Ολα αυτά συμβαίνουν στο Τρίγωνο Εβρου. Η γέννηση ενός παιδιού χάνεται μέσα στη μαυρίλα του θανάτου. Μια γέννα αντιστοιχεί σε δεκαοχτώ θανάτους. Ετσι λένε οι στατιστικές και μαυρίζουν την ψυχή. Τι εστί Τρίγωνο: Το τελευταίο τμήμα του νομού Εβρου, ανάμεσα στα ποτάμια Εβρος και Αρδας. Με εύφορη γη. Σπανίζουν οι άνθρωποι, όμως. Στις μεταπολεμικές δεκαετίες ξενιτεύτηκαν, οι πιο πολλοί στη Γερμανία, κι όταν αργότερα παλιννόστησαν η συντριπτική πλειονότητα εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη, η οποία γιγαντώθηκε τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια.
Στην πρωτεύουσα του νομού Εβρου η αναλογία είναι ισορροπημένη: μία γέννηση, ένας θάνατος. Οι αριθμοί είναι αψευδής μάρτυρας της ανισορροπίας στη σχέση αστικού κέντρου και αγροτικής υπαίθρου. Τα χωριά μαραζώνουν. Οι νέοι διαλέγουν την πόλη. Το πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης απέχει κοντά διακόσια χιλιόμετρα από τα ελληνοβουλγαρικά και τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Οι μαθητές/τριες λιγοστεύουν.
Το στοίχημα της δεκαετίας του 1990 χάθηκε στις προεκλογικές κενολογίες. Τότε, άνοιξε το τελωνείο στο Ορμένιο κι αποκαταστάθηκε μια ομαλή ροή στην επικοινωνία με τη νότια Βουλγαρία, που προμήθευε με εργατικό δυναμικό τα χωράφια. Αρχισαν να αχνίζουν οι ελπίδες. Πίστευαν πως το Τρίγωνο θα μπορούσε να ξαναζωντανέψει.
Για να γίνει αυτό χρειάζονταν νέοι άνθρωποι. Γεννήσεις. Κοινωνική αναπαραγωγή. Ηταν λίγες όμως οι διαθέσιμες γυναίκες· περίσσευαν οι άντρες. Οι πρώτες διάλεγαν να παντρευτούν σε πόλεις. Κι έτσι ήρθε η φαεινή ιδέα στον τότε δήμαρχο Τριγώνου, στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Σύστησε γραφείο συνοικεσίων στον δήμο. Στόχευε στην προσέλκυση υποψηφίων νυφών από τη Βουλγαρία. Σε όποιον παντρευόταν –πέρα από εθνικότητα– και έκανε νοικοκυριό στο Τρίγωνο, θα του διέθεταν δωρεάν γη.
Αυτή η κίνηση θεωρήθηκε σχεδόν γραφική από ραδιοτηλεοπτικά μέσα της Αθήνας. Ηταν γι’ αυτούς μια πιπεράτη είδηση. Ο κουρνιαχτός και ο καγχασμός σκέπασαν το υπαρκτό ζήτημα. Το Τρίγωνο είχε μπει σε μια ανησυχητικά φθίνουσα πορεία, πληθυσμιακά και παραγωγικά. Εχανε κάθε χυμό. Δυστυχώς, η ανοιχτή μπάρα στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα δεν αξιοποιήθηκε. Η μπάρα δε στα ελληνοτουρκικά σύνορα άνοιγε ελάχιστες ώρες την ημέρα, μη δραπετεύσει μαζικά το χρήμα του Εβρου στη γειτονική χώρα.
Πέρασαν από τότε τριάντα χρόνια. Η ύπαιθρος σε όλη τη χώρα συρρικνώνεται. Κλείνουν τα σχολεία, περιορίζεται η συγκοινωνία, τα ΕΛΤΑ κλείνουν, τα νοσοκομεία χωλαίνουν. Η ύπαιθρος γίνεται ένα απέραντο γηροκομείο. Το μέλλον της χώρας τρεμοσβήνει.
Μπορούν να ζήσουν οι πόλεις χωρίς τα χωριά και την αγροτική παραγωγή; Με πορδές δεν βάφονται κόκκινα αβγά, ισχυρίζεται μια παροιμία. Βουνό το δίκιο της. Αρκούν τα ιλουστρασιόν προεκλογικά προγράμματα να ξαναγυρίσουν οι νέοι στα γονικά τους; Οι δηλώσεις μοιάζουν άσφαιρες μπαλοθιές. Για το θεαθήναι.
Η ύπαιθρος βρίσκεται στην κόψη ενός γκρεμού. Κάτι πρέπει να γίνει. Ας σηκώσουν τα μανίκια όσοι έχουν την ευθύνη. Και οι πολίτες.
