Από Καραμανλή σε Καραμανλή… πέφτει το επίπεδο

Μου έλεγαν πως, πολλά χρόνια πριν, στα πρώτα χρόνια της πρώτης «χρυσής» οκταετίας της πρωθυπουργίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή –αν και η Ελένη Βλάχου έχει γράψει πως εκείνη η χρυσή οκταετία ήταν ένας μύθος και πως μόνο τα δύο πρώτα χρόνια άξιζαν και σ’ αυτό έφταιγε ο δύστροπος χαρακτήρας του Καραμανλή–, δέχτηκε να πάει στο γραφείο του να εργαστεί ένας φτωχός νέος από πολύ φτωχή οικογένεια –δεν θα γράψω το όνομά του και γιατί δεν ζει πια αλλά και γιατί τα επόμενα χρόνια «προόδεψε» που λέμε στη ζωή του– και ο πατέρας του, φιλότιμος όπως ήταν, μάζεψε από το τίποτα με οικονομίες ένα μικρό ποσό για να του στείλει ένα στοιχειωδώς καλό κουστουμάκι να έχει να φοράει.

Ο νεαρός το έβαλε γεμάτος χαρά, με το μπήκε όμως στο γραφείο ο Καραμανλής, εκείνη την πρώτη μέρα, το παρατήρησε και του είπε: «Πού το βρήκες αυτό το κουστουμάκι;». Ο νεαρός τού απάντησε: «Μου έστειλε λεφτά ο πατέρας μου από το χωριό» – στον νομό Σερρών το χωριό όπως και όλοι οι βασικοί ήρωες της ιστορίας μας, που σημαίνει πως ήταν ένα ρουσφέτι του Καραμανλή στην εκλογική του περιφέρεια· ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος ήταν άλλωστε.

Ο Καραμανλής μπήκε στο γραφείο του και κίνησε γη και ουρανό για να επικοινωνήσει με τον πατέρα του νεαρού και τον ρώτησε αν είναι αλήθεια αυτό και ο άλλος βέβαια του το επιβεβαίωσε. Οπως είπε αργότερα, δεν ήθελε ούτε κατά διάνοια να νομίσει κανείς ότι εκμεταλλευόταν τη θέση που βρισκόταν για να αποκτήσει τσάμπα το κουστουμάκι…

Η αείμνηστη και υπέροχη Αμαλία, το γένος Κανελλοπούλου, που κατόπιν έγινε Καραμανλή και μετέπειτα Μεγαπάνου, μου είχε πει: «Βλέπω όλους αυτούς από την οικογένεια του Κώστα που καμαρώνουν πόσο τους αγαπούσε ο Κώστας, αλλά εγώ θυμάμαι πως δεν ήθελε να έρχεται στο σπίτι της οδού Καρνεάδου, όπου ζούσαμε ως παντρεμένοι, κανείς από την οικογένειά του». Αυτά και άλλα πολλά μου είχε πει η αξέχαστη Αμαλία και δεν συνήθιζε να λέει ψέματα.

Η ιστορία της Δεξιάς στην Ελλάδα χωρίζεται σε δύο μεγάλες περιόδους. Η πρώτη είναι η «βασιλική περίοδος» από το 1916 έως το 1974 και μετά η «καραμανλική περίοδος» με πρώτο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ακολούθησαν και άλλοι Καραμανλήδες με το ίδιο όνομα –και όλο έπεφτε το επίπεδο…

Ο τελευταίος της σειράς –που ελπίζουμε να είναι και ο τελευταίος– ήταν υπουργός Μεταφορών πέρυσι, όταν έγινε αυτό που έγινε στα Τέμπη. Παραιτήθηκε μεν αλλά δύο-τρεις μήνες μετά και βουλευτής ξανάβαλε και ο λαός των Σερρών τον ξανάβγαλε πρώτο στην περιφέρειά του.

Τις προάλλες τον είδαμε με το θάρρος, ή και το θράσος όλων των ψηφοφόρων του βέβαια, στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής να υπερασπίζεται τον εαυτό του με τρόπο επιεικώς απαράδεκτο βέβαια, αν σκεφτεί κανείς τι είχε συμβεί, ενώ θα έπρεπε τουλάχιστον από τακτ να μην έχει θέσει καν υποψηφιότητα.

Απορώ γιατί τέτοια υπεράσπιση από τον Μητσοτάκη στον γόνο μιας οικογένειας που μόνο υπέρ των Μητσοτάκηδων δεν ήταν τόσα χρόνια –σκεφτείτε την περίπτωση της Ντόρας Μπακογιάννη– αλλά από την άλλη θα ήθελα να ξέρω πώς αισθάνονται για την ψήφο τους οι ψηφοφόροι του εκεί στον κατά τα άλλα υπέροχο νομό των Σερρών.

Ολα αυτά ενώ έχω γράψει και όχι μόνο μία φορά πως ασφαλώς δεν έφταιγε μόνο ο Καραμανλής· αντιθέτως έφταιγαν πολλοί άλλοι σ’ αυτή τη θέση πριν από αυτόν. Αλλά οπωσδήποτε υπάρχει κάτι που λέγεται πολιτική ευθύνη αλλά υπάρχει και κάτι που λέγεται τακτ – για να μην πω κάτι χειρότερο.