Ογδόντα δύο ετών. Τόσο θα ήταν, αν ζούσε σήμερα, ο «Βασιλιάς». Τουλάχιστον έτσι τον αποκαλούσαν οι εκατομμύρια θαυμαστές του. Κάποιοι μάλιστα ακόμη επιμένουν ότι ζει, ότι ξεγέλασε τους πάντες και απομονώθηκε από τον κόσμο για να γλιτώσει από τη βιαιότητα της διασημότητας.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα ένα τραγούδι με τη φωνή του, μικρή, πολύ μικρή. Νομίζω ήταν σε διαφήμιση. Κάποιο ποτό εν όψει εορτών. Στα χέρια μου κρατούσα την κούκλα μου, που την έκανα βόλτα στο σαλόνι, έχοντας φτιάξει το σπίτι της κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού.
Οι απαλές νότες ακόμα με συγκινούν όταν τις ακούω, όπως τότε: «Are you lonesome tonight,/ Do you miss me tonight?/ Are you sorry we drifted apart?»
«Ποιος είναι αυτός που τραγουδάει;» ρώτησα, κοριτσάκι υπνωτισμένο από τη μαγική, βελούδινη φωνή, αλλά εκπαιδευμένο σε ακούσματα από τραγούδια που γονείς και θείοι χόρευαν στα πάρτι της εφηβείας τους.
Ο Πρίσλεϊ. Εχει πεθάνει από ναρκωτικά
Τι ήταν τα ναρκωτικά ακριβώς δεν ήξερα, καταλάβαινα πως ήταν κάτι επιβλαβές. Πολύ στενοχωρήθηκα. Πώς μπορεί να πεθαίνουν οι άνθρωποι, οι σπουδαίοι άνθρωποι;
Μέχρι την εφηβεία που οι αναζητήσεις μου άρχισαν να εξελίσσονται, ο Ελβις -και μερικοί ακόμη Αμερικανοί και Ευρωπαίοι της ίδιας πάνω κάτω εποχής- ήταν σταθερή αξία. Αν και δεν τολμούσα να το πω στις παρέες που άκουγαν μόνο ό,τι καινούργιο έβγαινε, όπως Duran Duran ή συγκροτήματα που τώρα δυσκολεύομαι να ανακαλέσω στη μνήμη.
Ανοιγα το ραδιόφωνο και παρακολουθούσα κάθε εκπομπή με ξένη μουσική, μήπως πετύχω κάποιο τραγούδι, έβλεπα τις ταινίες του στην τηλεόραση, είχα βάλει μια αφίσα του στο δωμάτιό μου –πικρό το τέλος της: ο μικρότερος αδελφός μου του ζωγράφισε ένα μουστάκι με μολύβι, που όσο κι αν προσπάθησα, ποτέ δεν έσβησε…
Σαν όλους τους φανατικούς θαυμαστές, έμαθα τα πάντα γι’ αυτόν, πότε και πού γεννήθηκε, ποιο τραγούδι είπε πρώτο, ποιος ο ρόλος του στην εξέλιξη της μουσικής, πόσες ταινίες γύρισε, γιατί παρήκμασε -τι μεγάλη απογοήτευση-, πώς και πότε πέθανε.
Παράλληλα με την ενηλικίωση, πνευματική και κοινωνική, έμαθα βέβαια τι σημαίνει να είσαι «αστέρι»: ένα χαρισματικό πλάσμα, που καμιά φορά σαν την πεταλούδα καίγεσαι από τη λάμψη των φώτων και τον ίλιγγο της ανόδου. Αρα άνθρωπος.
Τέρμα τα ινδάλματα, τέρμα οι θεοί, όπου γης και καλλιτεχνικής δραστηριότητας: άνθρωποι είναι κι αυτοί, σαν εμένα, σαν εσένα, σαν τους φίλους μας και τους συναδέλφους μας. Εχουμε τις ίδιες αδυναμίες και ανασφάλειες, κατά βάθος τα ίδια προβλήματα. Με μια διαφορά: εκείνοι μπορούν με το ταλέντο τους να μας προσφέρουν στιγμές χαράς, ονείρου ή ό,τι άλλο θέλετε.
Στις 8 Ιανουαρίου, ο «Βασιλιάς Ελβις» θα είχε γενέθλια – τα οποία φυσικά δεν θα θυμόμουν, αλλά τις προηγούμενες ημέρες τα πρακτορεία ειδήσεων είχαν γεμίσει τηλεγραφήματα για το γεγονός.
Εκδηλώσεις στη μνήμη του, αφιερώματα, αλλά και λεπτομέρειες για μια δημοπρασία στο σπίτι του, την Γκρέισλαντ, με προσωπικά και άλλα αντικείμενα, μεμοραμπίλια της ζωής του, δώρα που είχε λάβει, ακόμη και το έγγραφο του διαζυγίου του.
Το πιο εντυπωσιακό σε όλο αυτό το εμπορικό πανηγύρι, που στη διάρκεια των χρόνων έκανε πλούσιους τους κληρονόμους του, ήταν και το πάρτι γενεθλίων. Στον κήπο του σπιτιού, φέτος, 82 χρόνια από τη γέννησή του και 40 από τον θάνατό του, οργανώθηκε μια μεγάλη γιορτή, με τούρτα γενεθλίων και όλη την αγαπημένη μουσική του.
Στο όριο του γραφικού όλο αυτό, αλλά τι να πει κανείς… Μόνο ως κοινωνικό φαινόμενο μπορεί να μελετηθεί.
Αφησα στους φαν τη γιορτή στην Γκρέισλαντ και με τη βοήθεια ενός cd γέμισα το σπίτι με την ενέργεια και τον δυναμισμό του Jail House Rock: Let’s rock everybody, let’s rock, / Everybody in the whole cell block, / Was dancin’ to the Jailhouse Rock…
Κι ας μην ξέρω να το χορεύω.
-320x213.png)
