«Μη μου σκοτώσετε της γης το ποίημα»

«Σας παρακαλούμε
Αφήστε μας τα πράγματα
Μη μας τα καίτε
Αφήστε τα έντομα να βρίσκουνε τα άνθη τους».

«Μη μου σκοτώσετε της γης το ποίημα»

Νικηφόρος Βρεττάκος

Η παράλογη λογική της κυβέρνησης συνεχίζει να αδικεί τους πολλούς χρησιμοποιώντας ως συμμάχους στις πολιτικές της τους λίγους προνομιούχους που κατασκευάζει. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια συνοπτική περιγραφή για τα αίτια της μεγάλης και κλιμακούμενης κινητοποίησης των αγροτών. Που ενώ έχει αναγγελθεί εδώ και μέρες, έχει αντιμετωπιστεί ως ρουτίνα από τον κ. Χατζηδάκη που τον είδαμε ήρεμο να διαβεβαιώνει ότι θα πάρουν μέσα στον Δεκέμβριο το κατιτίς τους οι αγρότες. Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί οι αρμόδιοι υπουργοί με τον άπλετο χρόνο που είχαν στη διάθεσή τους δεν φρόντισαν να συζητήσουν με τους αγρότες πριν από την κινητοποίησή τους. Πίστευαν ότι μπορεί να την απέτρεπαν παρασκηνιακά; Οτι τα βελτιωμένα ποσοστά τους στις δημοσκοπήσεις λόγω των αμφιλεγόμενων ενεργειακών συμφωνιών τους θα έφταναν να καθησυχάσουν τα θυμωμένα πλήθη; Γιατί δεν κάνουν στην ώρα της τη δουλειά για την οποία πληρώνονται, απολαμβάνοντας προνόμια που δεν απολαμβάνουν οι φτωχοποιημένοι αγρότες;

Η μεγαλειώδης καθολική απάντηση που δίνουν σήμερα οι αγρότες είναι απέναντι και στην έμμεση συκοφάντησή τους λόγω του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ που οφείλεται απολύτως στην κυβερνητική διαχείριση, της οποίας κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Με τη συμπεριφορά τους οι υπεύθυνοι μοιάζει να επιβεβαιώνουν εκ των υστέρων τα όσα τόλμησαν οι «εταίροι» να εκστομίσουν σε βάρος ενός ολόκληρου «αποδιοπομπαίου» λαού προκειμένου να επιβάλουν την αδιάβαστη από κάποιους βουλευτές δανειακή σύμβαση υποτέλειας το 2010.

Τα τρακτέρ που βλέπουμε από μακριά να κατακλύζουν τα περάσματα δεν είναι ακόμα ένα παιχνίδι στα χέρια των παιδιών της πόλης, που δεν έχουν δει χωράφια, που δεν ξέρουν τι είναι ένα σιταροχώραφο έστω και ζωγραφισμένο. Ζώντας σε μια πόλη που δεν έχει χώμα για να παίξουν, που δεν έχει δέντρα για να σκαρφαλώσουν, που δεν έχει κρυψώνα για να κρυφτούν, που δεν έχει μαργαρίτες για να ξεφυλλίσουν, που δεν έχει εποχές για να μετρήσουν τον χρόνο της φύσης.

Τα τρακτέρ των αγροτών βεβαιώνουν ότι υπάρχει ο χρόνος αυτός, ότι υπάρχουν ακόμα χωράφια, ότι δεν είναι όλα σπαρμένα με φωτοβολταϊκά, ότι υπάρχει μόχθος στο τέλος της ημέρας όπως τον ζωγραφίζει τον 19ο αιώνα ο Γάλλος ζωγράφος Μιλέ στο έργο του «Εσπερινός». Τα τρακτέρ των αγροτών σφραγίζουν με την παρουσία τους τα αιτήματα όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά και για τους πραγματικούς κτηνοτρόφους που δεν δήλωσαν ψεύτικα βοσκοτόπια και για τους απροστάτευτους ψαράδες που προστατεύουν μόνοι τους το τυφλά και κατακτητικά υπεραλιευόμενο από τους γείτονες Αιγαίο. Και ακόμα, σφραγίζουν την ελπίδα όλων μας.