Αμάρτησα για τους ψηφοφόρους μου

«Αμάρτησα για το παιδί μου», είναι η ταινία θεμέλιος λίθος για τις ελληνικές ταινίες μελό, όπως συνηθίζεται να αποκαλούνται. Μόνο που είχε μια σπουδαία ηθοποιό για πρωταγωνίστρια, την Ελένη Χατζηαργύρη. Αρχές της πρώτης μεταπολεμικής δεκαετίας, μόλις είχε τελειώσει ο Εμφύλιος. Η ταινία διευκολύνει τους θεατές της να κλάψουν για τα δεινά που βίωσαν, για τις κατεστραμμένες ζωές, για τον φόβο που απλωνόταν στη δεκαετία του 1950.

Οι άνθρωποι ένιωθαν όσα συνέβαιναν ως αμαρτία. Η ταινία καθώς και όσες ακολούθησαν -με κορυφαίες εκείνες του Ξανθόπουλου με τη Μάρθα Βούρτση- γίνονταν το πρόσχημα για να μιλήσουν για την προσφυγιά, την ξενιτιά, τους άταφους νεκρούς. Να μοιρολογήσουν όσα έχασαν. Η αμαρτία είναι πάντα η απόκλιση από τον κανόνα. Η Χατζηαργύρη-Ρόη σκοτώνει τον διαφθορέα, τον δικό της και της κόρης της. Με τον τρόπο αυτό, η μάνα τιμωρός γίνεται και δικό τους χέρι που τους κάνει να νιώσουν ελαφρότεροι, ότι μπορεί να υπάρξει αποκατάσταση των πολιτισμικών κανόνων. Οσο στρεβλοί και αν είναι.

Παρακολουθώντας όσα μεταδίδουν οι τηλεοπτικοί δέκτες τους τελευταίους μήνες, νιώθω αμήχανος. Ολοι έχουν μια δικαιολογία. Αυτή η τάση φουντώνει με πολλούς βουλευτές, υπουργούς, αλλά και διάφορους άλλους παράγοντες. Ολοι αμάρτησαν για καλό σκοπό. Παραβίασαν τον κανόνα της δημοκρατικής τάξης για να εξυπηρετήσουν τους πολίτες που δεν έχουν εύκολη πρόσβαση στα υπουργεία και στη δημόσια διοίκηση. Λένε.

Βλέπω στην τηλεοπτική οθόνη ένα ποτάμι από παραμορφωμένες φιγούρες, χωρίς φύλο, όπου μόνο το στόμα κινείται μιλώντας ακατάπαυστα. Επαναλαμβάνουν τη φράση «Ημαρτον. Αμάρτησα για τους ψηφοφόρους μου». Η Χατζηαργύρη-Ρόη, όμως, είχε σαφή επίγνωση αυτού που έπραξε. Ηταν θύμα εκμαυλισμού και ψυχοσυναισθηματικής εξόντωσης. Ου μην και κοινωνικής περιθωριοποίησης. Αναμετριέται η πρωταγωνίστρια με τον κακοποιητή της. Με εκείνον που της έταξε πολλά, προκειμένου να χειραγωγήσει τη βούλησή της.

Από τη μια μεριά η Ρόη κι από την άλλη ο Βάγγος. Οι λάγνες υποσχέσεις και η εξουσία που δρέπει τον καρπό των υποσχέσεων που οδήγησαν σε αδιέξοδα. Ετσι συμβαίνει με κάθε εξουσία που δεν έχει κανόνες. Η Ρόη είναι το θύμα που αμάρτησε για το παιδί της, για όσα υπέφερε. Στην περίπτωση όμως των βουλευτών και των πολιτευόμενων η φράση λέγεται από εκείνους που απέκτησαν δύναμη χειραγωγώντας τη βούληση των ψηφοφόρων. Ψηφίστε με για έναν καλύτερο, δικαιότερο κόσμο. Οπου όλοι θα έχουν θέση και δικαιώματα.

Φευ! Τα όνειρα γίνονται εφιάλτες. Στον Κήπο της Εδέμ χωράνε μόνο οι ημέτεροι. Εκάς οι βέβηλοι, αυτοί που δεν ενστερνίζονται όσα οι κήρυκες της μοναδικής «αλήθειας» λαλούν. Η τηλεόραση στη διαπασών. Φωνές ακατάληπτες. Ξεχωρίζει μόνο το «αμάρτησα για τους ψηφοφόρους μου». Ο θύτης γίνεται θύμα. Διεκδικούν τον ρόλο της Χατζηαργύρη. Οι ψηφοφόροι στέκουν άβουλοι μπρος στην οθόνη.