Εάν κάποιος διάβαζε αυτές τις μέρες τα διεθνή ρεπορτάζ για τον έναν χρόνο από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, το πρώτο που θα διαπίστωνε θα ήταν ο πληθωρισμός των επιθέτων: απρόβλεπτος, παρορμητικός, φανατικός, παραδόπιστος, επιθετικός, συντηρητικός, αμόρφωτος, χυδαίος, ομοφοβικός, διχαστικός.
Κυρίως το τελευταίο. Οι ΗΠΑ δεν ήταν ποτέ τόσο διχασμένες μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Σήμερα η Αμερική είναι δύο χώρες σε μία. Υπάρχει μεγάλη καχυποψία και πολύ μίσος. Φυσικά αυτή η κατάσταση είναι αρκετά επικερδής για ορισμένους, όπως το κανάλι Fox News και άλλοι μιντιακοί όμιλοι, οι οποίοι επενδύουν στη στρατηγική του διχασμού.
«Εμείς και οι ξένοι», «οι Λευκοί και οι Μαύροι», «οι Λατίνοι που παίρνουν τις δουλειές μας», «ο απλός Αμερικανός και οι ελίτ», «οι Χριστιανοί και το απειλητικό Ισλάμ», «οι αγνοί εργαζόμενοι και το διεφθαρμένο Χόλιγουντ», «οι πατριώτες και οι απάτριδες κοσμοπολίτες», «οι καλοπληρωμένοι της Γουόλ Στριτ και οι ωρομίσθιοι των Walmarts και των McDonalds».
Φυσικά αυτή η διχαστική πολιτική δεν είναι άλλη από τη δοκιμασμένη συνταγή των ελίτ, το «διαίρει και βασίλευε», έτσι ώστε, προκαλώντας φόβο, ανασφάλεια και μίσος, να κυριαρχούν πάνω στον πληθυσμό. Εναν πληθυσμό που σταδιακά –και υπό τον φόβο της τρομοκρατίας, πραγματικής ή κατασκευασμένης– έχει εκχωρήσει οικειοθελώς μεγάλο μέρος των ελευθεριών του και έχει αποδεχθεί τη μαζική παρακολούθηση, την αστυνομική βία, τα βασανιστήρια, τις δολοφονίες χωρίς δίκη (στο εσωτερικό και στο εξωτερικό) και τους πολέμους χωρίς επαρκείς αποδείξεις.
Και εάν αυτά συμβαίνουν στο κοινωνικό πεδίο, η μέχρι σήμερα δράση του Τραμπ βάζει σοβαρές υποθήκες να υπερκεράσει ακόμα και τη ζημιά που έκανε ο Ρόναλντ Ρίγκαν στις κοινωνικές υποδομές και στην κοινωνική προστασία, με σύνθημα τότε «η κυβέρνηση δεν είναι η λύση στο πρόβλημά μας, η κυβέρνηση ΕΙΝΑΙ το πρόβλημα».
Με δικαιολογία τον πόλεμο κατά του «βαθέος κράτους», ο νέος Αμερικανός πρόεδρος απορρυθμίζει και αποδομεί βασικές υπηρεσίες και λειτουργίες του Δημοσίου, με προφανή στόχο η καταστροφή που κάνει σήμερα να μην μπορεί να διορθωθεί για πολλά χρόνια, ακόμα και εάν υποτεθεί ότι θα εκλεγεί άλλος –Δημοκρατικός– πρόεδρος. Την πατρότητα της τακτικής αυτής έχει ο αποπεμφθείς ακροδεξιός σύμβουλός του, Στιβ Μπάνον, και ακούει στο όνομα «αποδόμηση του διοικητικού κράτους». Αυτή η αποδόμηση οδηγεί πολλές δεκαετίες πίσω σ’ επίπεδο κατακτήσεων και δικαιωμάτων των πολιτών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η EPA, η Αμερικανική Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος, στην οποία, αφού πρώτα την απογύμνωσε από τους επιστήμονες και τους ερευνητές, ο Τραμπ διόρισε έναν αμφισβητία της κλιματικής αλλαγής, τον Σκοτ Προύιτ, ο οποίος ήδη μπλόκαρε ή καθυστερεί δεκάδες νομοθετήματα και μελέτες που αφορούν την ποιότητα του αέρα, την καθαρότητα του νερού, αλλά και τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.
Σε πολλούς άλλους τομείς που αφορούν τη δημόσια υγεία, οι διορισμένοι επικεφαλής καταργούν συστηματικά περιορισμούς και ρυθμίσεις που αφορούν κανόνες ασφάλειας και υγιεινής. Ο υπουργός Εσωτερικών, Ράιαν Ζίνκε, ενέκρινε την αμφιλεγόμενη για το περιβάλλον μέθοδο γεώτρησης για αέριο, το φράκινγκ. Παράλληλα, βρίσκεται σ’ εξέλιξη ένα κυνήγι μαγισσών εις βάρος των πιο έμπειρων, μορφωμένων και αφοσιωμένων στελεχών του Δημοσίου, με τις κατηγορίες της ανεπάρκειας και της χαμηλής παραγωγικότητας.
Ισως οι αντίπαλοί του να μην έχουν άδικο, όταν, στην επέτειο του ενός χρόνου από την εκλογή του Τραμπ, εισήγαγαν τον νεολογισμό Τ-Day, κάτι σαν αποφράδα ημέρα.
