Από τη στιγμή που ο Αντώνης Σαμαράς χρησιμοποίησε το ΚΚΕ ως… θεωρητικό του συμπαραστάτη, νομίζω πως και εγώ δικαιούμαι να χρησιμοποιήσω τον Γιώργο Καρατζαφέρη, ο οποίος σε μια πρόσφατη συνέντευξή του είχε πει για τον Αντώνη Σαμαρά «ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΡΟΔΟΤΗΣ, ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΔΟΤΗΣ»…
Θυμάμαι τον καιρό που είχε πρωτοεμφανιστεί στο πολιτικό στερέωμα ο Αντώνης Σαμαράς, πριν από 30 και κάτι χρόνια, που θεωρούνταν το νέο αίμα και η νέα φωνή και βεβαίως απ’ ό,τι θυμάμαι τον είχε βοηθήσει ουσιαστικά στο να προβληθεί ο Κώστας Μητσοτάκης, απέναντι στον οποίο απέδειξε για άλλη μια φορά τη γνωστή παλιά σοφή παροιμία «Ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος» και προσπάθησε να κάνει δικό του κόμμα με τραγικά γι’ αυτόν αποτελέσματα -θα ήταν πολύ χαριτωμένο να άκουγε κανείς τη γνώμη γι’ αυτόν από αυτούς που κάναν το λάθος να τον ακολουθήσουν τότε- και μετά τα έβαλε με όλα τα μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη. Πρώτα με την Ντόρα Μπακογιάννη, που με χίλια δυο κατάφερε να πάρει την αρχηγία της Ν.Δ. απ’ αυτήν, και τώρα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη που αντίθετα με τη δική του τραγική πρωθυπουργία, που τέλειωσε και αυτή πριν την ώρα της όπως του Μητσοτάκη τότε, μια και -όχι πάντα, αλλά συχνότατα- εδώ πληρώνονται όλα.
Βέβαια, σε καμιά λογική χώρα του κόσμου, της Δύσης, της Ανατολής, του Βορρά και του Νότου κάποιος που είχε προδώσει την παράταξή του και την είχε ρίξει από την κυβέρνηση δεν θα γινόταν μετά από λίγο και αρχηγός της – το γιατί βέβαια βγήκε πρωθυπουργός αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία της ζοφερής εκείνης εποχής.
Θυμάμαι ακόμα την Κυρία Ελένη Βλάχου. Τότε, πριν πεθάνει, στην αυτοβιογραφία της είχε γράψει ανάμεσα σε άλλα για τον Αντώνη Σαμαρά ή μάλλον είχε υπαινιχθεί απ’ ό,τι θυμάμαι -τουλάχιστον έτσι το μετέφρασα εγώ, μπορεί να έκανα και λάθος- για την ιδιαίτερα καλή σχέση που είχε με τις ΗΠΑ – και όλοι ξέρουμε πόσο καλή γνώμη και σχέση είχε η Βλάχου με τις ΗΠΑ, αν σκεφτεί κανείς πως εν μέσω χούντας από το Λονδίνο που είχε καταφύγει είχε δηλώσει «…για τους πάντα πολύ ανήσυχους Αμερικάνους που ανησυχούν εκεί που δεν θα έπρεπε να ανησυχούν και δεν ανησυχούν, θα τολμούσα να πω, εκεί που πρέπει».
Θα μπορούσα να γράψω τόσα πολλά για τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά η φράση του Γιώργου Καρατζαφέρη μού είναι αρκετή. Μπορεί σχεδόν όλοι σ’ αυτή τη χώρα να έχουν τη μνήμη του χρυσόψαρου, αλλά αυτό δεν συμβαίνει σε όλους. Ο άνθρωπος που στην ουσία άνοιξε τα σύνορα για τους Αλβανούς -αν θυμάμαι καλά- και μετά βρίσκεται στην ουσία εναντίον των οικονομικών μεταναστών, βρέθηκε με τη χθεσινή του ομιλία να είναι κοντά σε θέσεις της Χρυσής Αυγής και με θεωρητικό συμπαραστάτη το ΚΚΕ. Η ομιλία του φυσικά δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί λογικά εν έτει 2024 απλώς επειδή υποτίθεται πως ανήκει σε μια μάλλον καλλιεργημένη οικογένεια. Να του θυμίσω απλώς τη φράση από τον «Γατόπαρδο»: «Τα πράγματα για να μείνουν ίδια πρέπει να αλλάζουν συνεχώς».
Είναι πάντως κρίμα ένας άνθρωπος που προέρχεται από μια οικογένεια που εδώ και 130 χρόνια εξέφραζε πάντα την πιο πολιτική πλευρά της κοινωνίας, να αποδεικνύεται τόσο παρωχημένος, για να μην πω κάτι χειρότερο.
Και κάτι άσχετο με όλα αυτά: Κάθε φορά που ακούω όλους αυτούς που φωνάζουν γι’ αυτό το θέμα και είναι εναντίον, θυμάμαι κάτι που μου είχε πει ο υπέροχος Μίμης Ανδρουλάκης για κάτι σχετικό που είχε πει και κάνει ο αλήστου μνήμης Χριστόδουλος. «Ιασωνάκο, όποιος είναι τόσο λάβρος με κάτι, κάτι έχει να κρύψει».
