Η ουρά, λέει κάποιο λεξικό, είναι το τμήμα στο πίσω μέρος του σώματος ενός ζώου. Ομως, πίσω έχει την ουρά η αχλάδα, ισχυρίζεται μια παροιμία, κάτι που γίνεται μεταφορικός λόγος συσχετίζοντας τα ανθρώπινα. Γενικά, ουρά είναι ό,τι ξεχωρίζει από ένα σώμα, μόλο που σε πολλά ζώα η ουρά είναι και όπλο, μέσο ισορροπίας αλλά στοιχείο ομορφιάς και καλλιέπειας.
Ενίοτε, η ουρά υποδηλώνει αξιολογική κρίση όταν πρόκειται για βαθμολογικό πίνακα ή χρόνο αναμονής και ταλαιπωρίας μπροστά στα ταμεία του δύσκαμπτου γραφειοκρατικού μηχανισμού. Σ’ αυτά μπορεί να προστεθούν και πολλά άλλα. Διαλέγω μόνο τους στίχους για τον αγοραίο έρωτα όπου η ουρά καταντάει μαρτύριο καθημερινό. Την εβρήκα στο Χαϊδάρι/ δυο σκαλάκια, κόκκινο φως/ ένα τσούρμο δώδεκα φαντάροι/ ουρά στην πόρτα, έρωτας στυφός (« Η Μαρία του Οχτώβρη», Ν. Δανίκας μουσική, Λ. Παπαδόπουλος στίχοι, 1975).
Κάθε φορά στις διαδηλώσεις και τις πορείες η ουρά ως λέξη χρησιμοποιείται θαυμαστικά για να τονιστεί η μεγάλη συμμετοχή. Οσο πιο πολύ απέχει η ουρά από την κεφαλή τόσο πιο πολυάνθρωπη και επιτυχής η εκδήλωση. Ωστόσο, υπάρχει και μια άλλη διάσταση που τη βιώνουν κάθε φορά οι κάτοικοι των μεγάλων αστικών κέντρων όταν επιστρέφουν από διακοπές σε ώρες αιχμής. Μια έκφραση του παραλογισμού των ανθρώπων που επιλέγουν τον μαζοχισμό της μεγαλούπολης. Αψευδής μάρτυρας, τις προάλλες, και η εικόνα από την Κίνα, που δημιούργησε μια ουρά εγκλωβισμού σε μεγάλο αυτοκινητόδρομο.
Ομως, η τηλεόραση μας θύμισε και τις ανθρώπινες ουρές. Αυτά τα καραβάνια του πόνου και της απελπισίας όταν ο ανθρώπινος πολιτισμός υιοθετεί τον κυνισμό δημιουργώντας αναλώσιμους συνανθρώπους, στους οποίους φορτώνονται όλα τα δεινά της. Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι οι Παλαιστίνιοι, που μετά την υπογραφή της συμφωνίας για ειρήνευση (;) σχημάτισαν ένα απέραντο ποτάμι επιστροφής στα πάτρια. Εκεί που η γη έχει ποτιστεί από το αίμα και τις αγωνίες των ανθρώπων τους. Διάλεξαν την αβεβαιότητα. Ενάντια στην αδικία, διάλεξαν το δικαίωμα να ορίζουν τη ζωή τους.
Το παλαιστινιακό ποτάμι της απελπισίας αλλά και της απόφασης να μην παραιτηθούν, μου θύμισε ένα άλλο ανθρώπινο ποτάμι, ογδόντα ένα χρόνια πριν. Οταν ο ναζισμός ηττήθηκε και οι επιζώντες Εβραίοι, εξαντλημένοι, πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Γράφει η Ρίκα Μπενβενίστε: «Στα τέλη λοιπόν του Ιουλίου 1944, καθώς ο σοβιετικός στρατός προελαύνει, οι κρατούμενοι στη Βαρσοβία οδηγούνται σε μια εξαντλητική πορεία με κατεύθυνση τα γερμανικά σύνορα. Η πορεία κράτησε τρεις ημέρες. Περισσότερο από όλα, στη μνήμη των επιζώντων χαράχτηκε η φοβερή δίψα».
Παράλληλες ζωές. «Δός μοι πᾷ στῶ καί τάν γᾶν κινήσω», έλεγε ο Αρχιμήδης. Αυτόν τον τόπο αναζητούσαν οι Εβραίοι και τώρα οι Παλαιστίνιοι. Για να δημιουργήσουν τον κόσμο της συνύπαρξης.
