Δεν αρκεί ένα μπέρμπον σε γοβάκι

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινδυνεύει να θεωρηθεί περισσότερο ασταθής και αναξιόπιστος ακόμα και από τον Ντόναλντ Τραμπ. Αυτό φυσικά μπορεί να μην αποτελεί έκπληξη για τους παροικούντες εντός των Μακρών Τειχών, δεν βοηθά όμως ούτε τον ίδιο ούτε όσους έπιναν μπέρμπον στο γοβάκι της Χιονάτης. Κυρίως όμως δεν βοηθά τη χώρα. Πιθανόν κάποια στιγμή και να τη διασύρει.

Αρχικά έδωσε διευκολύνσεις στους Αμερικανούς πέραν των συμβατικών υποχρεώσεων της χώρας, παραχωρώντας ακόμα και το αεροδρόμιο της Ρόδου για επιχειρήσεις αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών (ποιος ξέρει τι άλλο έχει κάνει). Αυτό από μόνο του αποτελεί εμπλοκή στον άθλιο πόλεμο εναντίον του Ιράν. Και κανείς δεν γνωρίζει μέχρι ποιου σημείου θα έσερνε ή μπορεί να σύρει τη χώρα χάριν «εθνικού συμφέροντος» ακολουθώντας τον Αμερικανό πρόεδρο και τον Ισραηλινό φίλο του.

Με δυο λόγια, αν και στην αρχή της θητείας Τραμπ είχε γευτεί την πλήρη περιφρόνηση από τον ανισόρροπο -γι’ αυτό και άκρως επικίνδυνο όπως αποδείχτηκε- πρόεδρο των ΗΠΑ, στην πορεία πέτυχε μια στοιχειώδη προσέγγιση κάνοντας αυτό που γνωρίζει καλύτερα: να πουλά. Πούλησε υδρογονάνθρακες, πούλησε «διαδρόμους» ενεργειακούς, πούλησε και εκδούλευση του τύπου «τι αξία έχει το διεθνές δίκαιο μπροστά στις ανάγκες της διεφθαρμένης και βουλιμικής αμερικανικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ». Πούλησε και «εθνικό συμφέρον» επιχειρώντας να παντρέψει τις ιδιοτελείς κινήσεις του με τις πραγματικές ανάγκες της «μακρινής» μέχρι χθες Κύπρου. Κι όλα φαίνονταν να χαμογελούν, βοηθούσης και της πρέσβειρας με το πλατύ χαμόγελο και τα μπαροκολαϊκά γούστα. Δεν βοηθούν όμως οι Ιρανοί, οι οποίοι διατίθενται για διάλογο αλλά δεν έχουν καθόλου καλή σχέση με τα αμερικανικά καουμποϊλίκια. Μπλεξίματα όμως βρήκε και με τους άλλους φίλους, τους πιο παραδοσιακούς σ’ αυτόν από τους Αμερικανούς: τους Γερμανούς. Τον τράβηξε λοιπόν ο Μερτς από το μανίκι και του είπε «δεν πας πουθενά, κυρίως στο μακρινό και αδιάφορο για εμάς Ιράν, έχουμε τον δικό μας πόλεμο εναντίον της Ρωσίας». Τότε επιτέλους κατάλαβε ότι μόνο με μια εξασθενημένη Αμερική μπορεί να πάρει λίγο μπόι ο γερμανικός ταπεινωμένος ιμπεριαλισμός, αρκεί να τον στηρίξουν οι παραδοσιακοί συνομιλητές του. «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», γνωστό στους γνωστούς συνεργάτες. Κι έτσι τα έκανε πάλι μαντάρα με το τραμπικό σύμπλεγμα.

Εκείνο λοιπόν το οποίο αναδεικνύεται στη θυελλώδη αυτή συγκυρία είναι το πραγματικό εθνικό συμφέρον. Το οποίο ουδόλως ταυτίζεται με το προσωπικό συμφέρον του Κυρ. Μητσοτάκη. Εθνικό συμφέρον είναι να μην ακολουθεί η χώρα μας την αμερικανική ατζέντα (ούτε βεβαίως τη γερμανική, γαλλική η άλλη) στη ΝΑ Μεσόγειο και το Αιγαίο αλλά να καταρτίσει τη δική της. Εθνικό συμφέρον είναι να επαναφέρει το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου και να μην μπλέκει σε περίεργους διαλόγους διαθεσιμότητας με τον απέναντι οραματιστή της ανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εθνικό συμφέρον είναι η ανασυγκρότηση της οικονομίας με κριτήρια κοινωνικής ανασύνταξης, μόνο που για να γίνει αυτό, κάποιος θα πρέπει να θέσει το θέμα της αναθεώρησης των όρων αποπληρωμής των μνημονιακών συμβάσεων με ρήτρα ανάπτυξης. Οπως η Γερμανία μετά τον Β’ Π.Π. Εθνικό συμφέρον αποτελεί η αποκάλυψη των αιτίων του εγκλήματος των Τεμπών. Εθνικό συμφέρον είναι η παραδειγματική τιμωρία των παρακρατικών (μαζί με τους ηγέτες τους) που έστησαν το σκάνδαλο των παράνομων παρακολουθήσεων και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Μόνο τότε θα σταθεί στα δικά του πόδια το ελληνικό κράτος και θα γίνει σεβαστό.