Ο Ρίτσος προφήτεψε τα μαύρα κοράκια

Ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος, με στίχους υψηλής ποίησης, ασκεί με μοναδικό τρόπο κριτική στην εξουσία, στο σύστημα διαπλοκής και διαφθοράς που την υποβαστάζει και την ανατροφοδοτεί σε βάρος της κοινωνίας των πολιτών. Με την εκπληκτική πολυμορφία στην έκφραση, αντλημένη από τον λαϊκό λόγο, τον οποίο γνωρίζει σε βάθος, πλάθει εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς και μοναδικής κριτικής σκέψης.

Στο ποίημά του «Ισμήνη», το οποίο έχει συμπεριλάβει στη συλλογή «Τέταρτη Διάσταση», εκδ. Κέδρος, στήνοντας ένα θεατρικό σκηνικό το οποίο μετεωρίζεται μεταξύ αρχαίας Ελλάδας και σύγχρονης, ανατέμνει την εξουσία, τη λεηλασία του δημόσιου χώρου, την αντιστροφή των αξιών και των ιδεολογιών.

«Πόλεμοι, επαναστάσεις, αντεπαναστάσεις (πόσες φορές ξανάγιναν τα ίδια), – σωρός οι στάχτες στις πλατείες απ’ τις φωτιές που ανάβαν για τις μεγάλες γιορτές ή τους νεκρούς – ίδια στάχτη κάποτε καίγανε κι αυτούς που λίγο πριν τους ονομάζαν ήρωες. Τα φύλλα της δάφνης είχαν χάσει εντελώς το νόημά τους».

Στη μεταμοντέρνα εποχή μας, που η εικόνα έχει κυριαρχήσει επί του λόγου και η τεχνική πληροφορία επικολλημένη με κάθε ζαχαρωμένη α-νοησία στην οθόνη των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του Διαδικτύου, οι πόλεμοι, οι επαναστάσεις και οι αντεπαναστάσεις εκκολάπτονται πρώτα στα βορβορώδη θερμοκήπια της ανθρώπινης αποκτήνωσης, όπου όλα γίνονται στάχτη στην ψυχή των ανθρώπων και μετά «καίγονται» οι ήρωες στους λάκκους της διάχυτης διαφθοράς.

Ωστε οποιαδήποτε προσπάθεια για κοινωνική, ηθική και πνευματική ανάταξη να είναι χαμένη από χέρι, στο Προκρούστειο χειρουργείο του Μη Νοήματος.

Πολύ περισσότερο τώρα που το συγκεκριμένο σύστημα προσπαθεί με λύσσα να επανέλθει πραξικοπηματικά και να πείσει τον κόσμο πως η κλοπή του Δημοσίου αποτελεί τη μοναδική αξία ζωής και όποιος δεν κλέβει την κοινωνία, την πατρίδα, το παρόν και το μέλλον του τόπου είναι επικίνδυνος!!!

«Εκλεινες τα μάτια σα νάκλεινες μια πόρτα σ’ ένα ξένο σπίτι, να μη δεις, να μη σκέφτεσαι. Δολοπλοκίες, δωροδοκίες, προδοσίες, οι πιο εύκαμπτοι στη ραχοκοκκαλιά στέκονταν πάντα ψηλότερα, Θηβαίοι, Αργείοι, Κορίνθιοι, Σπαρτιάτες, Αθηναίοι -ποιοι διοικούσαν, στ’ αλήθεια;- μια μυστική εξουσία σα να κινούσε από μακριά τα νήματα, έβγαιναν προσωπιδοφόροι τα μεσάνυχτα με δυνατά κλεφτοφάναρα, ένα πρόσωπο, που τόξερες, γινόταν άξαφνα μια άσπρη αστραπή ή ένας γδούπος».

Το πρόσωπο εκατομμυρίων ανθρώπων είναι ένας γδούπος, το πρόσωπο της χώρας ολόκληρης είναι ένας γδούπος, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ΠΡΟΣΩΠΙΔΟΦΟΡΑ, παραμορφώνουν το πρόσωπο των πολιτών και της Κοινωνίας.

Ο Ρίτσος πενήντα χρόνια πριν είδε το μέλλον του τρόμου, της ολοκληρωτικής κατάπτωσης των αξιών να κυριαρχεί και βάζει την Ισμήνη στον έξοχο μονόλογό της να μιλά για το αδιέξοδο της θυσίας της αδερφής της Αντιγόνης.

«Η μέρα κατέβαινε απέραντα άσπρη, διάτρητη με μαύρα κοράκια».

Ηρθε η ώρα να σκοτώσουμε τα μαύρα κοράκια που τρώνε τη ζωή μας.