Η αξιοπρέπεια ζωντανών και νεκρών

Με την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και τον πόλεμο εκεί που επί της ουσίας δεν έχει τελειώσει, έμεινε σε δεύτερο πλάνο η σύγκρουση στην Ουκρανία. Εκεί όμως είναι που διεξάγεται ένας πραγματικός πόλεμος επί του εδάφους, ενώ στο Ιράν διεξάγονται επιθέσεις από απόσταση.

Ο πόλεμος που ξεκίνησε η Ρωσία τον Φεβρουάριο του 2022 έχει παραδόξως αρκετά κοινά σημεία με τον απίστευτα αιματηρό Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το βασικότερο κοινό σημείο είναι το πάγωμα της γραμμής του μετώπου και οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί των επιθέσεων που προσπαθούν απλώς να κερδίσουν λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα εδαφικής έκτασης. Αυτό, τη δεκαετία του ’10, οφειλόταν στα χαρακώματα, καθώς τα στρατεύματα ήταν εγκλωβισμένα εκεί και μόλις προσπαθούσαν να βγουν από αυτά αποδεκατίζονταν. Σήμερα, τη θέση του πυροβολικού έχουν πάρει τα ντρόουν, ωστόσο το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μόλις κάποιος ξεμυτίσει εξοντώνεται. Είναι, μάλιστα, η μάχη στο μέτωπο, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, η πιο αργή μάχη της Ιστορίας, σύμφωνα με τους ειδικούς. Το 80% του Ντονμπάς έχει καταληφθεί από τους Ρώσους, ωστόσο με τους σημερινούς ρυθμούς η Ρωσία χρειάζεται άλλα δύο χρόνια για να κατακτήσει το υπόλοιπο 20%. Μάλιστα τους τελευταίους μήνες, μετά τον Ιανουάριο, είναι η Ουκρανία αυτή που ανέκτησε ένα μικρό κομμάτι εδαφών, περί τα 750 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Φαίνεται πως έπαιξαν ρόλο σε αυτό και οι περιορισμοί της χρήσης του δορυφόρου Starlink που επέβαλε η SpaceX του Μασκ αλλά και οι περιορισμοί στα μηνύματα από το Telegram που επέβαλε ο ίδιος ο Πούτιν.

Στο μεταξύ οι μέχρι τώρα νεκροί για τους Ρώσους υπολογίζονται σε 300.000, για τους Ουκρανούς περί τις 120.000. Και ένα παράλληλο δράμα που εκτυλίσσεται είναι η μη αποστολή των σωμάτων στις οικογένειές τους. Μόνο οι μισοί από τους νεκρούς έχουν ταυτοποιηθεί και σε ορισμένα σημεία οι σοροί φυλάσσονται σε γιγαντιαία ψυγεία. Και οι Ρώσοι παραπονούνται ότι αντίθετα με αυτό που κάνουν οι ίδιοι, οι Ουκρανοί δεν επιστρέφουν τα πτώματα, οι ίδιοι οι Ρώσοι ωστόσο κατηγορούνται την ίδια στιγμή ότι στοχοποιούν αποστολές οργανώσεων που περισυλλέγουν πτώματα για να μειώνεται ο αριθμός των ταυτοποιημένων, ώστε να πληρώνουν λιγότερες αποζημιώσεις στις οικογένειες.

Πρόκειται μάλιστα για σύγκρουση της οποίας το τέρμα δεν διαφαίνεται πουθενά, υπάρχει δε μεγάλη απροθυμία στη στρατολόγηση καθώς πρόκειται για σφαγείο και οι νεαροί Ρώσοι φεύγουν μαζικά από τη χώρα για να αποφύγουν τη στράτευση. Στη θέση τους στρατολογούνται Αφρικανοί που ελπίζουν να γλιτώσουν με κανένα χέρι μόνο λιγότερο και να βελτιώσουν τη ζωή της οικογένειάς τους, στέλνονται όμως προφανώς κατευθείαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Υπάρχουν και οι Βορειοκορεάτες, βέβαια, που δεν μπορούν να φέρουν καμία αντίρρηση και δίνουν βοήθειες συντεταγμένα.

Αδιανόητα πράγματα για την Ευρώπη του 21ου αιώνα, δείχνουν όμως πως τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο, καμία αξιοπρέπεια που κερδήθηκε με αγώνες δεν μπορεί να θεωρηθεί πια απρόσβλητη, ούτε καν η αξιοπρέπεια των πτωμάτων.