Ανήμερα Δεκαπενταύγουστου κάθομαι στην «Παλιά αγορά», ένα μικρό καφέ στην αρχή της παλιάς πόλης. Από δω πήρε –του έδωσε– το όνομά του ο αείμνηστος ζωγράφος Χρήστος Παπαδόπουλος. Βγήκε κάποτε, ένα πρωινό, στο λιμάνι της πόλης μας μ’ ένα μπαούλο κι ένα σακίδιο, όπου είχε μέσα όλα του τα υπάρχοντα. Ξενομερίτης, αγάπησε τον τόπο περισσότερο από αρκετούς ντόπιους. Τον θυμόμαστε στα μικρά ατελιέ καθώς και στα στέκια που έστησε. Ζωγράφιζε πάνω σε ξύλα κάθε είδους, κυρίως ανθρώπους και τις δραστηριότητές τους. Πόσοι από τους νέους και ξένους θαμώνες γνωρίζουν τον δημιουργό τούτου του χώρου και των λίγων έργων που απέμειναν στους τοίχους;
Μεσημέρι. Από τον δρόμο περνούν τα γκρουπ των Τούρκων τουριστών. Πρόκειται για τις νέες αφίξεις της ημέρας. Ο ξεναγός σταματά στα γνωστά σημεία της περιήγησης: στη Μητρόπολη –εκκλησία του Αγίου Αθανασίου–, στο Γενί τζαμί, στο Τσαρσί χαμάμ. Τους εξηγεί ότι αυτή ήταν η παλιά αγορά της πόλης κι ότι εκεί βρίσκονταν τα μαγαζιά των μουσουλμάνων κατοίκων της Μυτιλήνης μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Φωτογραφίζονται αναμεταξύ τους, αλλά κι ό,τι τους ενδιαφέρει ή τραβήξει τη ματιά τους. Οπως κάνουν όλοι οι τουρίστες στις πόλεις που επισκέπτονται. Πάντοτε το παλιό μέρος των πόλεων είναι ελκυστικό. Είναι όμορφο, συνδέει το χθες με το αύριο, έχει ιστορία, ενδιαφέρον. Πίνω μια γουλιά καφέ, αφήνω την εφημερίδα στο μικρό τραπέζι. Τους παρατηρώ, σταματάνε στα ανακαινισμένα παμπάλαια μαγαζιά της Ερμού, του κεντρικού δρόμου της αγοράς. Κοιτάζουν μια σκαλιστή πόρτα, τους πέτρινους παραστάτες πορτών και παραθύρων, τα περίτεχνα σιδερένια φουρούσια. Κάθε τόσο ένα χέρι δείχνει προς μια κατεύθυνση, κι ακολουθούν οι ματιές των υπολοίπων.
Κάποια τουρίστρια φωτογραφίζει το καφέ. Είναι καλό θέμα, γωνιακό, μεγάλα ανοίγματα, ξύλινες πόρτες και παράθυρα, προσεγμένη επίπλωση, τραπέζια, καρέκλες, καναπές, φωτιστικά, καθρέφτες. Ηταν μερακλής ο ιδρυτής, ο Χρήστος. Αντιλαμβάνομαι ότι βρίσκομαι μέσα στο κάδρο της φωτογραφίας. Ισως κάποτε τη δω σε έκθεση παλαιών καταστημάτων ή προσωπογραφιών.
Συνεχίζω να ρουφώ απολαυστικά τον καφέ. Η ματιά μου αφήνεται ώς το βάθος του δρόμου. Δεν είχα προσέξει ότι απ’ αυτή τη θέση η εικόνα που ανοίγεται μπροστά σου είναι τόσο περιεκτική. Δυο σειρές μαγαζιών, ένθεν κακείθεν του δρόμου, λειτουργούν από τα μέσα του 19ου αιώνα. Αλλάξανε ιδιοκτήτες, πελάτες, χρήσεις, αλλά κάθε μέρα για πάμπολλα χρόνια οι πόρτες τους ανοίγουν όπως προτάσσει ο κερδώος Ερμής. Πρόκειται για την αέναη καθημερινότητα των ανθρώπινων στιγμών και των απλών πραγμάτων. Ζούμε μέσα σ’ αυτή, την παρατηρούμε, μας πηγαίνει παρακάτω, μας ταξιδεύει στη ζωή, μέσα στον χρόνο. Εστω κι αν μερικές φορές δεν το ξέρουμε και νομίζουμε ότι απλά πίνουμε τον καφέ μας ή περπατάμε.
-320x213.jpg)
