Η ζωή είναι ένα είδος κυκλωτικού χορού. Χορευτές μπαίνουν στον χορό και βγαίνουν μόλις κλείνει ο δικός τους κύκλος. Αμπελοφιλοσοφίες, θα σχολίαζε κάποιος. Χιλιοειπωμένα πράγματα. Σύμφωνοι. Μόνο που τα ίδια επαναλαμβάνονται όλους τους αιώνες απανταχού της Γης. Για κάποιους η ακτίνα του κυκλωτικού χορού της είναι μεγάλη, γι’ άλλους μικραίνει.
Για τη Σαφέτ ο κύκλος της ζωής της ήταν μεγάλος. Δοκίμασε πολλές γεύσεις. Και χαρές και πόνο. Ομως, ποτέ δεν έσκυψε. Δεν δείλιασε. Στάθηκε όρθια στις δυσκολίες. Και όταν χάθηκε ο πατέρας της και χρειάστηκε να γυρίσει στην Πρέβεζα, τον τόπο της. Με τη μάνα της. Δεν λύγισε κι όταν χάθηκαν τα πάντα. Οταν απαλλοτριώθηκε το βιος τους. Δεν γονάτισε, ακόμη κι όταν το όνομα το δικό της και το οικογενειακό τους επίθετο ερέθιζαν τους άλλους, σε καιρούς που η δεκαετία του σαράντα γιγάντωσε τη δυσανεξία για τους διαφορετικούς στη δυτική παραθαλάσσια ακτή της Ηπείρου.
Ο κύκλος της Σαφέτ ξεκίνησε στην Αίγυπτο, όπου γνωρίστηκαν οι γονείς της στον Μεσοπόλεμο. Σαρκώθηκε στο Κολωνάκι, ξεθώριασε στα σκαλιά του Συντάγματος, ενώθηκε με τη δροσιά του Αμβρακικού τον Σεπτέμβριο του 1944. Κι έκλεισε ο κύκλος στα τέλη της περασμένης βδομάδας. Η Σαφέτ διάβηκε στην άλλη όχθη του Αχέροντα, να ανταμώσει τον πατέρα της που δεν πρόλαβε να χαρεί.
Πατέρας της ο Αλή Ντίνο, η γενέτειρα Λιόψη στη Θεσπρωτία είναι ερειπιώνας της μνήμης που μάτωσε τον εικοστό αιώνα. Οταν μιλούσε για τον πατέρα της η φωνή της Σαφέτ ζωήρευε. Κουβαλούσε το χρέος να μάθουμε, όλοι εμείς οι αδαείς και προκατειλημμένοι, πόσο σπουδαίος άνθρωπος, πόσο μεγάλος καλλιτέχνης ήταν.
Ο Αλή Ντίνο ήταν ένας κοσμοπολίτης άνθρωπος, με βαθιά την αίσθηση της σχέσης με τους τόπους του: την Πρέβεζα, την Αθήνα. Με σπουδές στη Γαλλία, με πολιτικές ανησυχίες και με βαθιά αγάπη για την Ελλάδα, άφησε στην άκρη τις σπουδές του. Ασχολήθηκε με τη γελοιογραφία. Τιμήθηκε από τους σκιτσογράφους ως πρόεδρος του σωματείου τους. Αφησε κληρονομιά τα έργα του στη γενέτειρα. Πού να φανταζόταν πως οι μικρόψυχοι της εθνικής καθαρότητας θα ξιφουλκούσαν κατά της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου Πρέβεζας να μαζέψει όλα τα σκίτσα του σ’ έναν τόμο. Που εκδόθηκε τη δεκαετία του 1990. Να τον προσφέρει ως μάθημα πολιτιστικής αυτογνωσίας και ως κατάθεση στο αποθετήριο της ιστορικής γνώσης.
Η Σαφέτ πρωτοστάτησε σε όλα αυτά. Αργότερα, με δικά της έξοδα, συγκέντρωσε κείμενα και σκίτσα σ’ έναν άλλο τόμο. Εγινε η ασπίδα μιας πολιτισμικής παράδοσης που θεωρήθηκε μιαρή από κάποιους εκπροσώπους – και του ελληνικού Κοινοβουλίου. Εναντιώθηκε στην παρερμηνεία των προθέσεων του Αλή Ντίνο.
Ο βίος της βασίλεψε. Ομως, κρατάμε το παράδειγμα και το έργο του Αλή Ντίνο.
