Ιστορίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ξεκινάω ανάποδα, από τον υπότιτλο του βιβλίου. Ο τίτλος του είναι «Του Ωραίου, του Μεγάλου και του Αληθινού», του Αγγελου Αναστασόπουλου, Εκδόσεις Ο Μωβ Σκίουρος. «ή Του Ασχημου, του Μικροπρεπούς και του Ψεύτικου» μπορεί να πρόσθετα εγώ, όντας άνθρωπος που τα σπορ τού προκαλούν γενικώς από ανία έως αποστροφή – ειδικώς, έχω κι εγώ σχετικές εκλάμψεις ενίοτε. Ως Ελληνίδα μεσήλιξ δε, ακόμα πληρώνω, όχι μακαρονάδικα, ξενυχτάδικα, αλλά τον λογαριασμό «της μεγάλης γιορτής του αθλητισμού» και θα τον πληρώνει και το παιδί μου και το δικό του παιδί αν κάνει την κουτουράδα να αποφασίσει να γίνει γονιός στη χώρα με το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο». Αλλά όλα αυτά είναι μιζέριες ανθρώπων με ελαττωματικές ιδέες…

Ωστόσο δεν υπήρχε περίπτωση να μη διαβάσω αυτό το βιβλίο, παρά το θέμα του, καθώς -γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε και να σκάσει αργότερα άλλο ένα σκάνδαλο διαπλοκής;- ο συγγραφέας είναι παιδί συναδέλφων από την πάλαι ποτέ «Ελευθεροτυπία» και την «Εφ.Συν.» και το κοντέρ του μετράει κείμενα και στα δύο αυτά έντυπα και αλλού (και σε πολλά άλλα και σε πολλά αλλού). Τον γνώρισα δε γυμνασιόπαιδο – κι αυτό το λέω με μητρο-φιλο-υπαρξιακή συγκίνηση.

Ετσι λοιπόν, ενώ οι Γάλλοι ετοιμάζονται πυρετωδώς -λες και δεν έχουν άλλες φωτιές στα μπατζάκια τους-, εν μέσω δικών μας πυρκαγιών (Θε μου Μεγαλοδύναμε, κάνε να μη βγει πολλή δουλίτσα φέτος στους πυροσβέστες) και λόγω ανεξήγητου πυρετού, εγώ βρέθηκα ξάπλα να ρουφάω το βιβλίο του Αγγελου. Με συνεχείς μπρος-πίσω κυβιστήσεις αθλήτριας της ενόργανης μέσα στα τελευταία 128 χρόνια, τρέχοντας, κολυμπώντας, ποδηλατώντας, σκίζοντας κύματα, χαράζοντας τον πάγο, ακόμα και πετώντας μπάλες διαφόρων μεγεθών και σχημάτων – εγώ που τις σιχαίνομαι όλες! Υπομειδιώντας, γελώντας ή ψάχνοντας μαντιλάκι για το… επερχόμενο βούρκωμα (να μια προσωπική έκλαμψη: αυτό μου προκαλούσαν πάντα οι εξαντλημένοι μαραθωνοδρόμοι), ρούφηξα το βιβλίο από την αφιέρωση και την εισαγωγή μέχρι τον κολοφώνα (το οπισθόφυλλο το ξέχασα αρχικά). Είχα άδικο για τον μακροσκελή μου τίτλο και δεν θα άφηνε και χώρο για το υπέροχο κολάζ σκίτσων στο εξώφυλλο. Ολα τα περιείχε τελικά: και τα καλά και τα αντίθετά τους. Αλλά στη σωστή δόση: πιο πολύ τα θετικά (έξτρα μπόνους των ευεργετικών βιβλίων) και λιγότερο τα αρνητικά (αυτά μας προσφέρονται αφειδώς και πανταχόθεν). Γιατί όλα παίζουν, όλα είναι στο παιχνίδι κι ας μην είναι όλοι.

Ολυμπιακοί Αγώνες ή Ολυμπιακά Παιχνίδια λοιπόν. Ετσι λέγονται σε πολλές γλώσσες. Με μια λέξη που στα ελληνικά μεταφράζεται και «αγώνας» και «παιχνίδι». Ιστορίες για αγώνες εξέλιξης, υπέρβασης, υπεροχής (και τον «Αγώνα» του Χίτλερ) και πολλά παιχνίδια: οικονομικά, γεωπολιτικά, ιστορικών συγκυριών, πολιτικών σκοπιμοτήτων, της μοίρας, της τύχης, της ειρωνείας της. «…ιστορίες ανθρώπων. Νικητών, ηττημένων, ταπεινωμένων και θριαμβευτών». Ανάρρωσα. Με τόσο σκαμπρόζικη νοερή και νοητική γυμναστική και ικανές ενέσεις ανθρωπισμού, ήταν αναμενόμενο. Στο εσώφυλλο ποζάρει ένας ώριμος γυμνασιόπαις. Πάντα γελαστός – κι εύχομαι σπάνια γελασμένος. Η στάση του, εύγλωττη: «Ελα να παίξουμε!» Προθερμαίνομαι σωματικά με μικρογυμναστική δακτύλων γράφοντας ένα επαινετικό κειμενάκι.

ΥΓ. Οι ασυνήθιστοι ειρμοί και συνειρμοί προέκυψαν υπό την επήρεια του εν λόγω βιβλίου. Είναι κι αυτό ένα από τα χαρίσματά του…