Ενεχόμενοι, ανεχόμενοι και η μεγάλη φυγή

Είναι κατάντια. Οσο περισσότερο επαίρονται ο πρωθυπουργός και οι περί αυτόν για τη νομιμότητα των κυβερνητικών έργων για τα οποία ποινικά ελέγχονται, τόσο περισσότερο προκαλούν την πληττόμενη κοινωνία. Και δεν τους σώζουν, όσο κι αν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω τους, οι βαρύτατες ευθύνες ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, με τον τρόπο που σταδιακά δομήθηκε από τη Μεταπολίτευση – άναρχα και αυθαίρετα κατά το γενικό ελληνικό μοντέλο. Ετσι, που έπρεπε να έρθει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για να κατεξευτελίσει ενεχόμενους και ανεχόμενους τη βρομιά και τη σαπίλα.

Σαφής ο λόγος του πρώην προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας (και υπουργού) Αντώνη Ρουπακιώτη στο (εξαιρετικό) τελευταίο βιβλίο του «Ανατομία της Δικαστικής Εξουσίας»: «το δικαστικό σύστημα βρίσκεται στις ημέρες μας στο χειρότερο επίπεδο από την πτώση της δικτατορίας». Γι’ αυτό, όπως λέει, και οι πολίτες δεν το εμπιστεύονται. Διότι δημοκρατία και δικαιοσύνη βαδίζουν χέρι χέρι.

Η χώρα μόλις έχει εισέλθει στη μεγαλύτερη περιπέτεια των τελευταίων δεκαετιών. Και θα ταλαιπωρηθεί για μακρύ χρονικό διάστημα. Ανακρίσεις, παραπομπές, δίκες και ταπεινώσεις είναι τα κεφάλαια που έπονται. Μαζί και πολιτική αστάθεια, τέτοια που η κρίση του 1989 θα μοιάζει παιδικό παραμύθι. Τότε το σκάνδαλο εξελίχθηκε στο πεδίο δράσης ενός τραπεζίτη και λίγων κυβερνητικών στελεχών. Το σημερινό έχει να κάνει με τη διαχείριση κοινοτικού (δημόσιου) χρήματος, το οποίο διεσπάρη στην εκλογική πελατεία του κυβερνώντος κόμματος προκειμένου να εξασφαλιστεί η διαιώνιση στην εξουσία του ηγέτη του.

Βεβαίως οι κατηγορούμενοι, αποπειρώμενοι να αμυνθούν, μιλούν ήδη για ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής με έξωθεν παρεμβάσεις. Δεν αντιλαμβάνονται προφανώς ότι κάνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Οι ίδιοι είναι που έχουν καταντήσει σ’ αυτά τα χάλια την πολιτική, καθιστώντας την αποστροφή των υγιών πολιτών ακόμα μεγαλύτερη. Ευημερία ήταν το ζητούμενο για την ελληνική κοινωνία, ωστόσο δωροδοκούμενη και πλαστή ήταν η «εικόνα της χαράς» που εξασφάλισαν οι εμπλεκόμενοι. Με χρήματα που έπρεπε να πάνε σε μια κάποιου είδους ανάπτυξη. Νοικοκυριά και επιχειρήσεις χειμάζονται, κυρίως οι μικρομεσαίες, αρχής γενομένης από το σωτήριο έτος 2010 (του πρώτου μνημονίου, ναι, για να έρθουν στη συνέχεια τα χειρότερα)∙ προς δόξαν της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και σ’ αυτό το πεδίο.

Αυτή η πραγματικότητα είναι που έχει τρέψει την κοινωνία σε φυγή. Φυγή πολλών από την πολιτική, αλλά φυγή αρκετών και από τη χώρα. Ιδίως νέων. Στρέφουν την πλάτη στα κόμματα και, όταν βλέπουν κάλπες, αλλάζουν πεζοδρόμιο. Κι όσοι μπορούν, φεύγουν για το εξωτερικό, χωρίς διάθεση να επιστρέψουν, απογοητευμένοι για την προοπτική μιας αξιοπρεπούς εργασίας στον τόπο τους. Ποιο είναι το πολιτικό όραμα που θα τους κρατήσει; Η φαυλότητα; Ποια η οικονομική ανάπτυξη; Το ξεπούλημα διά του real estate;