Σιγή νεκροταφείου

Ο ηθικός αυτουργός ενός εγκλήματος είναι πολλές φορές περισσότερο ένοχος (με την έννοια ότι δεν έχει ελαφρυντικά) από τον φυσικό αυτουργό κι ας μη βάφει τα χέρια του με αίμα. Σε αρκετές μάλιστα περιπτώσεις δεν κάθεται καν στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Υποψίες και ενδείξεις μπορεί να υπάρχουν για τον καθοδηγητικό ρόλο που έπαιξε, ωστόσο αν λείπουν οι αποδείξεις θα συνεχίσει να κυκλοφορεί ελεύθερος και θα απολαμβάνει τα οφέλη από το έγκλημα το οποίο άλλον έβαλε να διαπράξει.

Αυτά για το Ποινικό Δίκαιο. Ομως τα περί ηθικής αυτουργίας έχουν διεισδύσει και στη δημόσια συζήτηση. Κυβερνήσεις, κόμματα και μέσα ενημέρωσης αποδίδουν τις επιθέσεις που δέχονται σε όσους ασκούν κριτική στην πρακτική και στις επιλογές τους. Πρωτότυπο; Καθόλου.

Την εποχή που δρούσε η «17 Νοέμβρη», η Νέα Δημοκρατία και τα μέσα ενημέρωσης που τη στήριζαν θεωρούσαν ότι το ΠΑΣΟΚ με την αδιαφορία του, ίσως και λόγω της εμπλοκής δικών του ανθρώπων (έτσι πίστευε η ηγεσία της, αλλά και ξένες μυστικές υπηρεσίες), ένα κομμάτι της Αριστεράς και ο Τύπος που δημοσίευε τις προκηρύξεις της ήταν οι ηθικοί αυτουργοί.

Το ίδιο κοσκινάκι συνεχίστηκε και μετά την εξάρθρωση. Για τη Δεξιά, η χαλαρή έως ύποπτη στάση της Αριστεράς απέναντι στο φαινόμενο αποδείχτηκε με την παρουσία παραγόντων του Συνασπισμού στις δίκες της «17Νοέμβρη» με την ιδιότητα του μάρτυρα υπεράσπισης, αδιαφορώντας αν επρόκειτο για μάρτυρες χαρακτήρα και όχι για μάρτυρες ουσίας (οι νομικοί καταλαβαίνουν την τεράστια διαφορά).

Αργότερα, την εποχή των πρώτων μνημονίων, για τις επιθέσεις που δέχτηκαν τα γραφεία της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και ορισμένων ΜΜΕ και για τους προπηλακισμούς που υπέστησαν στελέχη τους ενοχοποιήθηκαν κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις της Αριστεράς, με το σκεπτικό ότι ο οξύς αντιμνημονιακός λόγος τους και η πολωτική ρητορική τους ενθάρρυναν τις παραβατικές συμπεριφορές και τους χουλιγκανισμούς.

Βεβαίως, όταν στόχοι έγιναν τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ και ο ραδιοσταθμός «Στο Κόκκινο», οι ίδιοι κύκλοι, λαλίστατοι στο παρελθόν, επέλεξαν τη σιωπή. Θα μπορούσε κάποιος αντιγράφοντας τη συλλογιστική τους να ισχυριστεί ότι αυτοί με τη μετωπική στάση τους απέναντι στην κυβέρνηση «όπλισαν» τα χέρια των επιτιθέμενων.

Αν τραβήξουμε μέχρι την έσχατη συνέπειά της τη λογική περί ηθικής αυτουργίας, δικαιούμαστε να υποστηρίξουμε ότι για όσα συμβαίνουν στη χώρα τα τελευταία χρόνια την ευθύνη φέρουν οι εμπνευστές, οι σχεδιαστές, οι εκτελεστές και οι εξωραϊστές των μνημονίων.

Και ακόμη παραπέρα, ένοχο είναι το ίδιο το σύστημα που παράγει ανισότητες, φτώχεια και μαζική ανεργία. Ακόμη και οι οπαδοί της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς δύσκολα θα εκφράσουν αντίλογο. Ομως το μήνυμά τους είναι σαφές.

Επειδή πάντα κάποιοι θα αγανακτούν, θα ξεπερνούν τα όρια και θα απειλούν την κανονικότητα: Μη θυμώνετε με τους εργοδότες που αφήνουν απλήρωτους τους εργαζομένους τους. (Η ιδιοκτησία είναι ιερό δικαίωμα). Μην εξεγείρεστε εναντίον των αδικιών και των μηχανισμών που τις εκτρέφουν. (Είναι μάταιο).

Μην προσπαθείτε να αλλάξετε την κατάσταση. (Αυτή είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων). Και, φυσικά, μην κάνετε σκληρή κριτική στις κυβερνήσεις, στα κόμματα και στα ΜΜΕ που αποθεώνουν τον καπιταλισμό-καζίνο. (Είναι νομοτέλεια). Πολύ βολικό έτσι;

Ανάγωγα

Ωχ. Αρχισαν τα όργανα στη Ν.Δ. -στο ΠΑΣΟΚ δεν σταμάτησαν ποτέ να βαρούν.

Στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκφράζουν τη δυσφορία τους για τις επιλογές της ηγεσίας, ενώ εμβληματικοί αρθρογράφοι του συντηρητικού και του κεντρώου χώρου καλούν τους κορυφαίους παράγοντες των δύο κομμάτων να εγκαταλείψουν τις ίντριγκες, τις προσωπικές στρατηγικές, τις πικρίες και τα συντροφικά μαχαιρώματα γιατί η πατρίδα είναι σε κίνδυνο όσο κυβερνούν οι όξω από δω.

Εμπρός, λοιπόν. Αφήστε τα μίση στο εσωτερικό σας, αφήστε τα μίση μεταξύ σας και βρείτε τα, γιατί ένας είναι ο εχθρός, ο εθνικολαϊκισμός.