Υπάρχει μια κατηγορία δημοσιολογούντων, οι οποίοι φαίνεται να διακατέχονται από μια ιδιότυπη νετανιαχουλαγνεία. Μια στάση που καταλήγει σε σχεδόν άκριτη ταύτιση με κάθε επιλογή του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Το παράδοξο είναι ότι συχνά εμφανίζονται πιο φανατικοί ακόμη και από την ίδια την ελληνική κυβέρνηση, η οποία ήδη ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό μια μονομερή στάση στην εξωτερική της πολιτική.
Ευτυχώς, αυτή η προσέγγιση δεν φαίνεται να εκφράζει την πλειονότητα της ελληνικής κοινής γνώμης. Ωστόσο, η επιρροή της στον δημόσιο λόγο είναι υπαρκτή και διαμορφώνει ένα πλαίσιο εξόχως επικίνδυνο, όπου η κριτική δεν θεωρείται θεμιτή αλλά ύποπτη.
Καταρχάς, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι θεμελιώδες: η κριτική στις πολιτικές του Νετανιάχου δεν συνιστά αντισημιτισμό. Η κριτική στην ισραηλινή κυβέρνηση δεν είναι αντισημιτισμός. Η ταύτιση των δύο δεν αποτελεί απλώς λογικό σφάλμα· είναι μια συνειδητή πρακτική που στοχεύει στην απονομιμοποίηση κάθε αντίθετης άποψης και στην επιβολή σιωπής.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η στοχοποίηση του Πέδρο Σάντσεθ. Η κατηγορία περί «αντισημιτισμού» εκτοξεύεται χωρίς τεκμηρίωση. Η ίδια λογική διαπερνά και τη χρήση του όρου «ισλαμοαριστερά». Πρόκειται για έναν όρο-σκιάχτρο που δεν εξηγεί τίποτα, αλλά επιτρέπει να τσουβαλιάζονται όσοι τολμούν να διαφωνούν με μαζικές δολοφονίες και την παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Πρόκειται, πράγματι, για μια βάναυση στρέβλωση της λογικής και της ανθρωπιάς.
Ας δούμε, όμως, τα νούμερα που δεν αμφισβητούνται και αποτυπώνουν την πραγματικότητα. Στη Γάζα, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς και τοπικές αρχές, οι νεκροί ξεπερνούν τις 73.000, οι τραυματίες υπερβαίνουν τους 170.000, ενώ περίπου το 70%-80% των θυμάτων είναι άμαχοι, κυρίως γυναίκες και παιδιά. Εχουν σκοτωθεί εκατοντάδες δημοσιογράφοι, εργαζόμενοι ανθρωπιστικών οργανώσεων και εκπαιδευτικοί, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί. Ολόκληρες περιοχές έχουν μετατραπεί σε ερείπια και χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν θαμμένοι κάτω από τα συντρίμμια.
Στον Λίβανο, πάνω από 2.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί, ανάμεσά τους εκατοντάδες γυναίκες και παιδιά, ενώ περισσότεροι από 6.000 έχουν τραυματιστεί και μεγάλα τμήματα του πληθυσμού έχουν εκτοπιστεί. Στο Ιράν, οι νεκροί ξεπερνούν τους 3.300, εκατοντάδες υποδομές, νοσοκομεία και σχολεία έχουν καταστραφεί και εκατοντάδες μαθητές και εκπαιδευτικοί συγκαταλέγονται στα θύματα. Παράλληλα, οι στοχευμένες δολοφονίες πολιτικών και στρατιωτικών προσώπων εντείνουν τον κύκλο της βίας και απομακρύνουν κάθε προοπτική αποκλιμάκωσης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψης κατά του Μπενιαμίν Νετανιάχου για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα, ο ίδιος βρίσκεται αντιμέτωπος με ποινική δίκη στο Ισραήλ για διαφθορά, απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης. Πρόκειται, δηλαδή, για έναν ηγέτη που αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις νομιμοποίησης τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας του.
Κι όμως, όλα αυτά απουσιάζουν σχεδόν πλήρως από τον λόγο των εγχώριων υπερ-υποστηρικτών του. Οι νεκροί και οι εκτοπισμένοι εξαφανίζονται, οι απώλειες σχετικοποιούνται και η πραγματικότητα υποχωρεί, με έναν εντυπωσιακό κυνισμό, μπροστά στην εμμονή με ένα πρόσωπο.
Μια σοβαρή εξωτερική πολιτική στηρίζει συμμαχίες, αλλά δεν παραιτείται από την κριτική και υπερασπίζεται το διεθνές δίκαιο χωρίς εξαιρέσεις. Η νετανιαχουλαγνεία κάνει το αντίθετο. Μετατρέπει την πραγματικότητα σε ενοχλητική λεπτομέρεια.
Και σε έναν κόσμο όπου δεκάδες χιλιάδες ζωές χάνονται, αυτή η στάση δεν είναι απλώς λανθασμένη. Είναι επικίνδυνη και εξοργιστικά κυνική.
* Διεθνολόγος
