοβάται.

Ίσα ίσα που επιζητά και διαμορφώνει τις συνθήκες για τη σύγκλιση της κοινής λογικής, ακόμα και αν αυτή η προσπάθεια περνά μέσα από τον δύσκολο δρόμο που εξαναγκάστηκε ως κυβέρνηση να πορευθεί, και που το τέλος του είναι πανθομολογουμένως κάτι παραπάνω από ορατό. 

Αυτή η πραγματικότητα, για δεύτερη συνεχή χρονιά με έναν υπερπλεονασματικό προϋπολογισμό, με κοινωνικό μέρισμα και παρά το κατά κοινή παραδοχή σφιχτό οικονομικό πλαίσιο, αν κι ανάγκασε φέτος την αξιωματική αντιπολίτευση να συναινέσει στη διανομή του προς τους αδύναμους συμπολίτες μας, δεν είναι βολική γι’ αυτήν.

Διότι πολύ απλά, και ακυρώνει τον (ακρο)νεοφιλελεύθερο μύθο της και την κρατά καθηλωμένη στα αντιπολιτευτικά έδρανα πολύ περισσότερο χρόνο απ’ όσο αρχικά (προ)σχεδίαζε να παραμείνει. Όσο η προοπτική της σύντομης επαναφοράς της στην εξουσία απομακρύνεται τόσο περισσότερο θα επιδίδεται σε κινήσεις πανικού που κάποιες, δυστυχώς, μπορεί να έχουν αρνητικό αποτέλεσμα ακόμα και για την ασφάλεια της χώρας.

Εκτός και αν τα απόρρητα έγγραφα ακολουθούν τους κανόνες διανομής των διαφημιστικών φυλλαδίων! Αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ο σκοπός σίγουρα δεν είναι άγιος. 

Βολική για την αντιπολίτευση θα ήταν κι η εικόνα ενός πρωθυπουργού-δραπέτη στο Παρίσι, απόντα από την συζήτηση για τον Πάνο Καμμένο στη Βουλή. Όμως, τόσο ο πρωθυπουργός όσο και η Αριστερά δεν βαδίζουν ερήμην της ηθικής.

Η ενέργεια της αντιπολίτευσης, ακόμη και με όποιες πρόθυμες επικουρίες, εκτός από την πασιφανέστατη σκοπιμότητά της να αλλάξει η βαριά ατζέντα των σκανδάλων που βουλιάζουν την αντιπολίτευση, προδίδει το αδιέξοδό της διότι εγκαλείται σε αυτό ακριβώς το πεδίο. 

Το θέμα, τελικά, για την αντιπολίτευση δεν ήταν και δεν είναι η ημέρα διεξαγωγής της συζήτησης στη Βουλή, αλλά η ουσία της συζήτησης παρουσία του πρωθυπουργού. 

Το σίγουρο είναι ότι η σημερινή ημέρα θα μας έχει αποκαλύψει περισσότερα από όσα ενδεχομένως εικάζουμε. Από την άλλη, ως πολιτικό σύστημα θα έχουμε ακόμα μια φορά την ευκαιρία να απομονώσουμε στοιχεία και χαρακτηριστικά που θέτουν σε διακινδύνευση την ομαλή πορεία της χώρας προς τη δίκαιη ανάπτυξη, την ισονομία, την ισοπολιτεία και τη διαφάνεια της πολιτικής ζωής.

Όπως είχε πει και ο Καντ, η βούληση που υποτάσσεται σε ηθικούς νόμους είναι ελεύθερη. 

* Βουλευτής Φθιώτιδας του ΣΥΡΙΖΑ