Τα φώτα του περιπολικού αναβόσβηναν και δύο αστυνομικοί έγραφαν κλήσεις. Ενας είχε παρκάρει με το μισό αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο, άλλος το είχε αφήσει μεν πίσω από τη γωνία, αλλά όχι αρκετά πίσω από την ξεθωριασμένη κίτρινη γραμμή. Ενας τρίτος, πελάτης του φούρνου, ίσα που πρόλαβε να πάρει το αυτοκίνητό του που τον περίμενε με αλάρμ για να ψωνίσει.
– Μα τι συμβαίνει; ρώτησε ο σιδεράς τον αστυνομικό. Γιατί γράφετε τον κόσμο;
– Είχαμε καταγγελία για παραβάσεις του ΚΟΚ. Ολα αυτά τα οχήματα εμποδίζουν τους πεζούς να κινηθούν στα πεζοδρόμια και την ορατότητα γι’ αυτούς που βγαίνουν από τα στενά.
Η γειτονιά είχε θορυβηθεί. Αυτό ήταν το τρίτο περιστατικό σε λίγους μήνες. Με διαφορετική σειρά, όλοι οι κάτοικοι της γειτονιάς είχαν πάρει από μία κλήση. Ανθρωποι που γνωρίζονταν παλαιόθεν.
Είχαν ξενυχτήσει μαζί στον μεγάλο σεισμό του ’81, όταν κοίμιζαν τα παιδιά τους μέσα στα αυτοκίνητα για τον φόβο των μετασεισμών.
Οταν οι μεγάλοι των οικογενειών «έφευγαν» από τη ζωή, βοηθούσαν στην ολονυχτία, ετοιμάζοντας καφέδες και σερβίροντας κονιάκ, κυρίως όμως προσφέροντας έναν παρηγορητικό ώμο.
Οταν έγινε διάρρηξη σε ένα διαμέρισμα, γείτονες φώναξαν την αστυνομία κι όλοι μαζί ασφάλισαν την πόρτα, ώστε οι ένοικοι να κοιμούνται ήσυχοι μέχρι να έρθει ο μάστορας.
Στον μεγάλο χιονιά πριν από χρόνια, που τα σπίτια έμειναν χωρίς ρεύμα, έβγαιναν στο κρύο να δουν τη γιαγιά που είχε μείνει μόνη γιατί τα παιδιά της δεν μπορούσαν να φτάσουν. «Είσαι καλά, κυρα-Μαρία; Χρειάζεσαι κάτι;».
Αλλά και στους γάμους, και στις γιορτές, όλοι ήταν εκεί. Συγγενείς εκ γειτονίας, συγγενείς στην πράξη, πρώτοι έφταναν και στη χαρά.
Η γειτονιά όμως είχε προδότη. Και ναι, μπορεί όλοι κάποια στιγμή στην πυκνοκατοικημένη γειτονιά να είχαν αφήσει το αυτοκίνητο όπως-όπως, αλλά εντάξει, ήξεραν.
Ο Γιάννης, δημοσιογράφος, γυρίζει σπίτι ξημερώματα, ώρα που όλες οι θέσεις είναι πιασμένες. Η Ελένη έχει τρία παιδιά και κάνει αγώνα να παρκάρει κοντά στο σπίτι – πώς να τα βγάλει πέρα, που είναι ζωηρά και φοβάται μην πεταχτούν στον δρόμο. Ο Κώστας, ο ηλεκτρολόγος, και η Αννα δουλεύουν μέρα-νύχτα για να τα καταφέρουν.
Ο κύριος Θανάσης, μονίμως αφηρημένος, κλείνει τη μισή είσοδο στο γκαράζ του Νίκου. Ο Νίκος του χρωστάει τη ζωή του όταν τον χτύπησε το ρεύμα και ο Θανάσης τον πήγε στο νοσοκομείο.
Κάτι πρέπει να γίνει με τον προδότη. Πρέπει να βρεθεί. Ποιος είναι αυτός που δεν σέβεται τον άγραφο νόμο της γειτονιάς; Μόνο «ξένος» θα μπορούσε να είναι…
Η απάντηση δεν άργησε να έρθει. Ο φούρναρης πήρε εγγράφως καταγγελία ότι η καμινάδα του είναι κοντή και ενοχλεί τον κύριο Χ, άρτι αφιχθέντα στη γειτονιά.
Ο κύριος Χ είχε δίκιο, ο φούρνος ήταν παλιός, χτισμένος πολύ πριν γεμίσει η περιοχή πολυκατοικίες. Δίκιο είχε και για τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Ομως ο κύριος Χ ποτέ δεν μίλησε στον φούρναρη για την καμινάδα, ούτε είχε πιάσει την Ελένη να διαμαρτυρηθεί που είχε ανεβεί στο πεζοδρόμιο. Οταν είδε τον Γιάννη να παρκάρει ξημέρωμα πάνω στη γωνία, δεν του ζήτησε να μην το ξανακάνει.
Για ό,τι έβρισκε παράνομο, τραβούσε φωτογραφίες με το κινητό και καλούσε την αστυνομία.
Κάποιοι τού ζήτησαν τον λόγο, έτσι ήξεραν να κάνουν. Του εξήγησαν ότι ποτέ πριν δεν είχαν νταραβέρια με την αστυνομία.
«Είστε κλασικοί βολεμένοι Ελληνες, δεν σέβεστε τους νόμους και ποτέ δεν θα γίνετε Ευρωπαίοι», τους απάντησε σε άπταιστα ελληνικά. Και όταν ο Κώστας εκνευρίστηκε και παραλίγο να τον πιάσει από τον γιακά, ο κύριος Χ θυμήθηκε τα «γαλλικά» του, ίσως και κάτι μαθήματα πυγμαχίας που είχε πάρει στα νιάτα του.
Θα ερχόταν πάλι η αστυνομία αν δεν παρενέβαιναν οι ψυχραιμότεροι. Το αστείο είναι πως, λίγες μέρες μετά, όταν η σύζυγος του κυρίου Χ ξέχασε το μάτι στην κουζίνα ανοιχτό και έγινε βραχυκύκλωμα, ο Κώστας ο ηλεκτρολόγος έτρεξε και πρόλαβε τη φωτιά. Μα ο προδότης μυαλό δεν έβαλε…
