Τόσα χρόνια πέρασαν, και αυτό ούτε μια ρυτίδα. Ολοι γερνάνε, αρρωσταίνουν, φεύγουν και εκείνο παραμένει εύρωστο, συνεπές, προπληρούμενο της λήξεώς του εις βάρος των ληγμένων, χωρίς ελπίδα, ανθρώπων. Μιλώ για το χρέος. Που ενώ πληρώνονται οι δόσεις του, εκείνο συνεχίζει να μεγαλώνει. Που ενώ η χώρα έχει ραγίσει από την ιθαγενή και διεθνή βουλιμία αυτών που έχουν επενδύσει στη χρεοκοπία της από οικογενειακές ή «αυτοδημιούργητες» αρπαγές πόρων, πηγών, αγαθών της, το ξεπούλημά της συνεχίζεται «κανονικά» χωρίς ρωγμές.
Οσες φορές τα δίσεκτα αυτά χρόνια έχει ακουστεί η λέξη «εξυγίανση» για εταιρείες που αγγίζουν την κοινωνική ωφέλεια, ακολουθεί λουκέτο και νέος πάροχος. Οπως συμβαίνει και με τα ΕΛΤΑ, που με τα κίτρινα/μπλε σήματά τους δίπλα στα παρόμοιου χρώματος κοινής χρήσης τηλέφωνα, που λανθασμένα αποσύρονται επίσης, σπάνε το γενικευμένο γκρι χρώμα. Και την πεποίθηση ότι για όλα τα δεινά φταίει η «ανάγκη» και το έλλειμμα ενός «εξορθολογισμού».
Με την εξαγγελία για το άμεσο κλείσιμο των 204 καταστημάτων των ΕΛΤΑ, ξαφνικά τα ξορκισμένα είναι και πάλι κοντά μας: Το σοκ, η προσφιλής τεχνική των μνημονίων. Το ΤΑΙΠΕΔ των πρώτων ετών, που άλλαξε όνομα συμμετέχοντας το σωτήριο έτος 2016 στη χαρμόσυνη γέννηση του Υπερταμείου με προσδοκώμενο όριο τα 99 χρόνια (έναν αιώνα παρά ένα έτος, όπως γίνεται και με τις τιμές των εκπτώσεων).
Η τρόικα που μετονομάστηκε το 2015 σε «θεσμούς» και λίγο μετά σε «αυξημένη επιτήρηση» και σε ζήτω που βγήκαμε από τα μνημόνια (η αντίστοιχη τελετή δεν έχει ακόμα αναγγελθεί). Η Task Force, επί το ελληνικότερον Δύναμη Κρούσεως, όρος δάνειος από τη στρατιωτική ορολογία, που αποσύρθηκε το 2015 ως όνομα, με τους διορισμένους από τους δανειστές γραφειοκράτες τοποτηρητές της, τον κ. Ράιχενμπαχ και τους 50 υπαλλήλους του, και τον κ. Φούλερ, με δεν ξέρω άλλους πόσους, να φεύγουν λίγο πριν, λίγο μετά. Στη θέση τους ήρθε διακριτικά ο Μάρτιν Φερβέι από την Ολλανδία, που έφερε κι αυτός τους δικούς του, την ίδια ώρα που το «λίπος» των ντόπιων υπαλλήλων συνέχιζε να απομειώνεται (με τραγικές συνέπειες και στους Σιδηροδρόμους ). Το «μπάζωμα» του ονόματος της Δύναμης Κρούσης εκείνης δεν άλλαξε τη λειτουργία της. Εκανε πιο μυστική τη δύναμή της.
Μέσα στη σκόνη των γεγονότων που ξεσπούν για να λεηλατήσουν όλο και περισσότερες ζωές, οι συνέπειες της αιθαλομίχλης των μνημονίων ξεχνιούνται γιατί δεν γίνεται να μην ξεχαστούν. Δεν αντέχεται τόσο πολλή πραγματικότητα, άσε που το σοκ παραλύει ή κάνει τυφλές τις αντιδράσεις. Η ζωή όμως είναι, μακάρι να είναι, πιο δυνατή από τον φόβο της.
