Ο Τραμπ έχει τουλάχιστον τρία βασικά στοιχεία που προσομοιάζουν με αντίστοιχα στοιχεία της ναζιστικής ιδεολογίας. Το ένα είναι η απόλυτη εχθρότητα προς το διαφορετικό. Τελευταία του κατορθώματα, αυτές τις μέρες, από ένα ατέλειωτο σερί κατορθωμάτων του στον τομέα αυτό, είναι το διάταγμα που υπέγραψε «κατά της ιδεολογικής κατήχησης και των διχαστικών, διαστρεβλωτικών αφηγήσεων» σε μεγάλα μουσεία της Ουάσινγκτον, αλλά και το έγγραφο που έλαβαν ευρωπαϊκές εταιρείες που συνεργάζονται με το Δημόσιο των ΗΠΑ, το οποίο τους ζητάει να συμμορφωθούν με το διάταγμά του κατά της ποικιλομορφίας, της ισότητας και της συμπερίληψης (του περίφημου DEI). Επί της ουσίας, στην πρώτη περίπτωση, ζητάει να αποτελεί μοναδικό μουσειακό αφήγημα μια ωραιοποιημένη (και ηρωοποιημένη) λευκή εκδοχή της ιστορίας των ΗΠΑ, αποκλείοντας αφηγήσεις για αυτόχθονες πληθυσμούς, μαύρους, άλλες μειονότητες κ.λπ.
Στη δεύτερη περίπτωση, ζητάει από ξένες (!) ιδιωτικές εταιρείες να μην εφαρμόζουν τη νομοθεσία των χωρών τους που μπορεί, όπως η γαλλική, να ζητούν λ.χ. το 30% του στελεχικού δυναμικού να είναι γυναίκες. Ή να μην ασκούν πολιτικές εταιρικής ευθύνης υπέρ δράσεων που ωφελούν μειονότητες. Και αυτά επί ποινή διακοπής των συμβολαίων τους!
Το δεύτερο στοιχείο που προσομοιάζει με ναζιστικές αντιλήψεις είναι η κατακτητική προδιάθεση. Θέλει να μεγαλώσει τη χώρα του εις βάρος άλλων. Αυτό που ο Χίτλερ έκανε με εισβολή, εδώ –προς το παρόν– γίνεται πρώτα με προτάσεις εξαγοράς (όπως στη Γριλανδία) που, σε περίπτωση άρνησης, ακολουθούνται από απειλές βίαιης προσάρτησης, είτε απευθείας με απειλές, όπως στην περίπτωση της διώρυγας του Παναμά ή του Καναδά.
Το τρίτο είναι η χρήση της ωμής δύναμης. «Θα το κάνετε έτσι επειδή έτσι το θέλω εγώ που είμαι ο πιο δυνατός». Εδώ το πράγμα προσκρούει και σε άλλους που διαθέτουν αρκετή ισχύ ώστε να μην υποτάσσονται αυτόματα στις θελήσεις του.
Υπάρχει και ένα τέταρτο στοιχείο, προς το παρόν ρευστό. Ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία με εκλογές, αλλά μετά κήρυξε δικτατορία. Οι σύγχρονοι απολυταρχικοί ηγέτες δεν κηρύσσουν βέβαια ρητά δικτατορικά καθεστώτα, εκ των πραγμάτων όμως για τέτοια καθεστώτα πρόκειται. Το στοιχείο που έχουμε είναι ότι ο Τραμπ αυτούς τους ηγέτες θαυμάζει ή θεωρεί φίλους του. Τον Πούτιν, τον Ερντογάν αλλά και τον Ορμπαν, μοναδική περίπτωση στην Ευρωπαϊκή Ενωση πρωθυπουργού που κατέχει το αξίωμα αυτό για 18 χρόνια, από τα οποία τα 14 συνεχή! Κάτι που η Ευρωπαϊκή Ενωση φαίνεται να ανέχεται… Μένει να δούμε αν ο Τραμπ θα θελήσει να τους μιμηθεί.
Ο διπλός ναζιστικός χαιρετισμός του Ελον Μασκ προς το πλήθος, στα επινίκια, ερμηνεύεται από πολλούς ως έμμεσο μήνυμα προς τους μυημένους οπαδούς, ότι «είμαστε πάλι εδώ, παντοδύναμοι», ογδόντα-ενενήντα χρόνια μετά τους αρχικούς θριάμβους και τις μετέπειτα πανωλεθρίες ναζιστών και φασιστών. Τα σχόλια οπαδών στα κοινωνικά δίκτυα δείχνουν ότι και αυτοί ως τέτοιο μήνυμα εξέλαβαν τον χαιρετισμό. Ας ελπίσουμε πως θα εμφανιστούν σύντομα ισχυρές αντίρροπες δυνάμεις…
