Γυναίκες στο Ιράν

Θα είχε ενδιαφέρον να καταγραφούν οι λέξεις που μπορούν να ανοίξουν το σεντούκι κάθε εποχής. Αυτές τις μέρες θυμήθηκα τη φράση «παράπλευρες» απώλειες. Ανθρώπινες και υλικές. Το βάρος στο επίθετο που μιλάει για τις «ζημιές» που προκλήθηκαν από τα ωστικά κύματα της κύριας δράσης.

Το επίθετο εισέβαλε στην καθημερινότητά μας πριν από είκοσι έξι χρόνια, τότε με τους βομβαρδισμούς γιουγκοσλαβικών πόλεων. Στο όνομα της ελευθερίας και της δημοκρατίας, λέγανε. Αλλά και χάριν ανομολόγητων επιθυμιών των ισχυρών δυνάμεων, προσθέτουν πολλοί. Που έθαψαν κάτω από τα ερείπια τα όνειρα πολλών πολιτών. Που δοκίμασαν στο πετσί τους την «ανθρωπιστική» βία. Για πολλά χρόνια, τα μπαρουτοκαπνισμένα κουφάρια των κτιρίων στέκονταν όρθια, μαρτυρία του παραλογισμού και του υποκριτικού λόγου στον πόλεμο.

Και να που αυτό το επίθετο έγινε η λέξη-κλειδί για να φανεί ο κυνικός αμοραλισμός όσων εξαπολύουν πολέμους ομνύοντας στο όνομα της ελευθερίας και άλλων τινών «εξωτικών» αγαθών. Γι’ αυτούς είναι συχνά η πρόφαση για να ξαναμοιράσουν την τράπουλα ή να ξεστοκάρουν τα αποθηκευμένα όπλα τους.

Η ζωή ως μια παράπλευρη απώλεια. Και όσα μεγαλόστομα ακούγονται ή γίνονται, κατά την υποδοχή των πρώτων Αμερικανών νεκρών στρατιωτών, εμποδίζουν να ακουστούν οι θρήνοι των συγγενών που υποδέχονται τους αγαπημένους τους. Δημιουργείται μια νέα γενιά ακρωτηριασμένων, σωματικά και ψυχικά.

Παράπλευρη απώλεια η ανθρώπινη ζωή. Για τα χρυσία που παράγουν οι ποικιλώνυμες πηγές πλούτου. Ο γόος στο Ιράν και σ’ όλο τον κόσμο, ο επιθανάτιος ρόγχος σκεπάζονται από τον συριγμό των βαλλιστικών πυραύλων και τον εκκωφαντικό θόρυβο των ανατινάξεων. Και τα λόγια κάποιες φορές καταπίνονται πριν να βγουν στη στοματική κοιλότητα. Από τον φόβο μη στοχοποιηθούν οι πολίτες ως υποστηρικτές ανελεύθερων καθεστώτων.

Παράπλευρες απώλειες όσων συμβαίνουν, οι γυναίκες. Πρωτοστάτησαν σε εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες. Και πλήρωσαν βαρύ τίμημα. Με φρικτό θάνατο. Με εκτελέσεις. Παράπλευρη απώλεια και τα εκατόν εξήντα πέντε κορίτσια στο Ιράν. Που ο μισαλλόδοξος βαλλιστικός πύραυλος έκοψε το νήμα της σύντομης ζωής τους. Γιατί γειτόνευε το σχολείο τους με στρατιωτική βάση. Συνυπεύθυνα τα νεαρά κορίτσια για τον παραλογισμό του κόσμου. Πέθαναν με την απορία να μην προλάβει να διατυπωθεί. Θάφτηκαν ως παράπλευρη απώλεια. Οι γυναίκες, η μήτρα της ζωής, είναι πάντα τα θύματα της αλόγιστης κυνικότητας. Από τότε που θυσιάστηκε η Ιφιγένεια για να κερδηθεί ο πόλεμος.

Η στρατιωτική παραζάλη εξελίσσεται όσο εμείς διαβάζουμε ποιήματα γιορτάζοντας την Ημέρα της Γυναίκας. Τιμώντας τη μεγάλη τους προσφορά στη διάσωση και της δικής τους αξιοπρέπειας αλλά και των αντρών. Είναι οι δικές μας γιαγιάδες, μανάδες και κόρες που τιμούν την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου πολιτισμού. Το ίδιο κάνουν και τα κορίτσια της Εθνικής ποδοσφαίρου του Ιράν. Η στάση τους είναι το ποίημα που γράφεται.