Φάρσα: Α) Προσπάθεια να εμπλέξουμε κάποιον σε μια κατάσταση σκηνοθετημένη έτσι που να τον γελοιοποιήσει ικανοποιώντας την ανάγκη μας για μοχθηρό και σαδιστικό γέλιο. Β) Δραματικό είδος με διαχρονική παρουσία και οικουμενική εξάπλωση, το οποίο αδιαφορεί περίπου για την πλοκή και βασίζεται σε ένα χονδροειδές αλλά πηγαίο χιούμορ και στις επιδόσεις των μπουφόνων ηθοποιών που το ερμηνεύουν.
Ο κύριος Σόιμπλε έκανε τις νέες δηλώσεις του στην κυριακάτικη «Bild», που κάποιοι καλοπροαίρετοι συνεχίζουν να υποτιμούν την επιρροή της στο γερμανικό κοινό. Οι εκπρόσωποι της Ελλάδας θεώρησαν ότι μπορούσαν περίπου να τις αντιπαρέλθουν ή να απαντήσουν με τη διαπίστωση ότι πρόκειται για λόγια που αποσκοπούν στην εσωτερική κατανάλωση στη χώρα του, τη Γερμανία.
Με δυο λόγια είπε ο κ. Σόιμπλε ότι η υποδοχή των προσφύγων και των μεταναστών από την Ελλάδα, για την οποία η χώρα απέσπασε και διεθνή εύσημα, όχι όσα θα έπρεπε, δεν είναι παρά μια φάρσα. Μια εξαπάτηση δηλαδή των εταίρων και ευεργετών μας και φυσικά του εαυτού μας.
Διαφωνώ με τις θέσεις αυτών που πιστεύουν ότι, πέραν του τι δηλώνουμε, μπορούμε να αντιπαρερχόμαστε το τι δηλώνουν άνθρωποι με την εξουσία και την επιμονή στους στόχους τους, όπως είναι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών. Από τα απίστευτα υβριστικά άρθρα επί παντός ελληνικού του περιοδικού «Focus» πριν από λίγα χρόνια, μέχρι τις δηλώσεις του υπουργού στην «Bild», το μόνιμο στοιχείο είναι η υποτίμηση και ο εξευτελισμός μιας χώρας που κάποιοι θέλουν να λεηλατήσουν και να υποτάξουν.
Από έξω και από μέσα. Μια ελάχιστη γνώση των κανόνων της διεθνούς οικονομίας, ακόμη και μέσα από χολιγουντιανές ταινίες, αρκεί για να μας πείσει ότι η καταστροφή της εικόνας μιας εταιρείας, πολλώ μάλλον μιας χώρας, είναι ο πιο πρόσφορος δρόμος για να οδηγηθεί στη χρεοκοπία και το ξεπούλημα.
Μη έχοντας καμία εξουσία να προωθήσω τις σκέψεις αυτές, πέρα από την εφημερίδα που με φιλοξενεί, μετατρέποντάς τες σε πράξη θα μιλήσω μόνο για δύο πρόσωπα στα οποία και αφιερώνω το άρθρο. Και τα τρία μετέχουν με τον τρόπο τους κεντρικά σε αυτό που ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας θεωρεί φάρσα. Με τον πρώτο ήπια πρόσφατα ένα μεσημέρι στο σπίτι μου με λίγους φίλους ένα ποτήρι κρασί.
Επάγγελμα: διασώστης. Πρόσωπο και κορμί σκαλισμένο σε ένα από τα γυμνά βράχια των ελληνικών νησιών. Λόγος λιτός, ακριβής, απαλλαγμένος από κάθε ρητορικό στολίδι. Σε καθήλωναν η αφοσίωσή του στην αποστολή του, ο καημός του να σώζει με κάθε τρόπο τις ζωές των συνανθρώπων κάθε πατρίδας που κινδύνευαν και η παραδειγματική του αίσθηση της αλληλεγγύης με τους συναδέλφους του.
Και ίσως το πιο σημαντικό: με τρόπο σεμνό ο άνθρωπος αυτός δήλωνε την αγωνία ενός αυθεντικού δημοκράτη που με τίποτε δεν ήθελε να βρουν στο προσφυγικό ζήτημα ένα βήμα προπαγάνδας οι ακροδεξιοί.
Το δεύτερο πρόσωπο είναι μητέρα αγαπημένης φοιτήτριας από ένα από τα μεγάλα νησιά που κατακλύζονται από τα κύματα των απελπισμένων. Αριστερή η ίδια, δεν καταλαβαίνει πολύ καλά το πώς και το γιατί φτάσαμε στο τρίτο Μνημόνιο. Ούτε ξέρει τι να πει σε αυτούς που τη ρωτάνε.
Αλλά δεν μου τηλεφώνησε γι’ αυτό. Αυτό που γίνεται με τους πρόσφυγες είναι σπουδαίο, μου είπε. «Στην αρχή, βλέποντας αυτή την ανθρώπινη πλημμύρα, ο κόσμος του νησιού φοβόταν. Τώρα έχουμε ανοιχτεί και, μέσα στη στέρησή μας, κάνουμε τα πάντα για να βοηθήσουμε. Αυτό μου δίνει τη δύναμη να αντέξω».
Και το τρίτο πρόσωπο, η Εφη, αγαπημένη φοιτήτρια επίσης. Σε νησί και εκείνη που δέχεται καθημερινά πρόσφυγες. 24 ώρες το 24ωρο βρίσκεται εθελοντικά σε επιφυλακή. Για να υποδεχθεί τους ανθρώπους που φτάνουν. Να τους μιλήσει, να τους δείξει την αποδοχή που έχουν ανάγκη.
Τρία πρόσωπα, μία απάντηση στις λοιδορίες και τις συκοφαντίες των ισχυρών. Ο νους μου ξαναγυρνά στην απαξιωτική κρίση. Και στους ηθοποιούς εκείνους που ερμήνευαν τις θεατρικές φάρσες τον Μεσαίωνα.
Κόντρα στον διωγμό των κρατούντων, στις απειλές των θρησκόληπτων, αδιαφορώντας για την πείνα και τις κακουχίες. Σώζοντας την ψυχή του θεάτρου. Την ψυχή του πολιτισμού και του ανθρώπου.
