Ανέσπερη ελπίδα

Ανέσπερη: η ελπίδα που δεν σβήνει όσο και να θεωρείται ότι χωρίς αυτήν ο άνθρωπος λευτερώνεται. «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος», λένε τα εμβληματικά λόγια του Καζαντζάκη που ψιθυρίζουν ακόμη κάποια χείλη. Με μια δύναμη αδύναμη. Ομως η σβησμένη ελπίδα μπορεί να είναι ακριβώς ο έσχατος φόβος. Σε αντίθεση με την ανέσπερη, την άσβεστη ελπίδα που φωτίζει σαν αστραπή κάποιες τσακισμένες ψυχές. Κάποιες ψυχές απελπισμένες που βομβαρδίζονται ανηλεώς από τα ισραηλινά στρατεύματα σήμερα, που αναζητούν ένα φως μέσα στα χαλάσματα, μια ανθρώπινη φωνή ανάμεσα στις ριπές, μια αλήθεια ανάμεσα στα ψέματα, ένα νήμα ζωής κάτω από τα ερείπια.

Η Γάζα, αυτή η στενή λωρίδα μιας γης παλιάς, μιας γης διεκδικούμενης από λαούς γηγενείς και άλλους μακρινούς, αντιστέκεται. Η Γάζα στην οποία ταξίδεψαν τόσα καράβια της ειρήνης που δεν κατάφεραν να την φυτέψουν επί της γης της. Μαζί με τις ελιές, το σύμβολο της ειρήνης, οι οποίες, όπως μας πληροφορεί ο Αρης Χατζηστεφάνου στην «Εφ.Συν.», ξεριζώθηκαν από το ισραηλινό κράτος για να αντικατασταθούν ερήμην του εδάφους με πεύκα. Γιατί το κράτος αυτό αρνείται να δεχθεί τις βαθιές ρίζες του παλαιστινιακού πολιτισμού, σχεδόν αδελφικού, αν ταξιδέψει κανείς μέσα στους αιώνες.

Η Γάζα που έχει ανάγκη όχι τα πανομοιότυπα λόγια των κυβερνήσεων της Ε.Ε., που ακόμα και από αυτά (αν και ένα ψήφισμα του ΟΗΕ για τους αμάχους προκλήθηκε από αυτήν) απουσιάζει ο κυβερνητικός λόγος της Ελλάδας. Μιας χώρας που λειτούργησε για δεκαετίες ως φορέας ειρήνης ανάμεσα στους αντιμαχόμενους, στα ίχνη της αρχαίας εκεχειρίας των Δελφών. Η Γάζα που έχει ανάγκη από νέες «διεθνείς ταξιαρχίες της ειρήνης», στη μνήμη των άλλων που βοήθησαν τη δημοκρατία, ενώ ο Χίτλερ κέρδιζε χρόνο αφήνοντας τον ισπανικό εμφύλιο να εξελίσσεται καθώς ετοίμαζε τη δική του μείζονα σύγκρουση.

Η Γάζα που έχει ανάγκη γη για να σταθεί και ύδωρ και τροφή για να ζήσει. Αφού σταματήσουν τα αντίποινα, στο όνομα των οποίων το Ισραήλ τιμωρεί τη Χαμάς που το τιμώρησε με αντίστοιχα εγκληματικό τρόπο. Πολλαπλασιάζοντας εκείνο την τιμωρία, φυτεύοντας φόβο και θάνατο στους άμαχους, στα παιδιά, στις εγκύους, στα έμβρυα. Ενας ΟΗΕ πρέπει να ξαναγεννηθεί για να σταματήσει τη φρίκη των αντιποίνων, την τιμωρία των αθώων που πληρώνουν για όσα οι άνανδροι πολεμιστές και τα άνευ πολεμιστών ντρόουν δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν. Η πατρίδα μας τα έχει γνωρίσει τα αντίποινα – και μάλιστα χωρίς ακόμη να πληρώσουν οι ένοχοι.

Στη Γάζα βλέπουμε τη φρίκη μιας γενοκτονίας. Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση πήρε επιτέλους μια ενωτική πρωτοβουλία. Ενώ ο ευρωβουλευτής Νικόλας Φαραντούρης πρότεινε, για την άλλη σύγκρουση Ρωσίας – Ουκρανίας που μαίνεται, το Αγιον Ορος ως χώρο συνάντησής τους. Δελφοί και Αγιον Ορος, όσο το ιερό της ανθρώπινης ζωής επιμένει, μπορούν να παίξουν ρόλο για την ειρήνη.