Μία μέρα πριν από τη συνάντηση Τσίπρα-Τραμπ, στην οποία εκτός των άλλων (οικονομία, ΔΝΤ, χρέος, επενδύσεις, ενεργειακά) θα συζητηθεί και το θέμα της βάσης της Σούδας (οι Αμερικανοί ζητούν η νέα συμφωνία να έχει πενταετή διάρκεια), ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε μια δήλωση που μοιάζει κλασική.
Κάλεσε τον πρωθυπουργό να πετύχει συγκεκριμένες δεσμεύσεις της αμερικανικής ηγεσίας και «να διασφαλίσει μια επωφελή συμφωνία μακράς πνοής για τη βάση της Σούδας και την ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας».
Το ενδιαφέρον βρίσκεται στη φράση «συμφωνία μακράς πνοής». Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης φαίνεται να τάσσεται χωρίς ενδοιασμούς υπέρ της αμερικανικής θέσης σε ό,τι αφορά τη βάση της Σούδας, αν και ξέρει ότι η ελληνική κυβέρνηση θέλει ανανέωση της συμφωνίας κατά έναν χρόνο. Προκύπτουν τα εξής ερωτήματα – δύο φυσιολογικά, ένα βέβηλο:
◗ Πρόκειται για μια τυπική φιλοαμερικανική τοποθέτηση σαν κι αυτές που έχουν κάνει κατά καιρούς οι ηγέτες της συντηρητικής παράταξης, οπότε δεν υπάρχει καμία έκπληξη;
◗ Ο στόχος του κ. Μητσοτάκη είναι να αποκτήσει επαφές στο υψηλότερο επίπεδο στις ΗΠΑ σε μια περίοδο που οι σχέσεις του με τους Ευρωπαίους ομοδόξους του δεν είναι καλές, αφού αυτοί μοιράζουν αφειδώς φιλοφρονήσεις στην ελληνική κυβέρνηση για τις επιδόσεις της στην υλοποίηση του προγράμματος, αποθεώνουν τον Τσίπρα γιατί εγκατέλειψε τις μαξιμαλιστικές επιδιώξεις του και εκφράζουν με εμφατικό τρόπο τη διαφωνία τους στο αίτημά του για πρόωρες εκλογές; Κι αυτό λογικό φαίνεται.
◗ Και το βέβηλο ερώτημα: Μήπως ο κ. Μητσοτάκης είναι σε συμφωνία με τον κ. Τσίπρα και προετοιμάζει το έδαφος για να πέσει στα μαλακά η αλλαγή στάσης της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα της ναυτικής βάσης της Σούδας; Μήπως δηλαδή υπάρχει σύγκλιση των δύο πόλων του πολιτικού συστήματος ώστε να εξυπηρετηθούν τα εθνικά συμφέροντα, όπως αυτοί τα αντιλαμβάνονται;
Αστειότητες, θα πει κάποιος και θα επικαλεστεί την πόλωση που υπάρχει ανάμεσα στην κυβέρνηση και τη Ν.Δ. (τσακώνονται ακόμη και για ψύλλου πήδημα) και την κακή χημεία μεταξύ Τσίπρα και Μητσοτάκη. Ετσι είναι. Ωστόσο, να θυμηθούμε ότι στο παρελθόν, σε ορισμένες περιπτώσεις, στα λεγόμενα εθνικά θέματα, υπήρξαν συμφωνίες (άλλες ομολογημένες, άλλες όχι) μεταξύ Καραμανλή-Παπανδρέου και Παπανδρέου-Μητσοτάκη κι ας επικρατούσε ένταση στο πολιτικό σκηνικό σε εκείνες τις φάσεις.
Σε λίγες ώρες θα ξέρουμε τι ακριβώς παίζεται. Πάντως οι Αμερικανοί πιέζουν φορτικά για τη βάση της Σούδας λόγω του ιρανικού ζητήματος. Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να είναι πολύ προσεκτική. Η επιλογή Τραμπ να αμφισβητήσει τη συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά συνάντησε την έντονη αντίδραση της Μέρκελ, της Μέι και του Μακρόν. Η Ευρώπη δεν στηρίζει την τυχοδιωκτική πολιτική του Αμερικανού προέδρου. Κι αυτό πρέπει να το υπολογίσει ο Ελληνας πρωθυπουργός.
Ανάγωγα
Αυτή δεν είναι τυφλή Δικαιοσύνη. Είναι θεόκουφη
