«Δεν καταλαβαίνω. Οσες εξηγήσεις και να δίνω ή να υιοθετώ, όσες αναλύσεις και να διαβάζω, όσες επερχόμενες συντέλειες και να απορρίπτω. Οι απορίες και τα νέα ερωτήματα με βομβαρδίζουν, όσα αστυνομικά και να δω, όσα εγκλήματα και συνωμοσίες να έχω διαλευκάνει πριν από το φινάλε άλλης μιας καλής ή κακής ταινίας που με βοηθά να κοιμηθώ.
Με την πανδημία είναι αλήθεια ότι τα ερωτήματα μειώθηκαν, ενώ οι ταινίες μπήκαν για τα καλά στη ζωή μου υποσκελίζοντας τα βιβλία. Με την καθημερινή ενημέρωση από τον κ. Τσιόδρα δεν φοβόμουν τίποτα. Μας έλεγε να μη βάλουμε ή να βάλουμε μάσκες, να έχουμε πλυμένα χέρια και όχι συναναστροφές, να κάνουμε βόλτες με άδεια στους άδειους δρόμους για να κρατηθούμε ακμαίοι. Ενώ γύρω μας εικόνες από το Μπέργκαμο της Ιταλίας ή την “ανοιχτή” Σουηδία και ακόμα χειρότερα τις ΗΠΑ, με το προβληματικό έως σε κατάρρευση σύστημα υγείας, να είναι πιο ζωντανές από τις άλλες των ταινιών τρόμου, επιβεβαίωναν ότι ζούσαμε στον καλύτερο από τους θαυμαστούς κόσμους.
Μηνύματα που έρχονταν απ’ έξω ενίσχυαν την πεποίθηση ότι ήταν σωστός ο περιορισμός, αν και πολλοί ήταν αυτοί που αντιδρούσαν στα εμβόλια και που συλλήβδην ονομάστηκαν “ψεκασμένοι”. Τον Λικ Μοντανιέ που εξηγούσε πώς παρήχθη ο ιός, δεν τον αμφισβήτησαν. Οσο για την αμφισβήτηση της κ. Ντε Λάιεν για τα υψηλά κονδύλια αγοράς των εμβολίων, αυτή ήρθε αργότερα, χωρίς να επηρεάσει την ανοδική πορεία της μέχρι σήμερα. Με την απόφαση της κυβέρνησης να άρει τον “απομονωτισμό” χάριν του τουρισμού αποχώρησε ο κ. Τσιόδρας. Οταν μας άφησε με ένα ποίημα του Ελύτη χωρίς άλλη εξήγηση υπολογίζω ότι είχα δει τουλάχιστον 100 ταινίες. Ακόμα και αυτές που μιλούσαν για άλλες φανταστικές ή πραγματικές επιδημίες. Η επόμενη κίνησή μου ήταν, μετά και την υιοθέτηση της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, συμποσίων και λοιπών εκδηλώσεων, η φυγή από την πόλη. Στο νησί έβλεπα τους δύο μοναδικούς ασθενείς από τον ιό να μας παρατηρούν από τον ξενώνα που φιλοξενούνταν με το αποκαλυπτικό όνομα “Κάρμα”. Την επόμενη χρονιά ο ξενώνας άλλαξε όνομα.
Εχοντας δει την εξέλιξη της επιδημίας, τους νεκρούς που άφησε πίσω της, τις φυσικές καταστροφές που ακολούθησαν βρίσκοντας τη χώρα ανοχύρωτη, χωρίς υποδομές και ασφάλεια, διαβάζω πιο προσεχτικά τα ξεθωριασμένα συνθήματα στην υποβαθμισμένη Αθήνα. Μιλούσαν για το πείραμα εγκλωβισμού στο όνομα της πανδημίας. Είναι κάτι που δεν το συμμερίζομαι, όμως το σκέφτομαι καθώς η παρακολούθηση είναι ένα γεγονός: Από το Predator, τη Λερναία Υδρα της ΑΑΔΕ ή τις συνεχείς ψηφιακές “αναβαθμίσεις” ταυτοτήτων του λεηλατημένου λαού μας.
Και τώρα τι; Τώρα που καταργούνται τόσο εύκολα σύνορα και διαλύονται άνθρωποι. Τώρα που απλώνεται μια ένοχη σιωπή. Σιωπή μέσα στη φλυαρία, ένα κενό πίσω από επηρμένα και ψύχραιμα προσωπεία. Τι να σου κάνουν οι ταινίες ακόμα κι όταν αληθεύουν;»
