Σ’ έναν κόσμο που η διαφθορά δείχνει να αναδεικνύεται σε κάτι ακόμα πιο λαμπρό από ολυμπιακό άθλημα, λουστράτοι κακοποιοί της κοινωνίας ηγέτες έχουν επιδοθεί σε έναν αποκρουστικό αγώνα για τη διεκδίκηση του χρυσού μεταλλίου. Προκαλούν με την απληστία τους, καγχάζουν με την επίδειξη δύναμης πέρα από κάθε κανόνα δικαίου, διασκεδάζουν με τις τραγωδίες που προκαλούν, «σκεπάζουν» ειδεχθή εγκλήματά τους και επιμένουν να καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων που υπάγονται στη δικαιοδοσία τους. Ες αεί.
Ναι, είναι ο κόσμος του Ντόναλντ Τραμπ που ζέχνει μέσα στον βόρβορο ανείπωτων σκανδάλων, ο ομοίας ευωδίας κόσμος του βρετανικού θρόνου, ο επίσης σκανδαλώδης κόσμος της Φον ντερ Λάιεν με τα ύποπτα αλισβερίσια, του Μακρόν, του Μερτς και τόσων άλλων, σπουδαίων τάχαμου προσωπικοτήτων. Σ’ αυτόν τον κόσμο βρίσκει να απολαμβάνει την παρουσία του και ο «δικός» μας Κυρ. Μητσοτάκης, ο οποίος, ασχέτως αν είναι συμπαθής ή αντιπαθής μεταξύ των ομολόγων του, στήνει δουλειές με άνεση. Και κυρίως με τον αχαρακτήριστο Αμερικανό πρόεδρο χτίζοντας ένα ψευδές προφίλ μεγαλοπρέπειας για την Ελλάδα και προσδοκώντας την πολιτική μακροζωία του. Θεός φυλάξοι.
«Ακόμη τούτη η άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι, μέχρι να ’ρθει» όχι ο… Μόσκοβος του γνωστού δημώδους άσματος (αυτός πια είναι ένα και το αυτό με τον «Εξω από δω») αλλά ο καλός ο Αμερικανός, ο άγγελος προστάτης μας, άδουν μαζί με την Κίμπερλι Γκιλφόιλ και τον Κωνσταντίνο Αργυρό τα κυβερνητικά χείλη και διαγκωνίζονται ποιος και ποια θα πρωτοφωτογραφηθούν μαζί τους.
Μεγάλες πιένες στην αποικία. Και στα λιμάνια, από τη Σούδα μέχρι την Ελευσίνα και την Αλεξανδρούπολη, το σύνθημα «έρχονται οι Αμερικάνοι» είναι πλέον κυρίαρχο κι ας ακούγεται όπως κάποτε το «κορίτσια, ο στόλος». Αδικα; Καθόλου, αφού το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και οι υπηρεσίες πάνω-κάτω οι ίδιες, αν και αναβαθμισμένες λόγω του περίφημου «Κάθετου Διαδρόμου», τον οποίο στήνουν οι εκ Δυσμών υποστηρικτές μας με τη σύμπραξη εγχώριων συμμάχων τους.
Με τις μεγαλοστομίες και τις υποσχέσεις για τη νέα εποχή που έρχεται («γινόμαστε επιτέλους Αμερική» καμώνονται κάποιοι) βάλθηκαν να σκεπάσουν τη μεγάλη απογοήτευση και την οργή του κόσμου, που βράζει μέσα στο άδικο και την περιφρόνηση της εξουσίας. Συνεχίζει η κυβέρνηση να ιεροσυλεί πάνω στον τύμβο των Τεμπών, χειραγωγεί τη Δικαιοσύνη και περιπαίζει τους συγγενείς των θυμάτων με τη διαχείριση των σορών τους, για να μένει αναπάντητο το ερώτημα «ποιος έκανε το έγκλημα;». Διακωμωδεί την αγωνία των νοσοκομειακών γιατρών και νοσηλευτών, ή και περνάει χειροπέδες σε όποιον αντιμιλάει στον φαιδρό, πλην άκρως προκλητικό κι επικίνδυνο «υπουργό των τηλεοπτικών πάνελ». Περιπαίζει μισθωτούς και συνταξιούχους με γελοίες αυξήσεις, που έτσι κι αλλιώς δεν αντέχουν την επίσκεψη στα σούπερ μάρκετ. Χαϊδεύει τις πλάτες των τραπεζιτών που έχουν γίνει πάμπλουτοι από τότε που ανέλαβαν να «διασώσουν» τα… ευαγή τους ιδρύματα, χάριν του καλού της κοινωνίας βεβαίως, αλλά την έχουν κατακλέψει είτε απευθείας είτε μέσω των λεγόμενων servicers, που οι ίδιοι είναι με άλλη κουστουμιά, και βυσσοδομούν κατά των δικαστηρίων και του ίδιου του Αρείου Πάγου. Μάλιστα Στουρνάρα.
Αλλά αφού συμβαίνουν κι αλλού τα ίδια και χειρότερα, ο πρωθυπουργός αισθάνεται ασφαλής σ’ αυτό το περιβάλλον της ιδιότυπης Ιεράς Συμμαχίας του βόρβορου και της ατιμωρησίας. Εμ, δεν είναι. Στην πραγματικότητα ακολουθεί την ασφαλέστερη οδό προς την κατάρρευση. Διότι όταν ο κοινωνικός ιστός διαρραγεί, ποιου βασιλείου θα βασιλεύει;
