Εβδομήντα μέρες

Πάμε Φινλανδία, εκεί που οι κοινωνιολογικές μετρήσεις βγάζουν τους ανθρώπους τούς πιο ευτυχισμένους στην Ευρώπη. Πάμε στη χώρα που τελευταία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ γιατί πολύ μίσησε τους Ρώσους (δεν πέρασε και λίγα στα χέρια τους). Στη χώρα με την απολύτως δημόσια παιδεία. Στη χώρα με τις χιλιάδες λίμνες, τα εκνευριστικά απέραντα δάση, τους αβάσταχτους χειμώνες και μια καλύβα, στο Ροβανιέμι, προσοδοφόρο αξιοθέατο από το πουθενά, από το τίποτα.

Εκεί λοιπόν, στο Suomi (έτσι λένε οι ντόπιοι την πατρίδα τους, αλλά ποιος τους ακούει; σάματι κι εμείς Γκρις δεν είμαστε;), πολλοί από αυτούς τους παθιασμένους σαουνιέρηδες έχουν εξοχικά, μόκι τα λένε, πλάι σε λίμνες και σε δάση. Αλλος πέντε, άλλος δέκα στρέμματα, αλλά καμιά από αυτές τις ιδιοκτησίες δεν είναι περιφραγμένη, ούτε καν πάσσαλος, έτσι, για το σημάδι. Τα σπιτάκια ξύλινα, χωρίς ρεύμα και χωρίς νερό, κι άμα τους λείπει κανένα δωμάτιο, χτίζουν πιο πέρα άλλο σπιτάκι. Αλλού η τουαλέτα (δεν ρίχνουν νερό αλλά πριονίδι), αλλού η σάουνα· εκεί όμως η ηρεμία…

Ο ιδιοκτήτης μπορεί να μείνει στο κτήμα του, στο κατάδικό του κτήμα, συνολικά 70 μέρες τον χρόνο. Αν μείνει έστω και μία μέρα παραπάνω, τότε είναι υποχρεωμένος να πληρώνει κάποιο φόρο στο κράτος – πολύ; λίγο; άγνωστο και δεν έχει σημασία για την ιστορία μας.

Σε ένα μόκι, λοιπόν, φιλοξενήθηκε η Ελένη για ένα Σαββατοκύριακο. Θαύμαζε την απλότητα, το δέσιμο με τη φύση, τον παράξενο ουρανό, το μέτρο σε όλα. Κουβέντα στην κουβέντα, της λέει ο Φινλανδός οικοδεσπότης για τις 70 μέρες και τους φόρους σε περίπτωση που παραβιαστεί αυτό το χρονικό όριο. Και ως γνήσια Ελληνίδα, η Ελένη είπε δυνατά τη σκέψη της: «Καλά, και πού το ξέρουν, εδώ στο πουθενά που είμαστε, αν εσύ μείνεις 80, ας πούμε, μέρες κι όχι 70;».

«Το κράτος δεν το ξέρει, όμως το ξέρω εγώ», απάντησε με τον πιο φυσικό τρόπο του κόσμου ο Φινλανδός. Ντράπηκε η Ελένη από την Γκρις για την Ελλάδα.

Δεν είναι καλή στιγμή να μαθαίνεις τέτοιες ιστορίες στα μέρη μας εν μέσω πολιτειακών/πολιτικών σκανδάλων, εγκλημάτων, ανέχειας, κρατικού μίσους απέναντι στους πολίτες (και δη στα ΑμεΑ), περικοπών στο φαγητό των προσφύγων, κυνηγητού των μεταναστών, φροντιστηρίων και ιδιωτικών σχολείων, θεόρατων ενοικίων και ατέρμονης ελληνικής κουτοπονηριάς. Μα πότε θα ντραπούμε επιτέλους; Πότε θα σταματήσουμε να κρυβόμαστε, βαθιά αμαθείς, πίσω από τα αρχαία κλέη και τους μεγαλοϊδεατισμούς; Για ποια ακριβώς κοιτίδα του πολιτισμού κομπορρημονούμε; Πότε θα σταματήσουμε να δηλώνουμε αμέτοχοι κι αθώοι; Πότε θα μας εξαντλήσουν τα σκοτάδια μας; Πότε θα καταλάβουμε βαθιά ότι δεν φταίνε μόνο οι άλλοι;