Σπίτι με δάνειο ή νοίκι;

Τελικώς, τι είναι χειρότερο; Να έχεις αποκτήσει σπίτι με δάνειο λίγο πριν ενσκήψει η οικονομική μαυρίλα ή να μένεις στο νοίκι; Πώς να τα ζυγιάσεις;

Πόσα επιχειρήματα να παρατάξεις για να βρεις το χειρότερο ώστε να συμφιλιωθείς με το κακό; Και για τα δύο, δει δη χρημάτων, ακαταπαύστως.

Για την πρώτη περίπτωση, χρειάζονται για τη δόση του δανείου, που πάρθηκε με βάση εισοδήματα τα οποία εν τω μεταξύ έχουν κατρακυλήσει στα τάρταρα ή την κοπάνησαν μαζί με τη δουλειά και χάθηκαν στα ογκώδη κιτάπια της ανεργίας.

Για τη δεύτερη, για να πληρωθεί το νοίκι, το οποίο δεν έχει πάρει χαμπάρι από την κρίση και είναι το μόνο που παίρνει αυξήσεις.

Οι ιδιοκτήτες-εκμεταλλευτές ακινήτων (στον κανόνα αναφερόμαστε) προσπαθούν να βγάλουν όλα τα σπασμένα, και τον ΕΝΦΙΑ βεβαίως, νοικιάζοντας το παραπανίσιο σπίτι τους ακριβά, πολύ ακριβά – και υπό προϋποθέσεις.

Το τούβλο είναι επένδυση, σταθερή αξία, πάντα σε ζήτηση, παλαιόθεν.

«Αν έχεις κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου, μη φοβάσαι. Τραχανά να φας, τουλάχιστον δεν θα είσαι στον δρόμο». Κάπως έτσι μας μεγάλωσαν. Και χρεωθήκαμε γι’ αυτό το τούβλο.

Κι όταν ήρθαν τα δύσκολα στοιχηθήκαμε πίσω από τον Νόμο Κατσέλη και πίσω από τα κινήματα κατά των πλειστηριασμών κι αυτοί που δεν μπορούσαμε να ανταποκριθούμε στο κατακόκκινο δάνειό μας αλλά κι αυτοί που το «φυσούσαμε».

Είναι όμως κι οι νοικάρηδες, αυτοί που δεν κατάφεραν να αποκτήσουν σπίτι ή κάνουν τα πρώτα βήματα απογαλακτισμού ή δεν βρήκαν από τους γονείς τους.

Αυτοί, όσο είναι κατά μόνας ή άντε ζευγάρι -πάντως σίγουρα κουτσά-στραβά αμειβόμενοι-, κάτι θα βρουν στης ακρίβειας τον καιρό. Αν όμως κάνουν παιδιά, το πράγμα στριμώχνεται.

Σε αυτή την περίπτωση δεν φτάνει να τρων τραχανά, πρέπει να φάνε και τα παιδιά σου, διότι ο ιδιοκτήτης, αν προέκυψαν στο μεσοδιάστημα οι μικροί «Αττίλες», δεν πρόκειται να ανανεώσει το συμβόλαιο.

Κι αν ψάξουν για καινούργιο σπίτι, η ερώτηση που ακολουθεί το «τι δουλειά κάνετε;» είναι το «πόσα παιδιά έχετε;» και κατόπιν… οριστικός αποχαιρετισμός. Κατοικίδια και παιδιά, ένα και το αυτό. Και οι τιμές στα ύψη…

«Ενας δρόμος με χωρίζει απ’ αυτό», μονολόγησε φίλος -κοντά έξι μήνες άνεργος-, βλέποντας στο απέναντι πεζοδρόμιο έναν άστεγο. «Θα με βγάλουν απ’ το σπίτι και θα ’χουν δίκιο».

Τελικώς, το χειρότερο είναι αυτό ακριβώς που ζούμε.