Η ανθισμένη κερασιά των Συντακτών

Μια ανθισμένη κερασιά Νοέμβρη μήνα φύτρωσε μεσάνυχτα στην πλατεία Συντάγματος. Απλωσε τα φεγγοβόλα μεσοφόρια της στης νύχτας την απελπισία, άνοιξαν παράθυρα ελευθερίας, δικαιοσύνης και ζεστασιάς στους αδύναμους και στους σκλαβωμένους.

Τρελή από έρωτα, μια μυρωμένη ανατολή στα φύλλα της ανάβει πυρκαγιές στις μαργωμένες ψυχές των ανθρώπων. Aρχίζει να περπατάει στη λεωφόρο Πανεπιστημίου. Βομβολόι μελισσών γεμίζει με μουσική ελπίδας τα άνθη της αγέρωχης κερασιάς στην παγωνιά του Νοέμβρη. Ευωδιάζει ο τόπος οράματα και ζωογόνο πνεύμα. Οι Καρυάτιδες του Ερεχθείου συντάσσονται μαζί της στην ανθισμένη διαδρομή, ανοίγοντας φτερά στα θολά βλέμματα των κατατρεγμένων. Συρρέουν άνεργοι, πρόσφυγες, μετανάστες, πεινασμένοι, τσιγγάνοι στον ελπιδωμένο βηματισμό της, ανεβάζοντας στον ουρανό τον διθύραμβο μιας άλλης συλλογικότητας.

Το κέντρο της Αθήνας, το κέντρο των ελληνικών πόλεων, είναι ένα τζάκι ιδεών, τριζοβολάει η εσωτερική φλόγα μιας πνευματικής και πολιτικής ανάτασης. Η ανθισμένη κερασιά είναι μπουρλοτιέρισσα του έρωτα μιας ζωής πυκνών νοημάτων, είναι υφάντρα της γιορτής, την εκπέμπουν οι ψυχές και τα σώματα που ανεβαίνουν στο πυρωμένο «Εμείς».

Φτάνουν μπροστά από το άγαλμα του Παλαμά και αρχίζουν να τραγουδούν τον Δωδεκάλογο του Γύφτου: «Μέσα μου ο θυμός είναι σαν όρνιο, και σα θάλασσα είν’ ο λογισμός, δεν κρατιέται μέσα μου ένας κόσμος, απ’ των περασμένων τα όνειρα, κι από του μελλόμενου τα οράματα, μεστός κόσμος μυστικός. Είμαστ’ εμείς οι αθάνατοι απολίτιστοι κ’ οι Πολιτείες λημέρια των ακάθαρτων, κ’ οι Πολιτείες ταμπούρια των κιοτήδων! Στη στρούγκα λυσσομάνημα και φαγωμός λύκων, σκυλιών, προβάτων και τσοπάνηδων. Γιούχα και πάλε γιούχα των πατρίδων! Η μάντρα είν’ ο αφίλιωτος οχτρός μας, την πλατωσιά του κόσμου τη στενεύει, στριγγλόχορτα φυτρώνουν και γοργόνια βλαστομανώντας κάτου από τον ίσκιο της του δολερού αναγάλλιασμα, τα μαραζώνει τα ξεφτέρια του νου και της καρδιάς τ’ αηδόνια. Εμείς δε γονατίσαμε σκυφτοί τα πόδια να φιλήσουμε του δυνατού, σαν τα σκουλήκια που πατεί μας, μα για να αντισταθή με το σπαθί, βρέθηκε σαν πολύ στοχαστική, και σαν πολύ ονειρόπλεχτη η ψυχή μας. Ολος ο κόσμος ένας κόσμος, γύφτος, σε δόξας θρόνο απάνω, πλάστης, με το σφυρί του και με το βιολί,της αψεγάδιαστης Ιδέας, η πλάση σε περιβόλι του Μαγιού ένα πανηγύρι, και μια πατρίδα η Γη».

Αίφνης σηκώνεται όρθιος ο Παλαμάς αρπάζει το βιολί των γύφτων και στήνεται καταμεσής των Αθηνών το πανηγύρι της Κακάβας. Σέρνει πρώτη το χορό η ανθισμένη κερασιά τρελού ονείρου. Ακολουθούν οι Καρυάτιδες με πέπλα θεϊκά της Αθηνάς, έρχονται οι πνιγμένοι του Αιγαίου και της Λαμπεντούζα, οι μαχητές κι οι σκοτωμένοι του Κομπανί, της Κύπρου και της Παλαιστίνης, αγκαλιασμένοι με τους Εβραίους του Αουσβιτς και του Μαουτχάουζεν, οι κολασμένοι της Δύσης και της Ανατολής, όλα τα κυνηγημένα πουλάκια του λεηλατημένου πλανήτη, πνεύματα της Αντίστασης και της ΑΔΕΡΦΟΣΥΝΗΣ στην απάνθρωπη ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ της αγοράς και του Ψεύδους.

Παίζει ο Παλαμάς με το βιολί του γύφτου, τρέμουν του Μαξίμου τα πολιτικά σκέλεθρα της εξουσίας, σειέται από μουσική, χορό και ποίηση η Αθήνα, τραγουδά η ανθισμένη κερασιά και ο λαός των κατατρεγμένων: «Κι άφησες του τάφου μέσα το κορμί του χαλασμού, και το μνήμα είταν για σένα πόρτα λυτρωμού. Και μιλάς και γιγαντεύεις και τους κόσμους ξεπερνάς, και τ’ αστέρια σου φορούνε μια κορώνα ξωτικιάς, Και κατέχω στο πλευρό σου τα γραφτά θνητών κ’ εθνών και τ’ απόκρυφα των κύκλων και των ουρανών. Και σου φέρνω αναστημένους σε καθρέφτες μαγικούς τις πεντάμορφες του κόσμου κι όλους τους καιρούς. Χίλιους πεθαμούς, το φιλί σου αξίζει, Αγάπη, χίλιους λυτρωμούς!».

Κουράστηκε ο ποιητής να παίζει το βιολί του και λίγο πριν το ξημέρωμα στα έκθαμβα μάτια των ΜΑΤ, που παρακολουθούν σαλεμένοι τα φαντάσματα, φαντάσματα της πραγματικότητας οι ίδιοι, η πορεία των καταφρονεμένων της γης με επικεφαλής την ανθισμένη κερασιά του Νοεμβρίου κατηφορίζουν στην οδό Κολοκοτρώνη. Ξαναμπαίνουν με αρχοντικό ρυθμό στις σελίδες της Εφημερίδας των Συντακτών, απ’ όπου ξεπόρτισαν για την δίχρονη επέτειό μας. Οι Καρυάτιδες υποστηλώνουν την ψυχή μας. Ελάτε στο μαγικό μας πανηγύρι.