Ο δρόμος Ε65 είναι μια υπόσχεση για συνομιλία της κεντρικής Ελλάδας με τη δυτική, την Εγνατία. Διασχίζει διαγωνίως τη δυτική Θεσσαλία. Ο Δομοκός πάνω στον λόφο του Ξεροβουνίου στην Οθρυ μοιάζει με βιγλάτορα του κάμπου που απλώνεται μπροστά του.
Το ραδιόφωνο αναμεταδίδει τις τελευταίες ειδήσεις για τον παραλογισμό στον Κόλπο. Κείται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Μα οι οβίδες και τα ντρόουν ανοίγουν τρύπες και στο ντεπόζιτο του αυτοκινήτου. Η ακρίβεια των καυσίμων κάνει το αμάξι να αγκομαχάει. Το μπαλκόνι του Θεσσαλικού Κάμπου, ο Δομοκός, γλυκαίνει το μάτι, μασάζ στην πίκρα των ημερών.
Προορισμός η Καρδίτσα, μια αγαπημένη πόλη. Η κυρά του κάμπου, μόλο που αυτό το σκήπτρο διεκδικείται και από τις άλλες πόλεις. Η Καρδίτσα είναι, ωστόσο, γνήσιο γέννημα του κάμπου και των μυστηρίων του. Αλλά κι εκείνη που πλήρωσε πολύ τον «Ντάνιελ». Ακόμη παλεύουμε να συνέλθουμε από την καταστροφή, μου εκμυστηρεύεται ο Γιώργος, που έχασε έξι χιλιάδες γουρούνια στο μεγάλο κακό.
Οδηγώντας στον κάμπο έχεις την αίσθηση πως από πάνω σου ταξιδεύει μαζί κι ένα σύννεφο, φορτωμένο στη σκάλα της οροφής. Ωσπου διαλύεται με την είσοδο στην πόλη. Και το «γιατί» εξατμίζεται μπροστά στον δημοτικό κινηματογράφο. «41ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας», γράφει το αναρτημένο πανό. Από το 1984, ανελλιπώς. Στέκομαι μπροστά στα σκαλιά αποτίνοντας φόρο τιμής στην έμπνευση και στον κόπο τόσων ξεχωριστών ανθρώπων που φύτεψαν την αισιοδοξία της δημιουργίας στην πόλη τους.
Ως εαρινή τελετουργία. Ο τίτλος δανεισμένος από το λεύκωμα της Βασιλικής Κοζιού-Κολοφωτιά, της αρχόντισσας του Θεσσαλικού Κάμπου (Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας), το οποίο είναι ένα χρονολόγιο της διαδρομής της τοπικής ιστορίας που γονιμοποιήθηκε από την αφρόκρεμα του ελληνικού θεάτρου (ηθοποιοί, σκηνοθέτες, συνθέτες, συγγραφείς). Το φεστιβάλ έγινε τόπος μιας επιτυχούς συνάντησης κορυφαίων δημιουργών με τη δίψα του ερασιτέχνη και την ανάγκη της περιφέρειας να ονειρευτεί ένα άλλο μέλλον.
Ως εαρινή τελετουργία. Η φράση, δανεισμένη από το κείμενο της Ευανθίας Στιβανάκη, ομότιμης καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, που περιλαμβάνεται στο λεύκωμα, συνοψίζει το αισιόδοξο μήνυμα που κομίζει ο χρόνος κατά τον οποίο το φεστιβάλ συνδιοργανώνεται. Στα μέσα του Μαρτίου. Η Καρδίτσα γνωρίζει από σπορά. Κατανοεί τη θέση του Μαρτίου στη ζωή των ανθρώπων. Οσο κι αν πολλές φορές πληγώνονται.
Η Καρδίτσα, η Θεσσαλία γενικότερα, γνωρίζει από φύτεμα. Ξέρει να βάζει σπόρους. Αντιλαμβάνεται και τη δυσκολία. Γνωρίζει από συνεργασίες που ξεπερνάνε τις δυσλειτουργίες. Αυτό το φεστιβάλ είναι γέννημα πολλών συλλόγων, πολλών ανθρώπων. Διαβάζοντας το λεύκωμα, ή κουβεντιάζοντας για το φεστιβάλ, τα μάτια των φίλων λαμπυρίζουν από ικανοποίηση.
Τα σπαρτά του θεάτρου ανθίζουν την άνοιξη στη δυτική Θεσσαλία. Το φεστιβάλ είναι η δική τους μνημονική στήλη, η απάντησή τους στην απραξία.
